HEVPEYVÎNA ÎBRAHÎM EHMET YA 1995’AN BI RÊBERTIYÊ RE – 3

AbdullahOcalan: Baş e, derketina Elî Esker û wan çawa bû? Çimatasfiye bûn?

Hawar: Piştî peymana Cezaîrê û 11’ê Adarê hinwelat-perwer û ciwanên Kurd ev peyman qebûl nekirin û derketin çiya. Kom bûn ûhin rêxistin saz kirin. Ji van yek jî Şehîd Elî Esker bû. Wî û hevalên xwe şertqebûl nekirin û heta ku ji aliyê dijberên xwe ve hatin tasfiyekirin, têkoşiyan.Piştî şehadeta Elî Esker û koma wî Resûl Mamend derbasî Kurdistanê bûn. Li doraxwe hêz kom kir û pêşmergeyên xwe çêkirin. Tevgereke baş ava kir. Hi-kumetaIraqê dixwest wî bi pereyan ji doza wî vegerînin. Heta sedhezar dînar lê hatteklîfkirin. Lê belê wî qebûl nekir û berxwedana xwe domand. Di wê demê degelek rêxistin û partî ku partiya komeleyan jî ji van yek bû, hatin cem hev ûPartiya Yekîtiya Niştimanê Kurdistan damezirandin. Gotin ku ji boçare-serkirina pirsgirêka Kurd dê têbikoşin û mafê wan heye ku ji bo gelê Kurdtêkoşînê bidin diyarkirin. Hinek ciwanên bajaran tevlî partiyê bûn. Gelê Kurdhelwesta xwe li aliyê têkoşînê diyar kir.

Tevgera Kurd bi xwîneke nû, bi rihekî nû û bişêweyeke hêzdar ket bin kontrola ciwanên welatperwer. Piştî şerê Kendavê yanîşerê Kûveytê gelê Kurd bi serhildanan hêzên Iraqê ji Kurdis-tanê derxist. Hêzênyekîtiya welatperweran jî di nav serhildanê de cih girt. Piştî ku rejîma Iraqêbi hovitiyeke mezin êrîşî Kurdis-tanê kir û koçberiya mezin dest pê kir. Gel jibajaran derket ber bi çiyê ve reviyan. Ev encama politîkayên dewletên hevkar ali ser Iraqê bû. Piştî ku dewletên hevkar Iraq dan sekinandin, Kurd hatin cihênku ji aliyê hêzên Iraqê ve hatibûn valakirin, bi cih bûn û hikumeta federal avakirin. Wekî ku mirovê gewre, serokê tevgera Kurd Îbrahîm Ehmed jî bi awayekîdîrokî li ser wê rastiyê disekine, divê mirovên welatperwer baş bizanibin ku:Çima ser-hildanên me yên berê negihiştin serkeftinê, sedemên wê çi bû û çimahatin şikestin? Divê wekî ku di mînakan de jî tê dîtin, baş fêm bikin. Dikarimgelek serhildanan mînakan bidim. Wekî mînak: Serhildana mezin a Bedirxan Begher çendî li Bakur dest pê kiribû jî, têkoşîna xwe li Rojhilatê Kurdistanê geşkirin. Ar-manca wan ev bû. Îran lewaz e, divê em destpêkê li Îranê şoreşê pêkbînin û piştre em ê vegerin Bakurê Kurdistanê. Şex Ûbeydûl-lah jî ket hemanşaşitiyê û ji Kurdistana rojhilat dest bi serhildanê kir.

Di wê dîrokê de rastiya dîrokî ev îspat dikirku dewleta Îranê hem ji aliyê Çaritiya Rûs û hem jî ji aliyê DYE’yê ve xwedîgirîngiyeke mezin bû. Dîsa ji aliyê kendavê ve jî pir girîng bû. Perçekirinaaxa Îranê karekî zehmet bû. Şaşitiya serokên kurdan jî li ser axa Îranêpêkanîna şoreşê bû. Divê berî ku şoreşgerên Kurd dest bi şoreşê bikira vêrastiyê jî fêm bikira. Di wê demê de împaratoriya Osmaniyan lewaz bû. Wekîmirovên nexweş bûn. Ji ber vê sedemên ji berjewendiyên eşîretî û herêmî zêdetirdivê serhildana neteweyî li Kurdistana Bakur bihata destpêkirin. Lewaziyatevgerên Kurd a din jî pirsgirêka rêbertiyê bû, ku rêber çû, ew serhildan jîtêk diçû. Di vê mijarê de tiştekî girîng jî gelê Kurd hê jî dost û dijminên xwenas nake. Ji bo xwe dê dostên çawa çêbike, nizanîbû. Dîsa nizanîbû ku çawa gelbixe nava tev-gerê. Serhildanên ku ez behsa wan dikim bi piranî herêmî ûser-hildanên xwecihî bûn. Ez dixwazim gelek mînakan bidim. Di serhildana ŞexSeîd de, di ya Gazî Mûhammed de jî di şûna ser-hildaneke neteweyî ya berfirehde serhildaneke xwecihî pêk anîn. Di vir de divê em ji dîroka serhildanên Kurddersên eceb derbixin. Divê ti partiyek vê neke pirsgirêka şexsî û xurûrî.  Divê pirsgirêkên ku di serdema me de jî tênjiyîn çareser bikin. Ev di heman demê de peyvireke mirovî ye.

AbdullahOcalan: Kesayetiya Barzanî xwedî taybetiyeke çawa bû,rihekî çawa bû û çiqas hat fêmkirin?

Îbrahîm Ehmed:Barzanî axayekî eşîrê bû. Wekîhemû axayên eşîra. Tenê bi vê dikaribû jiyana xwe bidomîne. Tenê bi şertê kudivê tevlî siyasetê nebe. Ji xizmeta siyasî pirtir bi şertê ku di xizmetamalbata Barzaniyan de be. Bênerazîbûn û bêhiş-mendîbûn û wekî axayekî eşîretêtim jê re were gotin “Bêje, sêhit be, bêje” jê re îteet were kirin. Barzanî bitemamî berovajiyê Şêx Mehmûdê Berzencî bû. Şex Mehmûd her dem li pêş bû. Di şerde di çalakiyê de di nav komên êrîşê de cih digirt. Eskerên wî hewl didan ku emê çawa wî biparêzin û nehêlîn bi ser leşkerên dijmin de êrîşan pêk bîne. LêBarzanî dûrê mijarên eskerî bû. Ji şer nef-ret dikir. Mele Mistefa xwe pir başdiparast. Bi roj li cihek, bi şev li cihekî bû.

Ez li vir tiştekî diyar bikim: Ji bo ku diderbarê artêşa Iraqê de bibin xwedî agahî û bi lezginî têkiliyê çêbikin, mehinek bêtêl bi dest xistin û hinek cihaz ji Mele Mistefa re şandin. Li ser vêwî ji derdora xwe re gotibû: “Hûn dibînin ku Îbrahîm Ehmed di çi astê de lihember min dijminatiyê dike? Sedema şandina van cihazan ew e ku, ez ê bi bêtêlêbiaxivim, dê balafirên Iraqê cihê min kifş bikin û li min bixin.” Li ser vêcihê axaftina cihazan bi qasî şeş saetan ji xwe dûr diyar dike. Ji ber wê jîagahiyên ku di-hatin bidestxistin piştî rojekê digihiştin wî.

-Fikirîna wî ya ideolojîk çawa bû? Neteweyîbû, eşîretî bû yan olî bû? Komîteya navendî çend kes bûn?

-Barzanî bi serê xwe eşîretek nebû. Perçeyekji eşîreta Zi-bariyan bû. Tenê Barzanitî pirtir dişibiya mezhebekê. Ji terîqetaNeqşîbendî bû, digihiştin Xalid. Di mijarên olî de birayê Barzanî Şex Ehmed dihathezkirin. Ev ne ji ber ku birayê mezin bû. Şêx Ehmed wekî xwedayê Barzan dihatnaskirin. Siya xwedê ya wê herêmê bû.

-Baş e. Dibe ku malbata Barzanî ji malbataQureyşiyan be? Dibe ku hatibe wê herêmê û tevlî eşîretê bûbe. Yanî dibe kuendamê terîqetê be û hatibe wir. Li gor texmîna min rewşa malba-ta Barzanî wisane, ne eşîreteke bi serî xwe ye. 

-Ez di vê mijarê de ne xwedî zanîna dîrokî me.

-Li gorî texmîna min ne ji eşîretê ne.Mirîdekî terîqeta neqşîbendî ne. Ji Bakur, ji Şemzînanê hatine. Geriyanegeriyane gihiştine herêma Barzan. Divê wisa be. Li aliyê din mirov nikare bêjeew eşîret e, taybetiyên wî yên eşîrî jî zêde ne bihêz in. Eşîre-teke ne mezin ejî.Tenê mirov dikare bibêje pêkhatineke melatî û eşîretê ye. Ev di nav rastiyaKurdistanê de heye. Li Kurdistanê axatî, meletî û eşîratî bi hêz e. Mirovdikare bibêje Bedirxan axayek bû. Serokê eşîrê bû, taybetiyên axatiyê temsîldikirin. Şêx Seîd pêşengê meleyan e. Yê herî mezin û dirust e. Mirov nikare jibo wî tiştekî bibêje. Seyîd Riza bi temamî serokeşîr e. Lê yê Bar-zanî tiştekîcihê ye, di melatiyê de jî wisa ne bi hêz e. Him di axatiyê de û him jîmelatiyê de bingeha wî teng e. Ev jî rastiya Kurdistanê ye. Ji bo wêkesayetiyeke wisa bi meletiyê, eşîrtiyê û axatiyê dilîze. Ev kirine.

-Kesayetiya Barzanî di Kurdistanê dekesayetiyeke eceb e. Kesayetiyên wisa ku fersendê bibînin, bi olê dilîzin lêwekî ol-dar tevdigerin. Bi serokeşîrtiyê dilîzin lê axayan bi xwe ve girêdidin. Divê di vir de mirov xalekê destnîşan bike. Ev kesayetiye-ke pir tirsoneke,pir lîstok û kesayetiyeke ku di her kêliyê de diguhere. Ji ber ku bêbingeh e.Wekî serokê eşîretê, kesên wek Bedirxan Beg û Seyît Riza ne wisan in. Lê belêBarzanî ya bi eşîretê ya bi meletiyê yan jî bi axatiyê dilîze. Kesayetiya wîwisan e. Di Barzanî de zelalî tineye. Ez kurdîtiya wî napejirînim. Gelê Kurdçiqas wî nas dike? Ez wisa texmîn dikim ku bi wî re ne-tewperestiya kurdî qettineye.

-Di siyasetê de pir nezan bû. Heta ku minwateya otono-miyê bi wî da fêmkirin demeke dirêj derbas bû.

-Jixwe zanîna wi ya siyasî û aliyê wî yênetewperestî pir lewaz e. Ez bawer nakim ku ji civaka Kurd tiştek fêm kiriye.Ge-lo di derbarê civaka Kurd de tiştek zanî bû? Na, tiştek nizanibû. Dibe kuhin tiştên olî zanibû.

-Dema ku Barzanî hat Silêmaniyê hemû zanînênxwe yên olî ji Şêx Baban Elî digirtin. Tişteke din jî yek-du ziman zanibû.

-Barzanî? Ziman zanîn zêde ne pirsgirêk e.Texmîn dikim ku bi Îngilîzî jî zanibû.

-Dema ku Barzanî gihîşt Rûsyayê di belavbûnaderdora wî de tenê ne yê Rûsya sûcê wî hebû. Serbazek Sovyetê li Azer-beycanêdema ku wan pêşwazî dike, jê dipirse: “Tu bi îngilîzî di-zanî?” Ew jî dibêje:“Li Rûsyayê hewce nake. Ez ê ji bal-yozxaneya DYE’yê re nameyeke bi îngilîzîbinivîsim. Berê li Tehranê ji me re gotibûn. Em wê demê li Tehranê bûn, meniza-nibû dinya çawa ne. DYE’yê derfet da me, em neçûn. Tenê niha ez ê ji boçend kesên derdor û nasên xwe daxwaza mafê pena-beriyê ji DYE’yê bikim.” Dibêje:  Ji ber vê ji Stalîn jî hêrs dibe û wan belavdike. Kesê ku ev digotin mirovê duyemîn bû. Dema ku em çûn Barzanî bînin, ew jîhat. Sixûrên Sovyetê di derbarê têkiliyên Mele Mistefa yên bi dewletên din rehîn dibûn û pêşkeşî hikumetê dikirin. Hikumetan jî bi vî awayî helwest nîşanîwî di-dan. “Vê mijarê li ser min pir bandor kir. Ez biçûk bûm, min bi-rinnexwesxaneya dînan. Du salan li wir mam. Me singê xwe da ber ewqas zehmetiyan ûji bo gelê xwe me biryara berxwedanê da. Lê bi hinceta sixûriya DYE’yê em hatindarizandin.” Digot. Hevalên li cem wî got: “ Mele Mistefa ji min ferhengaÎngilîzî- Erebî xwest. Ez şaş mam, Mele Mistefa dixwaze Îngilîzî fêr bi-be.”

-Di vir de tiştê girîng derket holê tengbûnanêrîna wî ya siyasî bû. Sedema hînbûna çend peyvên bi îngilîzî ji bo xizmetaEmerîkayê bû, nîşana wê bû. Di vê pêvajoyê de xwesteka fêrbûna îngilîzî ne jibo kirina hin tiştan, ji bo koletiyê bû. Di serî de ji bo naskirina Sovyetê tirewşek wî tinebû. Bi ti awayî Sovyet nas nedikir. Stalîn nihêriye ku camêr liEmerikayê digere ew casûs dîtiye û belav kiriye. Ev rastî ye. Li aliyê dinsiyasî û zan-yarî jî nîn e. Di dilê wî de neteweya Kurd tineye. Di wî de aliyêeşîratî giran e. Heta ne eşîretî jî, malbatî. Fereseta wî û zarokên wî ev in.

-Dema ku em li Îranê bûn Barzanî hin hêzên xweşandin herêma Pencewîn ku li sînora Îranê ye. Me sedemên anîna vê hêzê lêkolînkir. Ev derket holê: Li bendê ye ku em sînor derbas bikin. Dema ku em ji sînorderbas bibin, me tine bike. Dîsa li gundekî herêma Pencewîn kesekî bi navêMistefa Mecîd û dîsa hin kesên ku ji gundên din dihatin hebûn ku sempatîzaniyaBar-zanî dikirin. Ji Barzanî re digotin: “Serokê me, serbaz û leşkerên we destdiavêjin namûs, jin û keçên me. Hûn çi dibêjin?” Barzanî jî ji wan re digot:“Lê çi dibe, tiştekî nabe. Em dixwazin zarokên we jî wek me bibin Barzanî. Ezamade me ku ew yên ku jina wî hatibe revandin sed dînar, keça wî hatiberevandin jî pêncî dînar bidim. Ev mirov jî piştî ku ji dîwana Barzanî derketdibêje pir ne baş be jî, em li pey tirkekî bimeşin, lê li pey Barzanî neçin.

-Di vê rewşê de tiştekî din îspat dike. Evmalbatparêzî û parastina derdora xwe ye. Malbata wî pir ketiye. Wî her wextzêdebûna Barzaniyan xwestiye. Heta ji derdora xwe re dibêje bi-çin jin û keçênpêşmerge û gundiyan ji wan bistînin. Ez bawer im ku vê rewşê hê jî didome.Barzanî zarokan peyda dike. Di bin-geha xwe de ev îdeolojiyeke. Îdeolojiyekepir paşverû ye. Di destpêka mirovahiyê de klan hebû. Ev îdeolojî, îdeolojiyaklanan e. Bêriya ku komên mirovan çêbibin malbat wisa pêk dihatin. Pir paşverûye û nafikire. Ev kesayetî ne di civaka koledar de, ne di civaka feodal de û nejî civaka kapîtalîst de heye. Di vê kesaye-tiyê de tenêtiyeke mezin heye ûpaşverû ye. Tenê gotina camêr a “Tiştên ku pêşmerge dikin baş e hetateklîfkirina pereyan, bila malbat û derdora Barzanî zêde bibe, ne malbatîtî, neeşîratî, ne axatî û ne jî melîkîtî ye. Ew Barzanîtî ye. Ji bo wê pêdivî bi hintiştan heye. Di hundir de bi herkesî dilîze. Ji bilî Barzaniyan ku ew jî neeşîret e malbat e. Kî hebe heta dawiyê bi wan dilîze. Bi komployê bi pere ûfersendkeriyê, tu çawa bibêjî wisa van karan dike.

Li ser dewletan dilîze. Dewlet gelek baldarin. Ecêb e zêdetir jî dewletên mezin guhdar dike. Ka li vê dewletê çi pêk hat,bi baldarî dişopîne. Wekî ku we jî behs kir, dewletan zêde digire ber çav. Kudewletek tiştekî got, gava wî ya yekemîn qebûl kirine. Tim û tim li cemhêzdaran e. Wekî mînak, Îran hêzdar e, dibêje peymanê xira bike, tevilê xiradike. Di pêkanîna gotinên dewletên hêzdar de û xwe bihêzkirinê de her rêbazêrewa dibîne. Hemû tiştê ji bo xizmeta malbata xwe qebûl dike. Heta pere jîdi-de. Heke di xizmeta malbata wî de nebe, bi awayekî bêsûc miro-van jî dikuje.

Li ser mijara mirovkuştina Barzanî divê mirovbisekine. Kuştin ne li ber sûcên neteweyî yan partiyê ne. Dinihêre ku ze-rarêdide malbatan û bêhêz e jî bi awayekî bêsûc dikuje. Ev nêzi-katiyeke pir hov ûnêzikatiya îdeolojiya klanan e. Kesê ku en-damê vê kabîleyê nebe tavilê têkuştin. Ev tiştekî pir qirêj e.

Mamoste we çawa ev rewş nedît? We çawa evkesayetî tehlîl nekir? Dîsa ez dikarim îspat bikim ku Barzanî malbatek e. Kesayetiyekepir hov û paşverû ye. Dema ku civak çêdibe klan û qebîle pêk tên. Vana jî diKurdistanê de ji xwe re qebîle afiran-din. Derveyî xwe bi hêzdayîna van derdorêkontrol dike. Di sed-sala 20. de ji bo kurdan ev tê çi wateyê? Tu qebîliyeketinê li ser serê kurdan dikî serok. Ev tê wateya qedandina kurdan. Mirinakurdan ji ber vê rêveberiyê ye. Hûn dibêjin me pirsgirêkan bi awayekî zanistîçareser kir. Lê di camêr de siyaset tineye. Niha Stalîn di 1942’an de tiştekîwisa qebûl dike? Jixwe dê Stalîn te tasfiye bike.Yanî siyaset qet tineye.

-Di Barzanî de rihê mirovahiyê jî tineye. Wekîmînak, ji bo xalê xwe û sêzdeh zarokên wî fermana kuştinê dide û zarokek 6 salîheye, ew jî tê kuştin.

-Sedemek vê hebû? Pirsgirêk ne tenê zalimbûnaBarzanî ye. Pirsgirêk, ji bilî nêrîna wi ya qebîletiyê tişteke din e, ne zanîne. Eşîret mezin e. Qebîle mezin dibin, sedsal şûnde dibin eşîret. Eşîret jîmezin dibin û gelek eşîret tên cem hev û gel pêk tînin. Gel bi hatina cem hev agelek eşîran li ser heman ziman û çandê pêk tê. Pêkhatina gelan demeke dirêjdigire. Piştî pêkhatina gelan netewe çêdibin. Netewe xwe dispêre yekîtî ûyekparetiya axê.

Niha Barzanî çi ye? Ji aliyê  eşîrtiyê ve, kesayetiyeke me-zin a eşîrêtineye. Mehmûd Berzancî kesayetiyeke mezin e, axa ye, serokekî mezin ê eşîrêye. Her wiha Bedirxan Beg axa ye. Mezin e, wek dewletê ye. Şêx Seyîd melayekmezin e, ramyarekî îslamê ye. Di ûmmetbûyîna îslamê de neteweyê înkar nake,di-rust e. Li dij kemalîzmê derdikeve. Ev tarzeke rast e. Em li Bar-zaniyanbinêrin: Seroktiya eşîrê ne wek Mesûd Barzanî ye. Sero-keşîr  mirovên xwedî soz in. Eleqeyeke Barzanî biwan ve nîn e. Ne axayekî mezin e jî. Bedirxan Beg axayek zana ye û wekî dewlete. Tu zarokên wî dinihêrî zana ne, heta pirê wan pirtûk nivîsîne. Ji vê malbatêkesayetên mezin derketine. Çima? Ji ber ku axayek mezin bû. Ev ji aliyê civakîû siyasî ve bi pêşketîbûna wan ve girêdayî ye.

Şêx Seyîd mele ye. Lê meleyekî dirust e. Ew jîneqşîbendî ye. Niha kurekî wî heye. Gelekî zana ye. Ji vana hezar bêtir si-yasîne. Di tehlîlkirinê de pir bi hêz in. Di Barzanî de meletî tine-ye. Yanî kesêku hîmê meletiyê nizane li Kurdistanê dibe serok. Jixwe di vir de winda dike.Wekî mînak: Dibêje biçin jin û keçên gundiyan ji wan bigirin. Bila zarokçêbibin, Barzanî zêde bibin. Pereyan dide. Di kevneşopiya eşîrtiyê de evtineye. Ne pêkan e ku reîsê eşîretê ji bo eşîra xwe tiştê wisa bike. Dieşîrtiyê de jî di axatiyê de jî tu nikarî vana bikî. Di melîktiyê de qet nikarîbikî. Ev zagon, zagona klanan e. Ev tişteke pir ecêb e, we li hember vê şernekir. Ev zagoneke çar hezar sal berê ya ji serdema baviksala-riyê paşverûtirre. Di vir de sûcê zarokek pênc salî çi ye? Bi camêr re wûjdan tineye. Gelekkes ji aliyê Barzanî ve hatin kuş-tin. Gelek eşîr talan kirin. Di vê îdeolojiyêde ji bilî malbat û kla-na wî mafê jiyana yên din tineye.

We çima ev qebûl kir? Ez vê xalê ji we revekim. Kurd ne bi tevahî ketin binbandora axatiyê û ne jî karibûnkonfederasyo-na eşîran pêk bînin. Di dema Medan de tiştên wisa hebûn lêhilweşiyan. Ji bo çêkirinê kesek wek Hz. Mihemmed jî nehat. Barzanî dikare wekMihemmed bike. Xwe pêxember, xweda îlan kiriye. Şêx Ehmed xwe wekî xwedadibîne. Lê belê pêxember ne wihan in. Xwedayek sexte, pêxemberek sexte jikurdan re pêşen-giyê dike.

Xwedêtî û pêxembertiyek sexte ji ber kueşîratiya çar he-zar sal berê esas girt û şovenîst bû û nikaribû tiştekî bike.Kî ji wê re alîkariyê dike ew jî sexte ye. Niha mirov nikare ji bo Barzanîbibêje meleyekî mezin e, ew jî şaş e. Çiqas mezin û welat-perwerên kurd hebûnhatin cem me.  Diyarkirina min a vanrasti-yan û meşandina min a siyasetê ya li hemberê wî nayê wateya ku ez lihember wî îdeolojiyekê diafirînim. Tenê dema ku em Bar-zanî tehlîl dikin, emrastiyekê datînin holê. Ew nikare serokatiya eşîretekî bike. Ji ber ku hêzekewi ya wisa tineye. Serokek divê xwedî wûjdan be. Wûjdana wî tineye. Melatî ûaxatiya wî sexte ye, di vê rewşê de çima serokê kurdan? Li ser vê divê mirovbaş bisekine. Bi gelek aliyan ve kurdan fêm nake. Wekî mînak: Eşîrên erebanhene û pir asî ne, lê girêdayî qewmên xwe ne. Niha di kurdan de ev jî pêknehat. Di kurdan de hestên desthilatdariyê pêş neketine. Ji bo vê perçebûne.Barzanî ekolek e.

Wekî mînak gelo çima oldarên kurdan sextene?  ji ber ku dixwazin wekî dijminbikin. Ola îslamê li Îranê ji bo berjewen-diyên gelê Îranê Şîa birêxistinkiriye. Tirkan îslamiyet û axatî bi awayekî ecêb bi hev ve girêdane. Li ser vîesasî dewletên mezin ava kirine. Di nav Kurdan de berovajî vê hatiye jiyîn. Jibiyani-yan re rewşa xizmetê heye. Ol ji bo mirov hatiye çêkirin. Lê kurd bi vîawayî nafikirin. Di wî de felsefeya kurd ji bo ol hatine çêki-rin esas e,  ji ber vê ye ku Kurd di xizmeta sûltanên Erebû Fari-san de ne. Lê heke bixwestana karibûn artêşa xwe jî çêbikin. Li gorî minaliyên neteweyî yê Bedirxan Beg hebû, dixwest hin tiş-tan bike. Di îdeolîjiyaEhmedê Xanî de neteweyîtî hebû. Dixwest neteweya Kurd bigihîne hev. Dibe ku diserdema Bedirxan Beg de dikarîbû gaveke mezin bihata avêtin.Heke Şêx Seîdbiserbike-ta dikarîbû li gor berjewendiyên kurdan gavekî biavêta. Hekebi-serbiketa mecbûr bûn ku vê bikin. Lê têk çûn. Em hinek  jî li ser tevgerên civakî yên siyasî û nûjenrawestin. Di serî de ez dixwazim vê bibêjim ku, civaka Kurd pir ketiye. Em Barzanî û partiyên din li derekîbihêlin, di nav PKK’ê de jî tiştên bi vî rengî hene. Li hember vê ez têkoşînekebêhempa didim. Hevalek min ê kevn heye, ji hevalên min ên destpêkê ye. Ji aliyêDêrsîmê ha-tibû. Rihê eşîriyê jî tê de nemabû. Di dibistanên tirkan de mezinbû. Piştî demekî min nihêrî ku bi fereseta partiyê bi feraseta kurdîtiyê nikarebimeşe. Kar û xebatên siyasî mezin dibin, wî xwe bi malbatê ve girêdaye. Me disalên 1972’an de dest pê kir û em gihîştin salên 1980’î. Min dît ku hevalê mindikeve valahiyê. Çendî bar giran dibe, heval jî ya dixwaze xwe tine bike yan jîxwe malbatê ve girê bide. Me ev xetere dît. Xwe bêhêz kiribû. Bi vê aliyê xwezerar dida partiyê jî. Em li ser pir sekinîn û hê jî di-sekinin. Heke tu pêşîlê negirî, encam dibe wekî ya Barzanî. Yanî ji bo ku yek zarok çêbikim hemûzarokên neteweyê dê bimirin. Ev bi ti awayî nabe. Barzanî çima dest diavêjinjinên gundiyan? Ji bo ku zarok li malbata Barzanî zêde bibin. Ev mijareke girîng e, berê jî min diyarkiribû. Bê zarok nabe, ez vê tenê ji bo serok dibêjim. Tu serokekî bila zarokêngel bimirin ku yên din bibin zarokên Barzanî. Ma ev dibe?

Tişteke din, ez bawerim birayê wî Dilşad liEwrûpayê wi-sa gotiye; “Kurdîtî baş e, lê ev gotinên me di bin lingê Mesûd dewek parçeyekê paç e.” Parçeyê paç tê çi wateyê? Di bin lingê wê de çiye? NexweKurdîtiyekê we ya wisa noqûm(batsın) be. Niha kole nebûya me bipejiranda. Gerku rêbertiya Barzanî nebûya me bipejiranda. Me bigota ha ji te re weke paçekêpaqij bike. Lê belê zilam zebûne(düşkün). Disa, ji her tiştê gel re destdavêje, zor-bazî(zorbalik) dikin. Ev xal girîng in. Kesekî ji jinan redes-tavêtinê ji bo ku Barzaniyan zêde dibe pesend dike; ya din jî di-beje;kurdînî di bin lingê Mesûd de paçeke. Vaye nirxê gel vê rengî dizan in. Ger kurêbertî wisa be, ger ku nirxê gel wisa bê xistin li wir netewetî diqede.

Mijareke din ji mijara bazirganiyê ye. Gerronakbîrek bî, ji bo pêşxistina pêwendiyên bi gel ve dikare te bikire. Ma tudîplomatî, ma ziman dizanî?  Bi DYE’êve,  ji bo avakirina têki-liyên bidewletên din re te dikire. Mijara din êku ez li dijî vê der-dikevim mijara jinêye. Hevalê min ê ku min qala wê kir jê re vê got: te çima ji bo çend jin ûzarok partî binpê kir? Min jê re, got birûne. Yanî ma nepêkane ku tiştên wisadi nava partiyê de pêşbikeve? Min jê xebatek siyasî dixwast, min dixwas bibene-tewî. Êdî mala me hemû welat e, gelê kurd malbata me ye. Yek jî me partî avakiriye. Ji wê xebateke partî, xebatên rexistinbûnê dixwazin. Ew çûye bi çendmeseleyên zarokan ve mijûl dibe. Me heval kişand û derxist, lê belê jin bimalbata xwe ve çûn dijmin. Dijmin, digot; “bila bê em ê jê re avahî çêkin.” Min jê re name nivîsand got; ‘Tu nikarî ew qasê xirab bî. Min jê re got;“Ji bo ji-nek mirov nikare wisa bike, berde.”

Ji jinê re rêz nîşan bide, lê belê wê neçarîtiştên ji dorhêl xirab bike dûr bikevî. Xwe di xebatên rêxistibûn û siyasiyê debihêz bike, lê xwe bernede. Divê ne ji bo malbat, jin, zarok, ji bo partî karbikî Mezinbûna wê heye, ev mezinbûna PKK’ê ye. En-damtiya PKK’ê giring e. Jimalbat, êl û ji zarok pêş tê. Ger ku di PKK’ê de bêjî ‘zarok, kur, jin ûmalbata min’ wê demî serkeftin nabe. Ev xal girîng e. Di civaka kurdistanê deev pir in. Bingehê Rêbertiya min ev e.

Divê xelet neyê fêmkirin malbat zarok ûtêkiliyên za-yendî mandel(înkar) nakim. Mesele têgihîştina bîrdoziyê ye. Bîrdozîpir girîng e. Ma bîrdoziya Barzanî çi bû? têgihîştina bîrdoziya Barzanî pirgirîng e. Min li vir jî ji hevalan re, got; dika-rin biçin bizewicin. Ma nihaev bîrdoziyê dikuje? Piştê kuştina bîrdoziya Barzanî, kî çi dike bila bike, çawa dizewice bila bi-zewice, çawa hesdike bila hes bike. Şêwazê min wisa ye. Ji bo malbat, zarok û jina xwe tu yênikarî bi parti bilêyîzî. Lewra di vê xale de hatiye windakirin. MalbatgeriyaBarzanî bîrdoziya bar-zanî bû sedama parçebûna gelê Kurd. Xayîn bûn û nebûna wêji bo me ne girîng e. Astengbûn û nebûna wê ji bo me ferq nake. Îxaneta wî jibo me pir girîng nîne. Serokê êlekê(kabile) ya sî, çil, heta beriya sedsalan jixwe re rêber kiriye. Ma bi vê re dewletbûn û pêkanîna rizgariya neteweyî pêkane? Na. Di xwe de raman û hîzra dewletbûnê tine ye, ramanê êl û ol jî, ti tiştnîne. Yek tişt di-fikire çiqas malbata xwe fireh bike ye. Dibêje her tişt ji bomin. Malbata wê çiqas mezin bibe ew qas Rêbertî dike.

Ji ber vê jî ez di PKK’ê de li dijî vêderketim. Lewma ev bîrdozî vê dixwaze. Di Kurdan de ev zal e (hakimdir). Netenê di Barzanî de, ev taybetmendiya karekterî civaka Kurd e. Bi giştî ev tinêdi nav we de derneketiye. Di nav me de tiştên bi vî rengî çêbûye. Ev mijar pirgirîng e û yek ji pirsgirêkên bingehîn ên ku pêwîste bê çareserkirin e. Ger kume pêşî negirtiba em ê şepirze bûbûna. Lewma li ser vê pir radiwestim. Ev liser me jî derbas bû. Ji bo me bikişinin têkoşinê têkilî ava kir. Lê belê me jibo ku têki-liya wê bi dewletê ve heye bi baldarî tevgeriyan. Li vir xaleke dinheye. Ger ku min ê malbat û jin bingeh bigirta wê xebata min a siyasîbisekinîba. Ji min, xistina mesele û doza netewî ya Kurd, wê reşkirina hevalênmin bê xwestin. Wê ji min û malbata min hêdî hêdî xistina bin xizmeta dijmin bêxwastin. Dê ji min hêdî hêdî ji jintiya wê re girêdanbûn bê xwestin ango têxwestin. Mal-bata xwe bilind bike wê hevalên min bixe. Wê partî bixe û paşvebide. Wê weke berê Kurdistan cardin radestî dijmin bike. Rizga-riya Kurdistanê,tenê bi girêdanbûna kesayet a bi welat re dibe. Bi tişteke cuda re nabe.Heskirina herî mezin heskirina welat e. Zêdekirina jin, mêr û zarokê kurdzêdekirina hêjmarê kole ye. Lewra gelê Kurd kole ye. Dema ku hêjmar zêde dikin,hêjmara koleyan zêde dikin. Divê girêdanbûn ji welat û rizgariya welat re bibe.Piştî rizgariya welat dikarin her tişt çareser bikin. Evîna rastî ji boazadkirina van koleyan evîna welat e.

Bê guman, rast e Mamosta. Dev ji barzanîberdin ev di nav PKK’ê de jî pirsgirêkeke giran e. Min nêrî her kes wekejiya-na berê jiyanek dixweze. Keç û xortan ji bo kêliyek kêfiyeta xwe ketinapartî dixwazin. Mînak min meseleya hevalê me vekir.  Ji bo jineke welat, partî, meseleyî şer çû.Dev ji meseleya van heva-lan berdin xwestin min jî bînin vê rewşê. Min nêrî,Fatma bi kîneke mezin ve li dijî partî derdikeve. Ji têkiliyên partiyê rebêmafêyên mezin dike. Misogere ne Kurdistanê tim takekesiyê derdixe pêş. Hamayekser min got ev ne serkeftina me, neserkef-tina me ye. Dixwest min jî bi xweve bide girêdan. Bê guman me jî bergiriya(tedbir) xwe wergirt, min her rojhesab kir. Ev jin çi ye? Bi malbatê re têkiliya wê çi ye? Têkiliya vê malbatêbi dewletê re çi ye? Encamê ku ez gihiştim ew bû: ger ku ez zilamti û mêriktiyaberî ya Kurd di xwe de nekujim, zilamtiya klasik nekujim nikarim PKK’ê bi rê vebibim. Meşandina Kurdîtiyê ne gengaz e. Min li dijî jinê pêwîstiya bihêzkirinaPKK’ê dît. Bêyî şkandina zagonên kevn ên jinê ne partî ne jî Kurdîtî dibe.

Vaye Barzanîparêzî ew e: Dîsa em dev jiBarzanî berdin hevalekê me, birayê min jî dixwaze tiştên wisa bike. Hevalê kumin qala wê kirî di 1980’î de vê kir, birayê min jî di 1990’î de dixweze tiştênwisa bike. Min nêrî partî ji dest diçe. Hevalti û bi-ratiya min fêm nake. Yarast, min got min serhildana xwe li hem-berî bav, bira, malbatê da destpêkirin.Ji bo xwe dibêje “ez di na-va şer de mam, her kes navê min bihîstiye û mezinbûme.” Ji bo min jî dibêje; “ew di rewşeke nefes negirtinê û zorê de ye. Çû,ket bin venêrîna Barzanî. Ez jê re dibêjim: “li gel Telabanî yî. Pêwîste nirxêvê bê zanîn. Pêşxistina hin rêkeftinan, pêwîstî bi xurtkirina têkiliyan heye.’Lê belê ew dixweze bi Barzaniyê re rêkeftin pêş bixe. Barzanî jî dixwaze li serwê bilêze. Dema ku em hişyar jî dikin dibêje; “çima tu nexwazî ez xwe mezinbi-kim?” Di me de derxistina bîryarê ku rê ji zewacê re vebike, dixwaze zagonêkurdîtiya kevn bisepîne. Barzanî dixwazê vê bixapîne, li gorê xwe kesayetiyaxwe pir bihêz didît.   

Bê guman em ser sekinin. Barzanî li ser vêdibêje: “Li ci-hanê tiştekê wisa nehatiye dîtin; Apo dixwaze birayê xwe biku-je.”Bê guman tişteke wisa tine ye. Em tenê li ser mijarên partî radiwestin,hewldidin netewbûnê xort bikin. Ew jî têkiliyên feo-dal, têkiliyên malbatêdisepîne. Ji yekê re dibêje: “Were em bi hev ve birevin.” Me yekser vêdahûrand.  Me got; ev Kurdê kevn e. Hertişt derket holê. Bi kurdê kevin re di navbera me de cu-dabûn ew bû: dema ku merêxistin dikir me têkiliyên xwe bi keç û xortên malbatên ku dijminê hevûdu bûnre saz kir. Me xwe wi-sa mezin kir. Di encam de disa em fêm nekirin.

Dema ku birayê min wisa kir, min jê re got‘biratî û heval-tiya te dîtinê civaka kevn e û min got di PKK’ê demetirsi-ya(tehlike) herî mezin ev e. Min got besbûna zar û zêc, zarokek wisaweke bacanê sor di erdekê şorax de(çorak arazî) digihêje bibe. Hûn dizanin,dendikê bacanê sor ê ku di erdekî şorax de digihêje pir dibe. Weke ku mamostejî got ev zêdebûna kole ye. Nirxê kole tine ye, jin rêka ku diçe îxanetê ye.Hevalê Alî Heydar pir dirûst e. Tiştekê ku tanî ziman hebû: “Hz Îsa, ger ku tuji Îsa hez bikî, divê tu dev ji hezkirina jinê berdî.”  Niha me di PKK’ê de bûyera hezkirinê pêşxist.Di PKK’ê de hezkirin mezinbûn e, bi siyasetê ve mezinbûn e; şêwazê mezinbûnaBarzanî ya êl û klan nîne; bi lehengiyê ve mezinbûn e, bi netewbûn û welat-parêzêyeve, bi evîna gel ve mezinbûn e.  Ger kukesek di xizme-ta gel û welatê xwe de be, nirxê wê dibe û partî jî jê re nirxbide.

Lewma min got çemka(anlayış) heskirina kevnçemka zi-lamtî çemka mezinbûnê bê derbaskirine. Jixwe piştî pêkhatina vê bûyera heskirina mezin metirsî bê derbaskirin.Wê demê tu bibî welatparêz, general û heya dawî dikarî leşkerê xwe hes bikî;bibî êgîd heya dawî bi partiyê re bibî. Di vê de êlparêzê, ahbap û çawîş,herêmparêzî tine ye; neteweyîtî heye.  Dipartiyê de êl-parêzî û herêmparêzî nabe. Di partiyê de gel, netew, mirovayetîheye. Yek jî di şer de lehengbûn heye. Dema ku te kurdîtiyeke wisa afirand,dikarî Kurdistan rizgar bikî. Dema ku tu rastî kir zal(hakim) kî çi dibêje bilabêje çi dike bila bike wê êdî bi rasti-yan re bimeşe. Dema ku te ev çar babetê girîngpêkanî wê serkef-tin bixwe bê.

Barzanî çima li dijî me şer dike? Heta çima dinav partiyê de têkoşineke wisa heye? Ev têkoşina civaka nû a bi civaka kevn reye, wate şerê çînî ye. Em ê hewl bidin civak nû bikin û kesa-yetên nû biafirînin. Di PKK’ê de di vê hêlê de avêtina hin gavan misoger e. Serkeftina Rêbertî ûendamtiya PKK’ ê girêdayê vê hêjmartinên min e. Naxwe çend kes ji me repiştgirî dide, di-ravê(para) me çi qas e, çekê me çi qas e, vana ne girîng in.Çiqasbûna têkiliyên me jî ne girîng e. Ya girîng Rêbertî ye; ew jî dema kuderket holê vana çareser bibe.

Havar: Serokê min hin pirsên min hene. Vana nepirsên min in, pirsên gel in.

AbdullahOcalan: Berî ku em derbasê pirsan bibin, gelo MamosteÎbrahîm ji bo piştî 1975’an dikare çend tişta bêje? We Qala YNK’ê kir. Ezbawerim ev pêvajoyekê nû ye. Pêvajoyeke xwedî aliyeke netewe, gelparêz û siyasîye. Rêbertiya YNK’ê di pêvajoyekê pir teng de derdikeve holê.  Aliyek DYE’ê, aliyek Sovyetan, aliyek Îran û yêndin. Vaye di pêvajoyekê wisa de derdikeve holê. Rêbertiya YNK’ê ne rêbertiyekefeodal û olê ye. Di nav de welatparêzî heye, sosyalîzm û netewbûn heye. Di navde demokrasî jî heye. Lê belê qada tevgerê teng e. Barzanî YNK’ê bi herêmaSoran re mehkûm û darazxwar kiriye. Di ali-yekê de pergala Îranê di aliyeke dinde jî komûnîstan heye. Li vir rojane meşandina taktîkê dijwar e.

Ger ku mirov Mamoste û tevgera Mam Celalnasneke di-kare biçe nirxandinên pir xelet. Çima wisa hat tevgerandin? Têfêmkirin, derfetên objektîf dest nade, heya pileyekî (dere-ce)neçare wisatevbigere, lê belê piştî pileyekê tengbûn çêdibe.  Li vir tiştek kirin xwezayî ye. Dema ku pirtengav bûne xwestine derbasê Kurdistana Bakur û Rojhilat bibin. Lê belê derfetêwan tine ye. Weke mînak Elî Esker ew li Qilabanê tên qetilkirin. Baş e ma evwelatparêzî ye? Hatina wan a Behdînanê ji bo netewbûna Kurd bi armanca kirinaberxwedaniyên mezin bû, armancekê wî ya cuda nebû. Rastî ev e. Dema ku axaÎranê bûne ji bo Kurdan tiştên baş xwestin, lê belê li wir ji we re destûrnedan. Hatin Behdînan hatin lêdan. Çûn Îranê mehkum bûn.

 Ewderdikeve hole: Rêbertiya YNK’ê nedikarî yekîtiya Bakur û Başur ava bike. Gerku şoreşa Bakur nebe hûn nikarin tiştek bikin. Çiqas baş û rast bikî jî liBaşur bi tena serê xwe nika-rin tiştekî bikin. Hûn van ji min baştir dizanin.Ev rastiyeke û pêwîste bi berfirehî li ser vê bê rawestandin. Ger ku li BakurêKurdistanê şoreş bostek pêş bikeve, li Başur pênc bost pêş dike-ve. Ger kuBakur şoreş serkeftî bibe, hûn dewletin ango heya dawî serkeftin heye. Vana nêrinênrast in. Êdî li kurdistanê têkili-yan rêkeftinan pêşdikeve. Bêgûman hinrexneyan jî dibe. Ger ku rexne, pirs û nakokî nebe pêşketin jî nabe.

Kesayetiya kurd nû tê avakirin. Netewbûndemokrasiya kurd nû tê avakirin. Ev xalên girîng in. Ez ji peyvên biratiyêzexm(pek) heznakim. Her tişt bi biratiyê ve nayê çareserkirin. Di yekîtî ûtêkoşinê de jî rêkeftin û şer jî heye. Kî di kîjan pevajoyê de dostînî sazbike, di kîjan pêvajoyê de şer bike divê vê baş bi-zane. Divê em li ser aliyêwelatparêziyê baş rawestin. Divê ji pirsgirêkê re bi çavê şerê birakujî ve neyêmêzandin. Carna heya dawiyê rêkeftin saz dibe, carna jî rêkeftin sazkirin zirardide. Li gorê berjewendiyên gel binirxîne. Carna rêkeftin me hemûyan û gelêKurd bihêz dike. Carna jî weke rêkeftinên ku Barzanî bi dewletin din re dikegelê kurd dixe. Divê ew neyê gotin: di Kur-dan de heya dawiyê biratî bibe! Nawisa nabe. Zilam, dibêje; “be-riya malbata min hûn bimirin”. Dibêje ez ûmalbata min, tiştekê cuda nabêje.

Erkekê din a kongreya neteweyî jî kêmkirincudabûnên bîrdoziyê ye. Divê têkiliyên bi dewletan re li gorî berjewendiyên gelbe. Tu berjewendiyên xwe çi bikî?  Gertêkiliyan li gorê ber-jewendiyên gel be rast e. Em li vir neteweya Kurddiafirînin. Wê demê her tişt li gorî berjewendiya wê bibe. Ev têkiliyan bi tenêne sûdê gelê Kurd e, divê bibe sûda hemû gelan. Têkiliyan pêş dixin; ev têkilîdikeve xizmet û sûda gelê Kurd. Ev jî meşandina kongreya neteweyî ye. Kongreyaneteweyî divê li ser çi raweste?

Li ser stratejiya Kurdistanê raweste. Dîrokakurdistanê, li ser dîroka netewî rawest e. Ne li ser dîroka caşîtî, axatî, êltîme-letî, wê li ser dîroka gelekî rawest e. Mele derketiye, ferman der-ketiyeaxa derketiye, lê belê ramanên wan pir teng e. Her yek ji wan li parçeyekîderketiye, nekarîne bibin netew. 

Hê jî dîroka gelê Kurd ava nebûye, nû nû avadibe. Kong-reya neteweyî wê berjewendiyên gelê kurd daxuya bike û biparêze.Berê wî li Kurdistanê begtî, emîrtî ava bûye, lê belê dîroka me ava nebû ye.Ramanên me çima ne teng e? Ji ber ku her kes xwe weke navendî Kurdistanêdibîne. Kurdistana ku ha-tiye çar parçekirin û navendin cuda cuda li pêşiyanetewbûnê as-tengî ye. Weke gelek, canek, qewimînek e. Ji vê qewimînê remejiyek pêwîst e. Niha ti kes nikare Kurdan mandel(înkar) bike. Gelekî heye, lêbelê mejiyê wan, wate navendekê wan ê ku wan bi rê ve bibe nîn e. Ango weke hinzarokên pir rûgirtî (şimarik) bibin her yekî wan dengek derbixe.

Bi hev re karkirina me, ji bo avakirinaKongreya Ne-teweyî ye. Wate weke mêjûyê Kurdan bibe. Berjewediyê vê gelê licihanê û li derve çiye? Berjewendiyên gelê Kurd û sûdê wê ya ji cihanê re çiye? Ev pirsgirêkek stratejik e. Bi tenî bi daxwiyaki-rina stratejiyê ve zelaldibe. Stratejî meseleyekê neteweyî ye. Naxwe ne meseleyekê hêzeke leşkerî ûsiyasî ye. Li kongreyê biryar derxin ango biryar bikin. Civata Kurd ango binavê din ve yekîtiya netewa kurd bivê biçûk bivê mezin divê bigihêje bir-yarêndi cih de û serbixwe. Wê biryarên ku bê wergirtin bibe bir-yarên gelê Kurd. Êku li dijî vê biryarê derbikeve, dijminê netewa gelê Kurd e. Divê yên ku dostin li gorê berjewendiyên gelê Kurd tevbigerin. Wê kongreya xwe bigihênebiryaran û van biryaran derbasê jiyanê bike. Xistin û nexistina biryaran ajiyanê venêrin bike. Piştî sê meh di ser biryaran re derbas bû, wê dest bicivînan bikin.

Kongre ji bo netewa Kurd, ji bo biryarênneteweyî xistina van biryaran a jiyanê pêwîstî bi hêzeke leşkerî heye.  Wê li vê derê her kes biryar bigire. Ti kesnebêje ez Rêber im. Ger ku her kes bêje ez Rêber im yekîtî nabe, ji bo wergirtinabiryarê piştgirî nabe, yekparetiya neteweyî pêş nakeve û tevger nameşe; ev jîji gel re zirar bide. Wê demê êltî, herêmtî, kesayetên dijmin xort bi-be, ev jîwê ji dijmin re sûd pêş bixe. Encam dûbarebûna her tiştê ya jidestçûyînê ye. Bivê sedemê ve ez dibêjim ku, pêwîst e ev yekîtiyê hemû Kurdistanê,  heta heya belavê, gundan jî bikin. Divê ji boku her kes li gorî xwe tevnegere pêwîstî bi hêzeke leş-kerî heye. Piştêwergirtina van bergiriyan(önlem) têkoşina ne-teweyî bigihêje serkeftinê.Mirovên me yên çar parçayan jî di na-va vê de cih bigire û xwe bigihîneyekîtiya neteweyî.  Bi vê rengî pêşiyanebesiyên ku heya niha derketine jî bê girtin.

Mamoste hûn van karan hîn baştir dizanin.Hawar jî diza-ne. Ev daxwaziya we ye jî. Hûn di vê mijarê de çi dibêjin?

Civîneke wisa(kongreya neteweyî) pir rast ûgirîng e. Him kirina nûnertiya gelê Kurd, lewra dengê wê ji derve re  dane bihîstin, têkiliyên gelê Kurd a bi dervere pêşxistin, pêşxistina tiştên ku bikeve xizmeta rizgariya neteweya Kurd; himjî ji bo li dijî tiştên ku li dijî berjewendiyên Gelê Kurd disekine, ketî ûne-diyar e di nav welat de jî pêwîstî bi nûnertîkirina gelê Kurd heye.Kongreyek, partiyên kurd a wisa, di nav rêxistinan de nav-beyînkarî kirin,nêrînên xwe nêzî hev kirin, têkilî avakirin, di hêla çareserkirina pirgirêkande girîng e. Divê nûnertiya neteweya gelê Kurd him li hundir him jî li derve debike. Pêwîste ristên xwe yên stratejîk bileyîzin. Divê ji bo Kurdan bibe hêzekeotorîter. Li gorî berjewendî û sûdê gelê Kurd, pêwîstî bi parastina meşandinabiryarên ku werdigirin heye. Divê her tim xwediyê biryarên xwe derbikevin. Yekjî kêmasiyên girîng ê ku min dîtiye ji 1940’î û vir ve bêparmayîna gelê Kurd jiavabûneke wisa ye. Niha dema wî hatiye, pêwîste em bilêzginî li ser bisekîn in.

Di 1940’an de avanekirina kongreyekî wisa jibo tevgera neteweya Kurd kemasiyeke mezin e.

Dijminên gelê Kurd di 1937’an de dema ku dinavbera xwe de hevpeyman dikirin, diviyabû Kurdan jî tişteke wisabifi-kirîbana, rêxistin, tevger, êl, serokên kurd bi kombûnê ve li dijî vêrêkeftinên dijmin rêkeftinek avabikirana.

Belê, ev nebesiyeke mezin e, lê belê niha jîbûyîna tişteke wisa nikarin bêjin.

Hewceye gelek lez bikin.

Ez nêrînê Rêbertî ji sedî sed parve dikim. Evnerîna wî sedî sed di cih de ye. Niha ya bê kirin, ger di navbera wan dena-kokî û nerînên cuda bibe jî, çi qas kesayet û partî hebe hatina wan akongreya neteweyî  ye. Divê mirovênwelatparêz jî di nav de cih bigirin. Divê tu kesî binpê nekin. Divê em jî ji tukesî re îxanet nekin. Erkekê vê kongereyê jî cudabûnên bîrdozî kêm ki-rin ûnêzî hev bûyîne. Divê wan bîne li gel hevûdu û ji na-kokiyên di navbera xwe deçareserî bînin.

Ger ku armanc azadî be û ger ji bo gihiştinêtaktîk ev be, wê demê divê hemû partî, kesayetên li pêş tên, heta hemû welat-parêzû êl tevlî vê bibin. Divê di derbarên xwe de bibin xwedî biryar dayînê. Bêyîcivatê ti kes ji me re nirxek nade. Bêyî civatê ne pêkane ku bi çavên mezin lime binêrin. Ev kêmasî pirs-girêkên rastî yên Kurdan e. Jixwe gelek kes dixwazingaveke bivî rengî bê avêtin. Lê belê hin kes jî dibêjin şerê PKK’ê bi Barzanîre heye. Ev ne rast e. Gelek car min got, ger hûn dixwazin di navbera kurdan deşer bê rawestandin, wê demê kongreya ne-teweyî ava bikin. Lewra ev şer şerêPKK’ê bi Barzanî re nîne,

Şerê hemû Kurdan e. Şerê YNK’ê ye, şerê Başûr,PDK’e, Îran û şerê Bakur e.

Biryara kongreya neteweyî bigire, ger di vêalî de be ez ê piştgirî bidim. Bila Barzanî li ser biryar bigire. “Barzanî bifaşîzma Tirk ve çi dikî? Bila bêje têkiliyên te yên bi faşîzma Tirk re ne sûdagelê Kurd e” û Barzanî jî vê bipejirîne. Wê demê em çima şer nedin sekinandin?Ger ku di derbarê kongreyê de biryar bê girtin û ger ku ji min re bêje “Apo,divê karê te wisa bimeşe, şer bide sekinandin, ji Kurdên Başûr re wisa nêz be”ez dikarim tavilê vê bipejirinim. Ger ku ji min ketina xizmeta federasyonaBaşur bê xwestin, ez dikarim bi xwestekeke mezin ve xizmet bi-kim. Ger kubiryarên wisa bê girtin ne pêkane ku Kurdên Başur bibin dostê faşîzma Tirk.

Bira hewcedarê bira ye. Ma gelo pêkane kugenarelekê faşîzt a Tirk were li Başur li dijî dijminên Kurd şer bike?  Jixwe ew dijminê gelê kurd in. Li dijî Kurdşer dikin, şerê taybet dime-şinin. Destûr nadin ku Kurd di bin serweriya wan dederbikevin. Bi wan re têkiliyan danîn ne dostanî û rêkeftin, dijmintiye.Ne-tewbûn li dijî vêbûn dibe û ji vê re destûr nayê dayîn. A rastî ev ne şerêbira ye, şerê Kurdan bi dagirkeriyê re ye. Nexwa li dijî Kurd di şer de gavekjî avêtin ne pêkan e. Ne pêkane ku canê kurdekê jî biêşinin. Ma hûn çima Barzanîneçarî kongreya ne-teweyî nakin? Avabûna kongreya neteweyî, federasyona Kurdannaxweze. Tim dibêje malbata me, li pêy berjewendiyên êl e. Çemkê wî ya êl çemkasî-çil hezar sal berê ye.

Divê ev xebat bigihêjin serkeftinê. Em ji boBarzaniyekî nikarin sî-çil milyon Kurd feda bikin. Ma ji bo çil milyon mirov,neçûyîna biryarê pêkan e?  Ger biryarneyên girtin berpirsê wî Barzanî ye. Sekinandina şer jî girêdayî vê ye. Ezdixwazim hemû Kurd tevlî vê bibin. Min berê jî da diyarkirin. Min ji kemalBûr-kay re jî got; “ger tu dixwezî şer bisekinînî rêka vê kongreya ne-teweyîye. Kongreya neteweyî bicivîn in, di nav du rojan de şer bidim sekinandin’ ezji her biryarên ku kongreya netewî ya Kurd di derbarê min de bigire amademe.Divê ji bo Barzanî û Talabanî jî çi bê gotin hemû amade bin. Ê ku ji vê re neamade ye kî ye? Yê ku napejirînin, yên dijminê vîna gelê Kurd in. Tu kes nikarevîna gel mandel (inkar) bike. Min got,ji dadê û mafê re were. Kî ji xebatênkongreya neteweyî û ji yekîtiya Kurdan direve? Ger ku biryarên Kurdan pêktîninbila enî, parlemanto, federasyon ava bikin. Heya dawî derfetên vê heye. Nekêm(tam)dema wî ye û ev neçari ye.

Di 1992’an de ez û birayê xwe Hawar axivîn, megot divê kongreya neteweyî bê kirin. Lê belê partiyên Kurd, kesayetên li pêştên nehatin gel hevdu,  nekarînyekîtiyeke ava bikin. Nerîna birayê min Apo jî di 1992’an de bi rêka Talabanîfêr bûn. Me nerînên we yên di derbarê kongreya neteweyî de wê demê fêr bûn. Meji Mam Celal  pirsî û got; “Nerînekê meya wisa heye. Gelo PKK tevlî vê biryarê dibe an nabe?”Mam Celal got û bersivda; “Ji sedî sed wê tevlî bibin. Jixwe ev biryar biryara PKK’ê ye. Ger em nekinjî wê PKK’e bike. Ez dibînim, PKK’e ji me zêdetir ji bo vê kar dike. Nihaberdewama vê dixwazim. Ev pir girîng e û lezgîn e. Kongreya neteweyî, jipêvajoyekê nebe nabe re derbas dibe. Di xebatên PKK’ê de serkeftinê dixwazim.

Sosyalîzma ku em didin çêkirin, sosyalîzmazanistî ye.

-Mamosta mercên cîhanê jî ji vê re guncav in.Berê nebaş bû.

-Helbet, berê mercên cîhanê ne guncav bûn. Nihaku pir guncav e û em vê gavê navêjin, em ê li hember gelê Kurd suç bi-kin.

-Hem mercên li nava Kurdistanê, hem jî mercêncîhanê ji tiştekî wiha re neçariyê ferz dike. Ger ev gav neyê avêtin, dê bibekêmasiyekî pir mezin. Berê me dikarî bêjî dibe ku ji vê gavê re destûr nayêdayîn. Lê niha heta dawiyê derfet hene. Îro bi heza-ran rewşenbîr, akademîsyen,welatparêz, yanî bi giştî Kurdewarî êdî ji bo gaveke wiha derbasî tevgerê bûyeû demê wê ye. Wê demê çima em dereng bidin xistin? Em nêrîna Mamosta parvedi-kin.Mamosta dibêje; “Pêwîst e ji 1940’î û vir ve me ev gav bavêtiya.” Ger tevgeraKurd ji 1940’î ve negihîştibe serkeftinê, ji ber ne avakirina vê stratejiyê ye.Her kesî got taktîk e, lê di taktîkê de ketin ji rê derketinê. Ji ber kutaktîkên wan ne li gor stratejiyê bûn. Dema ku ev nebû, dijmintî bi hêz bû û diencam de gihîşt roja îro.

Nîqaşên me yên li ser Tevgera Neteweya Kurd,Kongreya Neteweye, rêbertiya Barzanî û li ser Rêbertiya min bes in. Niha emdikarin bigihîjin encamekê. Tevgera Kurdistana Başur dixwa-ze gavekê bavêje. LiBakur jî di 1920’î de ji Koçgirî dest pê dike, heta 1940’î dixwastin gavanbavêjin. Lê belê ev ya gavên klasîk bûn. Çawa ku yên radibin raperînê di hertevgera klasîk de dike-vin, ew jî ketin. Di Kurdistana Îranê de di salên1975’an de xwestin gavê bavêjin, nebû. Bi navê PDK’ê xebat hatin kirin.Sekreterê yekem (sereta) Mamosta bû. Qasî ku dixwazî welat-parêz, demokratîk,heta çêkerekî mirovahiyê bingeh gir bû. Xwest gav bavêje, lê belê ya ku dikesayetiya Barzanî de şênber bûyî –ez nabêjim neteweperest jî- ji ber sedemênhizrên pir paş-ketî ev firsend negihîşt serkeftinê.

Tevê ku dema hat salên 1975’an bi sed hezaranpêş-mergên wî, pereyên wî yên bi mîlyonan dolar, bi sed hezaran çekên wî heyî,ji ber ku Şahê îranê xwestiye, Barzanî bi destê xwe tasfiye bû. Di encamê dewiha şoreşa klasîk a dawî jî rûxiya û YNK çêbû. Şertên wê pir bi teng be jî,xwest hinek tiştan bike. Ji aliyekê ve rejîma Iraqê di bin rêveberiya Saddam debi hêz di-be, li aliyê din jî Rejîma Îslamî ya Îranê pir zêde derfet neda. AlîAsker û hevalên wî xwestin li ser Colemêrgê re derbazî Behdînanê bibin ûtêkoşînê bikin. Lê belê ji aliyê PDK’ê ve hatin şehîdkirin. Ew şehîdênKurdistanê ne.

Kesê ku vî şerê dawî daye meşandin dîsa SamîAbdurah-man e. Samî Abdurahman, ya ku di salên 1975’an de li serê Alî Askerananiye, niha dixwaze bîne serê me. Dixwaze me jî di Co-lemêrgê de bixeniqîne.Jixwe ev şer hîn berdewam dike û bi giştî şerekî Kurdistanî ye. Ev ne şerê duhêzan e. Hûn Alî Asker û he-valên wî baş dinasin. Li aliyekê yên welatparêz in,li aliyê din ji aliyê eşîreta Barzanî û helîkopterên Tirk ve wan dorpêç dikin ûîmha dikin. Li hember van welatparêzan şerê ‘nebirakujî ye’ îxanet e. Dîsanikarin bêjin ku şerê li hember YNK’ê bûyî jî ‘bi-rakujî ye’. Li aliyekêtevgerekî welatparêz, demokratîk û yên ku dixwazin tiştekî bikin, li aliyê dinjî yên ku firsendê ji vê re nadin û Barzaniyê ku ji vê re rê nade! Pêwîst emirov ji vê re nebêje; “birakujî”. Şerê me û PDK’ê ne şerê birakujiyê ye.

Ji bo ku federasyon bê çêkirin derfet lihûndir û ji derveyî Kurdistanê hene. Di tevayî parçeyên Kurdistanê de derfetêngavên dîrokî avêtin hene, ne weke berê ye. Şoreşa ku em li Bakur didinpêşxistin firsendeke. Barzanî dibêje; “bila federasyonekî demokratîk çênebe”,dîsa dibêje; “berjewendiyên Barzanî.” Dibêje; “Bila her kes di xizmeta me debin”. Tirkiyê jî wê dixwa-ze. Dibêje; “Bila li Başur jî federasyona gelçênebe.” Dibêje; “PKK’e ya ku şoreşa bi îtîfaqan li Bakur bide çêkirin bilabilind nebe.” Barzanî jî ji vê re dibêje; “temam.” Li gorî ku di van demên dawîde nûçeyên em digirin de, Barzanî ji Tirkiyê 48 panzêr kirîne. Her wiha ev şerne şerê Kurdaye, şerekî bi faşîzma Tirkan re tê kirine. Aliyekê vî şerê faşîzmaTirk û Barzanî ne, aliyên din jî welatparêz in. Pêwîst nake ku mirov zêde liser bise-kine.

Netenê ji bo vî şerî, ji bo pirsgirêkên Kurdangiştî, pêwîst e gavekî wiha bê avêtin. Ev gav gavekî netewî ye û li serpartiyan re ye. Ji giştî stratejiyên partiyan bilindtir e. Gava KongreyaNe-tewî, tê wateya gava stratejî ya neteweyî. Heta niha gelek partî bi serê xwetenê man û zerar dîtin. Ger neyên yêkîtiyê dê darbeyên hîn mezintirîn jîbigirin. Ger Barzanî jî neyê biryarên Kongreya Netewî ez bawerim ku dê darbeyanbixwe. Ji bo gavekî wiha bê avêtin, dem pir guncav e. Sê çar dewlet jî çêbûnagavekî wiha ji niha ve dipejirînin. Pêdiviya gelê Kurd ji çêbûnekî wiha reheye. Gelê Kurd bi şoreşê rabûye li ser lingan. Bi mîlyonan Kurd, ji boKongreya Neteweyî amadeye ku raya xwe bide. Ji ber van sede-man kes nikare bêjeku şert û merc nedestdayî ye.

Mantiqê “şer bisekinînin, li hev werin, piştreem kongreyê çêbikin” ne rast e. Giştî pirsgirêkên heyî, astengî, nakokî diKongreya Netewî de wê bên çareserkirin. Kongreya Netewî ji bo çareserkirina vane. Ez jî tevlî banga Mamoste dibim. Ew bixwe jî ji bo Kurdîtiyê ji salên mêj vekedê dide. A niha em hatin li gel hev. Ji bo gelê Kurd ev pevrebûna me gavekîgirîng e. Ez bawer dikim ku li ser vê em ê Kongreya Netewî biafirînin. Diencamê de cihê me tevayî Kongreya Netewî ye.

-Ji Kongreya Netewî hêviya min a mezin heye.

-Em bi hatina Mamoste gelek kêfxweş bûn.Mamoste wek ciwanekî di hijdeh saliyê de ye. Ez vê kêfxweşiyê di Mamosta Hawarde jî dibînim. Ev jî giyanekî netewî ye, giyanekî şoreşgerî ye. Ez ji ber vêsedemê nirxek mezin didim hatina we û ez pir spas ji we re dikim.

Hawar: Hinek xeta partiya we û bûyîna we yaMarksîst rexne dikin. Bi taybetî dewletên berjiwendiyên wan di vê herêmê(Rojhilata Navîn) de heyî, dibêjin; “partiyekî Marksîst e” rexne dikin. Evdewletan her tim (dem) û bi her awayê rêbazan li hem-ber dewlet û partiyênMarksîst şer dikin. Hûn li hember van rexneyan helwest û bersivên we çine? 

AbdullahOcalan: Ya ku di PKK’ê de pêk tê Marksîzma zanistiye.Sosyalîzma li Sowyetan pêkhatiye ne girêdayî wê pêşket. Sosyalîzma ku em didinçêkirin, sosyalîzma zanistiye. Em ji vê sosyalîzmê çi fêmdikin? Wekî zanistîcivak di vê sosyalîzmê de çawa tê pênasekirin? Zanistî, li ser civakê çidibêje? Me ev daxistin xweseriya Kurdistanê. Em wekî zanistî li ser dîrok û şo-reşaKurdistanê sekinîn. Fereseta sosyalîzma me ev e. Ger mey-zandinekî zanistînebe, ne gengaze ku dîrokê binasî, civakê dahûrîn bikî, pêşketinê bidî çêkirin.Sosyalîzma zanistî em ronî kirin, rê nîşanî me da. Ji me re got, hûnê dîrokaxwe wiha bina-sin, hûnê pêşketinê wiha bidin pêkanîn. Ji bo me hinek dibêjin,PKK Marksîst-Lenînîst e. Dibêjin, Stalînîst e û Maoyî ye. Çi dibêjin bilabibêjin, taybetmendiya girîng ev e: Di şert û mercên roja me de zanistî nebe tuti tiştekî nasnakî. Em îro di civakê de her tiştî bi zanistî rêve dibin û emwiha pêşdikevin. Polîtîkayekî zanistî nebe, di Kurdistanê de pêşketin nabe. Bitaybetî şert û mercên di roja me de ev qet ne gengaz e. Ya ku em îro dimeşîninsosyalîzma zanistiye. Me kesayetiya Kurd û civaka Kurd vekir. Me nêrîna ji Kurdû Kurdistanê re hem jî bi awayekî zanistî sere-rastkir. Di encamê de ev PKKavabû. Ev nêrîn di vê derê de za-nistiye ku derdikeve holê. Dîsa rast e. Çimarast e? Ji ber ku za-nistiyê. Em çawa dikarin zanistiyê mandêl (înkar) bikin.Ger em zanistiyê mandêl bikin, em nagihîjin serkeftinê. Ji ber van sede-man wêdewletê vê gotiye, vê dewletê vêya gotiye, negirîng e.

Berê Partiya Komûnîst a Tirkiyê ji me re,digotin; “Ne-tewperestên Kurd.” Gelek dewletên Ewrûpayê ji me re, digotin;“Komûnîstên ortodoks.” Hinekan ji me re digotin; “Olperest.” Herkes tiştekîdibêjin. Ev zêde negirîng in. Me xwe nespart van nêrînan û kar nekir. Em hetaniha bi zanistî dimeşin. Em him za-nistîne him jî netewîne. Ji ber ku şert ûmercên Kurdistanê vê dixwazin. Em ê heta pirsgirêkên civaka mirov, civaka Kurdhebin bi şêwazekî zanistî li ser bisekinin. Di şert û mercên roja îro dezanistî derbazdar e û ev yek mafê me ye. Jixwe zanistî nebe, tu nikarî tiştekîbikî, tu nikarî Şoreşa Kurdistanê jî pêkbînî. Em ji vê re sosyalîzma zanistîdibêjin. Çareseriyekî din a me jî nîne.

Gelekî ne bûyî xwediyê biryara xwe

Gelekî ji mejiyê feqîr dimîne

-Pirsa min a duwemîn ev e: Wek tê zanînparlamenter, nûnerên gel in. Gel wan bi rayên xwe hildibijêrin. Parlamento bivîna gel tê çêkirin. Bi rêbazekî demokrasî çêdibe. Parlamentoya Kurd a limişextê (sürgün) a niha li mişextê ye. Ji ber hinek se-demên rewşên taybet,endamên wê di bin şert û mercên zor de hatin hilbijartin. Gelo parlamenterên limişextê erkên xwe pêktînin? Dikarin di nava qada navnetewî de beşên agahiya wanji rewşê tineyî, dengê gelê Kurd, rastiya Kurd bigihîninê?

Xebatekî din a cuda heye. Çêkirinaparlamentoyekî ne-tewî, bi awayê Kongreya Netewî tê hizirîn. Wê kesayetiyên jiher parçeyî di nav vê de cih bigirin. Ev Kongre, dikare cihê Parla-mentoya KurdA Li Mişextê bigire? Nêrîna we ya di derbarê Kongreyê de çî ye? Wê rista xwe yadi vir de çiqasî bilîze? Parti-ya we di kîjan astê de alîkariyê dide vêkongreyê?

-Niha çima Kongreya Kurd A Netewî? Evrastiyeke ku hîn gelê Kurd nebûye xwediyê biryarê. Gelekî nebûyî xwediyêbiryarekî, gelekî ji mejiyê xwe feqîr dimîne û gelekî bê mejî na-be. Disedsaliya 20. de ew mejiyê gelê Kurd ê heyî jî tê belavki-rin. Kurdistan hatparçekirin. Dijmin ji ber ku di her parçeyî de desthilatdarî û vîna xwe hakîmkiriye, mejiyê Kurd nema. Heta roja me jî her ku çû biçûk bû û gelê Kurd bêrêber (serok) ma. Ji bo ku karîgeriya mejiyê Kurd bê avakirin, pêwîst eKongreya Ne-tewî bê çêkirin. Dest, çav, ling û guhê gelê Kurd heye, lê mejiyêwî nîne. Negengaz e ku mirovên ji sih-çil mîlyon bêmejî bimînin. Mejî hizirane, mejî biryar e, mejî kontrol e. Va ye ji bo gelê Kurd jî mejiyekî wiha pêwîste. Wê bihizire, biryar bigire û biryara xwe derbasî jiyanê bike. Piştî salên1940 û 1950’î ji bo gelê Kurd meclîs û mejiyekî wiha nehat çêkirin. Neçarî bû,lê nehat çêkirin. Ger hatiban çêkirin û meşiyaban, wê şert û mercên Kurdistanêyên îro pir cuda bana.

Wek tê dîtin stratejiya Kurdistanê nîne.Stratejî çî ye? Dirêj û kûr hizirandine, bûyîna xwediyê biryarê ye. Niha evnîne, herkes li cihekî ye û herkes xwediyê biryarekî ye. Li cihê ku her-kesbiryarekî digire şoreş nabe û ev gel jî ji bin bandoriya mîtîn-geriyê rizgarnake. Gava bingehîn, biryara ku tê girtin kî li gor wê dimeşe, kî nameşe,kontrolkirina wê ye. Êdî pêwîst e herkes he-sabê xwe baş bike. Êdî kî li gorbiryara şaş, kî li gor biryara rast dimeşe wê ew bixwe bizane.

Xalekî din ev e: Berê şert û merc pir tengbûn,derfet dest-nedidan. Negengazbû ku çend mirovên Kurd hatibana gel hev. Lê nihadewletên jiderve heta bê xwestin hatin vekirin. Li Kurdis-tanê şert û mercçêbûn. Fereseta Kurdan jî ji vê re heye. Pêvajo pêvajoya Kongreya Netewî ye.Dereng xistin ne rast e. Pir jî pêwîst e. Êdî giştî parçeyên Kurdistanê bi hevve girêdayîne. Şo-reşa parçeyekî parçeyên din bandor dike. Biryara parçeyekîpar-çeyên dîtir bandor dike. Têkiliya partiyekî partiyên dîtir û parçe-yantêkildar dikin. Heta yêkitiya Kurdan ji bo serkeftinê firsan-dekî herî mezin e.Nebûyîna yêkitî serkeftin jî nabe.

Ez ji bo van sedeman dibêjim ku; “KongreyaNetewî ji beriya her tiştî û ji beriya xebatên her partiyê tê.” Ev pirsgirêkasereke ye. Ger tu dixwazî pirsgirêk bên çareserkirin, tu yêkitiyê dixwazî,dewlet dixwazî, pêwîst e beriya her tiştî Kurd xwe bigi-hîjinin biryarekî. Riyavê jî Kongreya Netewî ye. Tu yê xwe bigi-hînî stratejiya Kurd. Ji bo gihandinastratejiyê jî tu yê xwe bigi-hînî Kongreya Netewî. Parlamentoya ji derveyîwelat ji bo vê ga-va yekemîn e. Wê Kongreya Netewî parlamentoya mişextê ta-mamdike. Kongreya me çêbibe, ez bawer dikim ku dê endamên Parlamentoya Kurd a LiMişextê bibin ji her yek endamên wê. Wê cihên xwe di nav de bigirin. Ji boKongreya Netewî bingehe-ke, wê hev tamam bikin.

– Weke tê zanîn gelê Kurd yê ku li Kurdistanêdijî bi sa-lan e di bin mêtîngeha zilma Tirkan de nin. Rewşa wan gelek ne-başe.Cîhana derve ji vê re deng dernexistin, di encama têkiliyên wan yên bi rejîmaTirkan re, gelê Kurd ji zimanê wê bêpar hişti-ye. Ji salên 75’ an ve gelê Kurdji mafên wan yên mirovahî, yanî di pêşxistina ziman û çanda wan de, ji mafênwan yên weşan-çapemenî û ji her tiştî bêpar hiştine. Li gorî nêrîna min mirovdi-kare ji bo pêşxistina ziman, çand û weşana gelê me ji Kurdên li derveyîwelat de dijîn ev xebat bide destpêkirin. Lê ev jî rastiye-ke ku ew jî dimijara bikaranîna zimanê xwe de zehmetiyan di-kişînin. Li gor we ji bopêşxistina ev tiştên ku me hêjmartine, yanî ev astengiyên li pêşiya gelê Kurdyên ku li derve dijîn em ê çawa van astengiyan rakin?

– Pirsgirêka zimanê Kurd bi pirsgirêka Kurdanve girêda-yiye û girêdayî pirsgirêka Kurd a neteweyiye. Di warê giştî depirsgirêka Kurd û pirsgirêka netewa Kurd çareser nebe, pêşneke-ve, ji bopêşxistina ziman gav avêtin ne pêkan e. Ji bo zimanê kurdî bi akademiyan rehinek gav avêtin gengaz e. Lê wê ev ji gel re nebe mal. Bi vê ve girêdayî şoreşpêkanîn û divê destkeftiyên te yên siyasî hebe. Heya niha li ser ziman gelek hatsekinandin. Lê bandora wê zêde çênebû. Ji ber ku meseleyên siyasî nehatinçareserkirin. Ger meseleyên siyasî neyên çareserkirin, wê za-rokên Kurdannikaribin biçin dibistanê û wê nikaribin dibistan ava bikin. Dema ku pirsgirêkanetewe hat çareserkirin, wê mese-leyên siyasî jî bên derbaskirin û wê zarokbiçin dibistanê. Wê demê dê mamoste çêbibin, pirsgirêka Kurd jî dê bêçareserkirin û wê ziman ji xwe de pêş bikeve.

Ger meseleya siyasî çareser nebe, tu yê çawabikaribî me-seleya civakî û ziman çareser bikî? Tu yê dibistanan li kur çêbikî?Heta di welatên li Ewrûpa de dibistan avakirin nepêkan e. Ji ber vê sedemêpirsgirêka ziman çareser nabe. Ji derveyî welat nave. Di roja me ya îro depirsgirêka ziman pêş dikeve. Ji ber ku şoreş pêş dikeve. Xaleke din ku embaldar bin ev e: divê pirs-girêka ziman li ser pirsgirêka netewe neyê girtin.Dîsa pirsgirêka ziman ne pirsgirêkeke ku di rojek de bê famkirine, pirsgirêkekeku demeke dirêj dihewîne nava xwe. Ger meseleya siyasî neyê çareserkirin,pirsgirêka ziman, nabe ji derveyî pirsgirêka siyasî be, ji derveyî wê nikarîçareserî jî bidest bixî. Ev jî demek dirêj dixwaze. 

Tinê ne meseleyên siyasî,meseleyên taybet jîhene. Ji ber meseleya çand, zimanê kurdî weke çar zarava hatiye cudakirin; hetadi nava her zaravayekê de cudahiya herêman jî heye û gelek dewletên ku cîranênKurdanin jî serweriya zimanê wan li ser kurdan çêbûye. Gelek peyvên Erebî,Farisî û Tirkî tevlîhev bûne.Tiştek din jî gelê Kurd di navbera xwe de tenê bizimanek pêwendî bi hev re nedanîne. Yek bi Erebî re, yek bi Tirkî re û yek jîbi Farisî re têkiliyan danîne. Ev taybetmendî jî tişteke di rewşenbîrên wan detên dîtine. Ev jî ji bo mijara ziman gelek zehmetiyan derdixe. Çawa ku mifteyaher tiştî şoreşe, ez di vê baweriyê de me ku mifteya ziman jî şoreş e. Biserkeftina şoreşê re, wê pirsgirêka ziman jî bê çareserkirin.

Hîn ji niha de hinek derfet hatinebidestxistin. Mesele te-levizyon, radyo, rojname ji bo pêşxistina zimanê kurdîgaveke mezin e. Ger ku di dema pêş de herêmên rizgarkirî bên bidestxis-tin, liwan deran ji bo zimanê Kurdî dê akademî bên avakirin. Gelek zaravayên wê hene,lê dema şoreş çêbû û mirov bi şoreşê re bûn yek wê zarava jî nêzî hev bibin. WêKurmancî biçe gel Soranî; Soranî bê gel Kurmancî û Zazakî bikeve nava Kurmancî.Kurmancî jî bikeve nava Zazakî. Wê zaravayên din jî bikevin nav û wê bivî rengîzimaneke netewî derkeve holê. Ev jî dem dixwaze. Dema aborî bi siyasetê re bibeyek, wê ziman jî roj bi roj bibe yek. Ji ber vê pêwîste ev pirsgirêk bingehneyê girtin. Ev pirsgirêk çareserkirin, girêdayî çareserkirina pirsgirêkasiyasî û neteweyî ye. Lê pêwîst e ji niha de zimanê Kurdî di televizyon, radyo,rojname û kovaran de bi awayeke xurt ser bê sekinandin. Divê alfabeya wê bêavakirin û ji bo zarokên Kurdan dibistanên seretayî bidin avakirin. Dibangeşiyan de giranî bidin zimanê Kurdî. Bi vî rengî wê zimanê Kurd yê netewîcihê xwe bigire û pirsgirêk bê çareserkirin.

Tarzê Rêbertî tarzê çareseriya demokratîk e.

– Em dikarin bêjîn ku dijminê we û partiya we,di heman demê de dijminê gelê Kurde jî. Biryarên ku partiya we girê didin,heman biryar gelê Kurd jî girê didin. Ev di bin serokatiya we de derdikevin.Hûn van biryaran bi hevalên xwe yên partiyî re bêyî ku rawestin digirin. Nihahinek dijberên we ev rewş weke qoz bi-kar tînin. Di nava gel de propagandeya kudi nav PKK’ê de de-mokrasî nîne, dîktatortî heye dikin. Nêrînên we di derbarêvê mi-jarê de çi ne?

– Tarzê Rêbertiyê tarzê çareseriya demokratîke. Xebata Rêbertiyê, xebata di dilê gel de ye, mêjûyê gel e, xebata zimanê gel e.Yên ku van îdîayan tînin ziman, ehmeqên gelek mezin in. Heta ez ji yên wisa redibêjim ehmeqên ku guhê wan du sê bihos-tan dirêjin. Berê ku ez derkevim kesînedigot ez Kurd im. Bi Kurdî fikirîn û Kurdî sitran gotin ditirsiyan. Çend Kurdnedikarîn bên gel hev civînekê lidar bixin. Lê niha bi milyonan mirovê Kurd bişoreşê re dimeşin. Di hindirê welat de dibe, ji derveyî welat dibe bi tevlîbûnased hezaran ve meş çêdibin. Berê jina Kurd nedikarî gaveke biçe mala cîranêxwe, niha li ser çiyan tije dibin.

Di demake ku gundiyên Kurd nedikarîn li hemberaxa û şêxan devê xwe vekin de, niha her kes bêyî şoreş bigihe serkef-tinê, berbi azadiyeke mezin ve dibezin. Berî dengê gelê Kurd nedihat bihîstin, niha herkes hebûna çil pêncî milyon Kurd qebûl dikin. Niha televîzyon heye. Em berdintelevîzyonê, berê kesê nedikarî straneke bêje. Me her tişt weke ku em bi serîderziyê bîro bikolin kir. Gelê Kurd êdî di cîhanê de cihê xwe girtiye. Ger evne demokrasîbe se, wê demê demokrasî çî ye? Dibêjîn bergêrî(Şeflik)heye dîktatorîheye. Hemû derewin. Demokrasiya herî mezin ev e. Demokrasiya herî mezin gelekebi vî rengî raki-rina ser lingan e û wê wisa dana afirandin e. Di cîhanê dedemok-rasiya herî mezin ev e.

Di nava partiyê de ji derveyî serokatiyê yê kunêrîna wê hebe nîne. Ez jî ji vê şêt dibim. Nikarin biaxivin, dijmin li çavê wê xistiye kor kiriye, li guhê wêxistiye ker kiriye. Ez jî rojê he-zar kêr lê didim, dixwazim çav û guhê wêvekim. Tenê xebata demokrasiyê nakim, weke şûrê demokrasiyê me. Li ser vêmese-leyê, yên ku dixwazin ser bisekinin bêjîn serokatiya Apo çiye, wihaserokatiya Apo şûrê demokrasiyê ye. Mesut Barzanî ji min re got: “tu şûrêdemokrasiyê yî.” Werin em demokrasiyê bikin demokrasî, bi şûrê demokrasiyêbiçin ser.  

Xaleke din giring jî ev e: Ger gelek daxivese, bûbe xwedî hêza îradeyê ev demokrasiya herî mezin e. Ger fikir nebe,siyaset nebe demokrasî nabe. Demokrasiyeke bê siyaset jî nabe. Geleke bêsiyaset dihêle. Ma demokrasî ev e? Demokrasî îradeya gel e. Îradeya gel hêzasiyasî ye. Ji ber vê siyaset pêwîst e. Ji bo siya-setê jî serkeftin pêwîst e.Cuda jî çênabe. Ev hemû ava bûn. Ev jî demokrasiye. Ji ber ku ev hemû ji bo gelhat avakirin. 

Li Kurdistanê ji derveyî me jî partî hebûn. Lihember van rêza min heye, lê wan van tiştan nedan avakirin. Weke ku me ni-ha jîanî ser ziman, demokrasî kareke herî mezin e. Yên ku heya duh nedikarin dugotinan baxivin me niha kirine şoreşger. Ev jî yek ji karên şoreşê yên herîmezin e. Di ciheke ku kesî cesaret nedikir bêje ez Kurdim de, me hemûyan kir welatparêz.Ev de-mokrasiye. Tiştek din jî, di nava partiyê de dixwazim hevalên min ji minzêdetir di nava partiyê de cî bigirin. Min şêt dikin, dibêjîn “em ne layîqêtiştekîne.”  Ez jî dibêjim haydî hevalhûn mezin bûn, temenê we gihişt sîh çil sal, endamtiya xwe ya komîteya merkezêbikin. Na, dibêjin. Ji bo wan, ji bo zimanê wan vebe min nêzî hezar pirtûknivîsandin. Lê naxivin. Ji bo wê jî şêt dibim. Mesele vegeriya mîsala keça minji te re dibêjim, bûka min tu fêm bike. Em van hemûyan ji bo ronîkirina Kurdanû hemû cîhan jî di mijara meseleya Kurd de ronî bibe dikin. Ji ber vê sedemê evxebata me ne xebata serokatiyê ye, xebata şûrê demokrasiyê ye. Ji ber vê em sermijara pirsgirêka demokrasiya Kurd wisa disekinîn.

Li Kurdistanê demokrasî di haman demê dezanist e. Dengê demokratan jî bihêz e. Demokratên mezin şûr e. Di şoreşa Fransîû Îslamiyetê de jî wisa ye. Demokrasî heye û şûr jî demok-rasî ye. Ji bo kuçend kes hat xistin tu kes kesî fêm nake, nêzî fêmkirinê nabe. Ev ne demokrasîye. Dema ku çend kes ji bo demokrasiyê xebatên mezin dikin, bi hezaran kes binavê de-mokrasiyê demogojî dike. Anîna van a ser ziman ji bo Kurdan girîng e.Hîn zêdetir pêwistî li ser demokrasî û demogojiyê rawes-tin heye. Pêwîstî bidemokrata rastirîn re cudakirina demogogê û ev e ku bi demokrasiyê re li hev têû ev e ku demogojî dike derxistina wan a holê heye. Ev, ji bo fêmkirinapirsgirêkê jî girîng e. Ez pir naxwazim ser rawestim.Tenê karê em dikinmezintirîn karê demokrasî ye, şûrê demokrasiyê ye.

Radiyo û televîzyonên Tirk her roj ji bopartiya me, dibêjin dixwazin ji Tirkiyê cuda bin dewletekê serbixwe ava bi-kin.Dîsa hin sazî û dezgehên medyayê yê ku dijmintiya gelê Kurd dikin jî heman tiştdibêjin. Bi vê re dixwazin dewletên herêmê jî bitirsin in. Vê jî we dabeşker nîşandidin û dikin. Ber-sivê we ji vê re çi ye? 

Xebatên me yên destpêkê heya niha ji boserxwebûn û azadiya gelê Kurd û Kurdistanê ye. Xebatên min a heya niha ne ji bodabeşkirinê ye. Min tiştekê wisa negot. Berûvajiyê wê arîşeyê (mesele)serxwebûn û azadiyê navendbûn û yekîtiya ge-lan e. Di haman demê de jî di rojame ya îro de mafên gelê Kurd ji Îran, Iraq û Tirkiyê dixwaze çi ne? Azadî ye,mafên siyasî ye, mafên pêşvebirina civak û aboriyê ye. Bê ku veqetandinaxêzikên tixûban jî ew dikarin pêş bikevin. Mafê gelê Tirkiyê çi qas hebe, jigelê Kurd re jî ew qas bê dayîn. Di nav welatên xwe de jî dibe, pêwîstî biveqetandina tixûban nîne. Heta em vê gavê di vê qonaxê de guhartina tixûbanguncaw nabînin. Heta derfet hebe jî naxwazin. Lewra ji vê zirar dibînin. Jigelek aliyan ve ne sûdê me ye. Em di her warî û mercî de alîgirê guhartinatixûban nînin. Heye ku li gorî sûdê me be em dikarin bi hev re bimînin. Emdikarin berjewendiyên gelê Kurd biparêzin.

Bêguman niha vê jî napejirînin. Wê demê em êjî heya dawiyê şerê xwe bidomînin. Jixwe ev e ku dewletan Kurd anîn vê rewşê.Me jî heya dawiyê biryara meşandinê wergirt. Ev kar bi zorê nabe. Biratiya dinavbera gelan de bidin selmandin (îspat), wê demê em dikarin bi hev re bijîn.Em ji vê re jî hene. Lê belê ne wisa dipejirînin, ne jî wisa.  Helwesta wan, li hember biryara gelê Kurddijmintî ye. Li ser yekitî, serxwebûnê ne PKK’ê wê gel biryar bide. Em naxwazindi derbarê parçeyên din de biryar bi-din. Gelê Kurd di nav sê netewe de hatiyeparçekirin. Vê gavê di nav netewên Tirk, Fars û Ereban de ne. Em dixwazin dinav van sê netewê de federasyonek, federasyona gelê demokratîk ava bi-kin.

Ger ku em karibin ji bo vê wê li sê dewletanfederasyona Kurd ava bibe, wê Federasyona Rojhilata Navîn jî ava bibe.Fe-derasyona Kurdistanî, Federasyona Rojhilata Navîn e; wate yeki-tiya gelênRojhilata Navîn e. Gelê Kurdistanê bi serxwebûn û azadiya xwe ve gelênRojhilata Navîn parçe nakin, berûvajiyê wê yekpare dike. Azadî û serxwebûna bivê sedemê jî ev xebat girîng in. Dema ku hemû gelên Rojhilata Navîn azad bûn dêwekhevî derbikeve holê. Bi vê sedemê angaştin (îddîa) dabeşki-rin nerast in. Emdabeşbûnê naxwazin. Ew di navbera gelan de bêwekhevî û koletiyê dixwazin. Em jîli dijî wan derdikevin.

Şerê PKK’ê, şerê li dijî terorîzma ku li dijîmirovatiyê tê pêşxistin e.

Televîzyon, rojname û radyoyên dewleta Tirkher tim PKK’ê bi terorîzmê ve tawanbar dike. Ji bo ku barbarî û hovîtiya kudewleta Tirk dike veşêre hemû xebatên PKK’ê bi terorîstiyê ve dexm (damgalama)dike. Ez li vir vê encamê derdixim; ye-kemîn, medyaya Tirk dibêjin partî,şervanên we di nav Kurdan de, di Bakûrê Kurdistanê de çalakiyên terorîstîdikin, bi taybetî li hemberî ev kesên ku ramanên xwe parve nakin çalakî dikin,teror pêşdixin, dîsa li Kurdistanê kujerên nediyar ên ku pêk tên hin ça-lakiyandi aliyê we de pêşdikevin, wan jî ji we re dikin mal.

Duwemîn, dewleta Tirk bi rêka medya xwedibêjin hin dewletên biyanî ji partiya we piştgiriyên darayî û arîşî pêşkeşdi-kin û dibêje,li dijî Tirkiyê sor dikin. Di derbarê van herdu angaş-tinan deçi dibêjin?

Ev pirsên we pir girîng in. Berûvajiyê wî diroja me ya îro de terorîzma herî mezin a dîrokê terora ku serwerin Tirk ûkoma-ra Tirkiyê pêş dixîne. Çend gel ji holê rakir?  Gelê Ermen, Asûr, Rûm çanda ku bi hezaran salavabûyî tine kirin. Îşkenceyan ne tenê gelên din ji gelê Tirk re jî hatiyekirin. Îşkenceyên ku ji Elewiyan re kiriye di dîrokê de wekî wî tine ye, jiElewiyan bihe-zaran kes zîndî binax kirin û kuştin. Van e Selçûkî û Osmaniyankir. Mistefa Kemal jî hevalên xwe yên herî nêzik sêdare kir. Çavkaniyaserweriya terorîzmê dewleta Tirk e. Ev hemû cîhan jî dizane. Li cîhanêbarbariya herî hov ya Tirkan e. Niha jî dixwaze gelê Kurd bi terorî ve tinebike.

Berxwedaniya PKK ku li dijî vê radiweste neterorîst e. Berûvajiya vê cîhadê Îslam çiqas pîroz be, berxwedaniya me jî ji bogelê Kurd û mirovatiyê ewqasî pîroz e. Ger ji min bê pirsin ez ê bêjim şerêherî pîroz, şerê ku PKK’e li kurdistanê pêşdixe ye.  Ev şerekî pîroz e, şerekê paqij e. Şerê lidijî terorîzma ku li dijî mirovatiyê tê pêşxistin e. Şerê ku bi pêşengtiyarêbertiya PKK’ê ve tê pêşxistin, şerekî wisa pîroz e. Ne hewceye ku ev pir bêser ziman.Temaşeyê dijiminê me bikin wê bizanibin şerê me çi ye û çi nîne? GelêKurd û şoreşgerên wê bi komkujiyê re rûbirû bûn. Gel li pêşberiyê komkujiyê ye.Vê bi cureyekî din çawa rawesti-ne? Kî ji vê re dibêje terorîzm, ew rûreş e, ewbênamûs e. Dibe ku di her şerî de terorîzm hebe, lê belê di şerê PKK’ê de tineye. Bêguman pergal û çapemeniya Tirk dixwaze şerekî wisa ya pîroz ji cîhanê reweke terorîzm bide nasîn. Lê belê pêwîst e ji vê re derfet neyê dayîn. Her kuroj derbas dibe cîhan jî kî hov, barbar terorîst e fêm dike. Ji bo ku cîhan jîdizane pir girîngî nade.

Duwemîn, dikarim bêjim li cîhanê partiya ku bitena serê xwe rabûye xwe birêve dibe PKK’e ye. PKK’e roja destpêkê ya kudayîkbûyî û heya roja me ya îro, bi alîkariya gelê Kurd ve rabû ser piyan. Tukeseke ku alîkariyek dabin, nîne. Dibe ku hin dostan alîkariya takekesî dabinkiribin, lê belê ji sedî notuneh ev alîkariyên gelê Kurd in. Em dixwazin dewletû gelên din alîkariyê bikin, lê belê nakin. Lewra heya dawî daxwaziya me yaserxwebûn û azadiyê dizanin. Dostên Kurd a ji bo serxwebûn û azadiyê jî kêmin.Lewma alîkarî nakin. Çi dewleta Rûsya çi Îran nêzî tişteke wisa nabin. Bixwazinbikin jî nikarin bikin. Ger alîkarî kiribana, min ê bipejirandibana. Ji berberjewendiyên xwe naxwazin bikevin nav hewldanekî wisa. Lê belê me alîkariyênku gelê Kurd dabin kir. Ev jî ji me re bes e,yên din naxwazin. Niha ji rojê bihezaran kes ji me alîkarî dixwazin. Di vê baweriyê de me ku rojek wê were dêDYE’ê jî ji me alîkarî bixwaze. Niha Îran ji me alîkarî dixwaze. Di pêşerojê dedibe ku Rûsya jî bixweze. Em alîkarî nagirin, berevajiyê wê didin. PKK’eseyrekê wisa seyr di-ke.

PKK partiyekî Kurdistanî û partiyekîwelatparêz e.

Derbasbûna şervanên wê ya ji Bakurê Kurdistanêya Başûrê Kurdistanê ji bo hikûmeta Tirkiyê hinceteke dafirîne. Vê hincet dikeû dem bi dem leşkerên xwe dişîne Başûr û operasyo-nan dike. Ev jî di hikûmetafedere ya Başûr de bû sedema derke-tina gelek pirsgirêkan. Niha li herêmê ji boku hikûmeta federa ya Kurd nekeve, ji Komara Tirkiyê re hincet nebe, dîsa ji bodi destê hevkaran de keys (koz) nebe,divê pêşgirî (tedbîr) çi bibe?

Şoreşa mezin a Kurdistanê şoreşa KurdistanaBaşûr e. Pêwîst e destpêkê ev bê fêmkirin. A duwemîn, Başûr, wisa dihe-sibîneku hikûmeta federe ya Kurd ava kiriye. Ya rastî li gorî min ger pêşketinênBakûr nebe, dev ji hikûmeta federe berdin, wê dijmin tevahiya Başûr veguherîneHelebçe. Ger îro li Başûrê Kurdistanê komkujiyên cureyên Helebçe nayênpêşxistin, sede-ma wê şoreşa mezin a Kurdistanê pêş dikeve ye. Pêwîstî bidîtina vê rastiyê heye. Tiştekê din jî, ger xebatên PKK’ê nebe, ne peka-ne kuhêzên ku ne girêdayî dijminin xebatên neteweyî bikin. Ne-karin di şûngehekêdemokratîk de rawestin. Heya niha sedema serneketina van, bi dijminên gelê Kurdre hevkarî kirine. Niha li pêşiya me astengî derdixin. Me weke hincet didinnîşandan.

Pêwîst e xwe li vir nexapîn in. PKK’e liKurdistanê, parti-yeke welatparêz e. Partiya demokrasiyê ye; di xizmeta Kurdan,Kurdistan û demokrasiyê de ye. Li Bakur, Başûr li Rojhilat ev erkê me ye. Em bigelê Kurd re ne, li hemberê wî nînin. Heya ku hêza me hebe ji xizmetê re dewambikin. Li derveyê wê rêkek jî tine ye. Di 1970’î de dema ku li BaşûrêKurdistanê otonomî ava dibû, YNK’ê bi pergala Iraqê re rêkeftin avakiribû. Çimapergala Tirk alîkarî nekir? Li Helebçeyê komkujî çêbû, çima deng der-nexist? Gerku dijminê te ji Başûr re ev qas girîngî dide, tu yê çi bikî? Rêkeftina te nebi dijmin re wê bi gel û birayê te re bibe. Ger ku rêkeftina te bi gelê te renebe weke Helebçe gelek kom-kujî wê bê jiyîn.

Ji hemû partiyên Başûr re dibêjim: Her kes livir neçare jîrdar (akili) be. Va ye ji bo ku PKK’e li Başûr e, artêşa Tirk heyavir tê, ev hemû derewin. Carek ev gelê me ye, welatê me ye. Vir jî Kurd e,Kurdistan e. Em neçar in di nav gelê xwe de bimînin. Pirsgirêka taxtîkî jî cudaye. wê ji vê re nêzikatiyeke cuda ji wê re jî nêzikatiyekê cuda bê nîşandan. Binêzikatiyeke wisa ya taxtîkî ve arîşeyan dikare bê axaftin û çareserkirin. Lêxwe bi dijmin re dane girêdan, li Başûr bûyîna federasyon û li Bakur şoreşnebe, ji bo sergirtina wê hincetên cuda nîşandan… Ev îxanet e. Arîşeya (mesele)bingehîn ev e.

Xebatên me li Bakur jî, li Başûr jî leşkerî ûsiyasî ye. Xebateke Kurdistanî ye. Di heman demê de jî xebatekî geşe-pêdanî ye(gelîştîrîci). Ne xebateke ku astengiyê ava dike, xeba-teke  pirsgirêkên bi hezaran sal çareser dike ye.Her kes jî vê di-zane. Bi PDK’ê re çend sale di navbera me de nakokiyên kuber-dewam dikin hene. Ev bi rêbazên siyasî û leşkerî dikarin bê çare-serkirin.Li Başûrê Kurdistanê federasyonê ava bikin em di roja duduyê de bikevin nav.Ger bixwazin dikarin piştgiriyên erîşî û darayî pêşkeş bikin. Em bêyî biryaragelê Kurd û Kongreya Ne-teweyî nikarin li vir rawestin. Lewra em dixwazinşoreşa mezin a Kurdistanê pêş bixin. Pêwîst e alîkarî bê dayîn, em neçar in jiwan re alîkarî bidin. Ew jî neçar in ji şoreşa Bakur re alîkarî bi-din. Gerşoreşa Bakur nebe, federasyona Başûr nikare 24 dem-jimêr li ser piyan raweste.Çare ev e. Ger tu dixwazî federasyona te 24 demjimêr li ser piya raweste, tu yêwê ji şoreşa Bakur re xizmet bikî. Kîlîd ev e. Bêyî vekirina vê kîlîdê pirwateyeke şore-şa Başûr nabe. Ev jî nêrîna min a bingehîn e. Ger ku li Başûr ûBakur nakokî bên çareserkirin, wê demê şoreşa Kurdistanê jî bi rengekî bihêzdigihêje  serkeftinê.

Weke pirsa ku me berî vê jî pirskirî dibîninku hin hêzên xwe ji Bakur ber bi Başûr ve dikişînin. Di demeke nêz de wê dinavbera we û PDK’ê de lihevkirin çêbibe. Baş e, gelo  ev hêza we ya li Başûr ji bo Komara Tirkiyêhincet nabe? Yanî ger ku pergala Tirkiyê li ser PDK’ê zext bike, PDK’e jî lidijî we biryar bigire. Ma hûn jî wisa nabînin?

Li vir jî arîşe ne PDK’e ye. Di şerê me yê kubi PDK’ê re heyî de jî çi şerê PDK’ê çi jî şerekê Kurdistanî bû;  şerekê li dijî Tirkiyeyê bû. PDK’e çiqas dixizmeta Tirkiye de be, şerê me jî bi ew qasê li dijî Tirkiyê ye. Li Bakur be liBaşûr be ti cewaziya xwe nîne. Pirsgirêk ne pirsgirêka PKK’ê ji qadê derxistine. PDK’e çil sale bi dijminên gelê Kurd re di nav têkiliyê de ye. Hê jî wisaberdewam dike. Serbazên Tirk her roj biryarên cur bi cur digirin, ew jî vanbiryaran pêktînin. Ev dijmintî ye, em vê nikarin wisa bipejirinin.  Dijmineke faşîst e, li ser komkujiya Kurdanbir-yar digire. Ne tenê li ser Kurdên Bakur, li ser hemû Kurdan bir-yar digire.

Bila PDK’e ji biryarên dewleta Tirk digire dûrbisekîne, wekî ku ew dibêjin nemeşin, ger van bikin em tenê rojek jî namînin,biçin. PDK’e partiyeke Kurd e. Bila biryarên gelê Kurd, biryarên KongreyaNeteweyî bipejirîne, em li vir rojekî tenê jî namînin. PDK’e biryarênfederasyona gelê Kurd pêk bîne, fede-rasyona ku hemû Kurd di nava xwe dedihewîne bipejirîne, em rojekî jî şer direj nakin. Di deqîqa xwe de şer bidinsekinandin. Ev arîşeyên partiyê ne; ne arîşeyê Bakur-Başûr, pirsgirêkekîKur-distanê ye. Hemû Kurd pêwendîdar dike. Bila PDK’e were tevlî hemû civînênsiyasî bibe, bêmerc şer bidin rawestandin. Bila we-re civînê, ger pirsgirêkênKurdan hebe li wê derê çareser bikin. Tu na, PDK’e çi qas ji van bireve, ger biser me ve werin, em jî heya ku tevlî biryar û civînên gelê Kurd bibim, ew qasbiçin ser wî û li ber xwe bidin.

Pirsgirêk ne PDK-PKK’e ye, pirsgirêkaPKK-Tirkiyê ye. Pirsgirêk; ne pirsgirêka şerê PDK-PKK’e ye, ev arîşeya Kurd e.Ev pirsgirêk tenê PKK’ê û PDK’ê pêwendîdar nake, di heman demê de hemû Kurdanpêwendîdar dike. Wê ev pirsgirêk her çi be çareser bibe. Wê Bi civînên Kurd ,bi Kongreya Netewaya Kurd re çareser bibe.

Hûn carna di rojname, radyo, televîzyon ûcîhazên xwe de dibêjin leşker û cendermeyên Tirk cilên peşmerge li xwe dikin direfên peşmergeyan de (PDK) li dijî we şer dikin. Ma di destê we de delîlên kubikaribe ev angaştina we piştrast bike heye? Ger hebe çima van bi raya giştî ûgel re ji bo vegotina rastiya PDK’ê bikarnayînin. Ango di van pevçûnan decenazeyên leşkerên Tirk ên ku ketin destê hevalên wê hene?

Li vir gelek delîl hene. Jixwe ew bixwe jî dibêjin.Weke mînak Samî Ebdurrahman dibêje; “em bist hezar peşmerge ava dikin. Wê pereû cilên wan Tirk bidin.” Yek jî me duh agahî girt: Tirkiyê ji van e re 48panzer daye. Her roj bi serbazên Tirk re ji bo alîkariyê civînan çêdikin. Dîsame cil, cente û çek bidestxist. Çek, hemû têkildarê Tirkan e. Her roj li servan werdigirin. Ji şeş cenazeyê van du ji wan birine Cizîrê. Cerdevanên liBakur bûn. Ev tiştekî giştiye. Tirkiyê bi her cureyê alîkariyê dike.

Di Operasyona Çelîk’ê de 35 ango 40 hezarleşkerên Tirk bi çekên xwe yên hov ve derbasî Başûrê Kurdistanê bû. Li dijî hêzû hevalên we operasyan kir. Ev operasyon piştî ku ji Başûr hat kişandin, ji bervê hewldanê we di hin welatan de şermezarki-rin, pêş ket. Ev yek. A din jî,berxwedaniya hevalên we ya li dijî leşkerên Tirk nîşan didine. Angaştin jialiyê ku dema leşkerên Tirk xwe paş ve dikişandin çek, kel û pelên xwe ji bo lidijî we şer bikin ji PDK’ê re hiştiye. Hûn di vê mijarê de çi dibêjin?

Di vê xalê de gotinên we rast in. Di encamaberxwedani-yek dîrokî de artêşa Tirk çû. Ne xwe çûyîn ji ber bertekên derve ûEwrûpayê nîne. Çil û pênc roj man. Bangawaziya Ewrûpa kirî şêweyî ye. DYE jê regot bikevê. Li pişt çilûpênc roj piştî ku kişi-yan bangawazî hat kirin. Gernekişiyaba derfetên me baş bûn, derbên hin mezin dikaribûn lêxin. Di derketinawan de rista bin-gehin berxwedaniya me lîst. Ji cihê xwe re nûnerê xwe hişt.

Li vir, ji wê re balkişandin pêwîst e: Cihêleşkerên Tirk û PDK’ê girt. Çek heman çeke, dîsa alîkariya darayî ji bo wandi-kin. Artêşa Tirk di derbarê me de biryar digire. Yê ku van dime-şine PDK’edibe. Ev girîng e. Tiştekî din jî heye li Zaxo û Dohokê çend serbazên Tirk heyeû şer birêve dibin. Tirkiye ji zi-lamên wekê Samî Ebdurrahman re dibêje; “ha jite re çek ha pe-re” dixirikine şer. Her roj peşmergeyan kom dikin, pere û çekdi-din. Serbazên Tirk li Dohokê her meh pereyên pêşmergeyan di-de. Ev çi dideselmandin? Ev a rastî leşkerên Tirk in, ne peşmer-ge ne. Ev peşmergeyên PDK’êjî nînin. PDK’e jî nikare li ser van venêrînê pêş bixe.  Yên ku Tirkiya pere dideyê,leşkerên Tirk in.Tenê cilênwan cilên peşmerge ne.

Vîna herî mezin tevlî nav şoreşê bû

Weke tê zanîn hûn jî li Kurdistanê li serpartiyekî, Rêbe-rek kurdistanê ne. Tiştên we ji bo maf û daxwaziyên gelê Kurdava kirine çi ne? Di pêşerojê de gelê Kurd dê xwe bigihêne çi? Dema ku gelê mebigihêje armanca xwe gavên lez ê ku bê avêtin çi ne?

Berê wê li ser rewşa Kurdistanê bikûrahîrawestiyan. Vê gavê şer her tişt dide diyarkirin. Dema ku şoreşa BakurêKurdis-tanê gihişt çareseriyê wê pirsgirêka kurdistanê çareser bibe. Ger şoreşaBakurê Kurdistanê bimeşe wê tevahiya Kurdistanê bime-şe; di rewşa sekinandinavê de jî dê ev tenê ne ketina PKK’ê be, ketina hemû gelê mê yê Kurd be. Tu kesnikare vê înkar bike. Ger ku ev şoreş li Bakur bigihêje serkeftinê li wirbostekî pêş ve biçe, Kurdên Başûr û Rojhilat deh bost pêş ve biçin; ger kuBa-kurê Kurdistanê bigihêje serkeftinê wê hemû Kurdistan bigihêje serkertinê.Şoreşa Bakurê Kurdistanê kîlîda her tiştî ye, kîlîda hemû Kurdistanê ye. Tenêkîlîda îro nîne, kîlîda hemû dîrokê ye.

Ma tu dixwazî dîroka Kurdistanê fêr bibî, evdi şoreşê de ye. Ma tu dixwazî xwezaya Kurdistanê binasî ev di şoreşê de ye. Matu dixwazî li Başûrê Kurdistanê bimînî, divê tu li Bakurê Kurdistanê dewlet avabikî. Ma tu dixwazî ji bo hemû Kurdistanê tiştên baş bikî, tu yê ji Kurdistanamezin re xizmet bikî. Ma tu dixwazî bi cîhanê re têkiliyên dîplomatîk ava bikî,tu yê li Bakurê Kurdistanê binêrî. Ma tu dixwazî civaka xwe ava bikî, ma tudixwazî di qada aboriyê de pêşbikevî, tu yê li Kurdistana mezin binêrî. Ma tudixwazî mirov, jiyana nû ava bike û demokrasî ava bike, tu yê li Kurdistanamezin binêrî. Em li ser vê bingehê dika-rin bêjin ku parçeyê Bakurê Kurdistanêyanî yê ku şoreşê dime-şinin kîlîde. Bêyî wê ne dîrok,ne jî jin azad nabe. îrojî nabe. Ne aborî, ne siyaset,ne giyan û ne jî kesayet tiştek namîne; ev negengaz e. Ez ji ber vê şoreşê bingehê her tiştî dihesibînim.

Hemû Kurd û partiyan; ne tenê ji bo mercênroja îro, ji bo pêşeroja hemû Kurdan heta gelên li Rojhilata Navîn jî girêdayîvê şoreşê ye. Li Tirkiyê ji holê rabûna faşîzmê ve, girêdayî avêtina gavênşoreşê ya ku em didin pêşxistine. Dîsa ji bo gelên Rojhilata Navîn meşandinademokrasiyê girêdayî şoreşa ku em didin pêşxistine. Ez bi vê sedemê pirgirîngiyê didim. Ji bo ku ez girîngî didim vê, ez xwe pir bihêz tevlî dikim. Lêbelê her çiqas mezin be, mirov ewqasî xwe bihêz tevlî dike.

Xaleke din, dema ku tu çend metre erd dikolî,tu xwe di-gihînî xezîneyên zêr. DYE’yê naxwaze Kurdistan bigihêje serkef-tinê.Lewra ji bo wê zêr ji biratiyê hîn girîngtir e. Gelek hevalên me xwe fedadikin, seqet dihêlin. Lewra jiyan bi tenê di vê şoreşê de heye. Ev jî delîlavan e. Tevî ku birçî û tîne ecêb liberxwe di-din, berê xwe didin dijwariyê. Evafirandina mirov û jîna me ye. Ne pêkan e ku em bêyî vê li ser piyan bimînin. Vîna herî mezin a mirovî tevlî vê şoreşêbû. Ev jî vê dide selmandin. Ev şoreş her tiştê mirovê Kurd e. We got hûnpêşeroja Kurdistanê çawa dibînin? Bi girêdayî vê şoreşê ve mezin dibînim. GelêKurd heya niha li paş mirovatiyê bû. Lê belê ez di vê baweriyê de me ku piştîvê dê li pêş mirovatiyê bimeşe.

Rêberê min tevlî nêrînên te dibim. BakurêKurdistanê parçeyê ku rista kîlîdê dileyîze. Tê gotin; “ger Bakurê Kurdistanêrabe ser piyan wê bandoreke mezin bafirîne”. Va ye îro tişta ku Kurdistan dijî;ev e. Bakurê Kurdistanê rabû ser piya û wê pirs-girêka Kurdistanê jî bi tevahîwere çareserkirin.

Şoreşa ku em bilind dikin ne tenê ji boKurdistanê, ji bo hemû cîhanê ye. Çawa ku Şoreşa Fransayê demeke li Ewrûpayê bûpêşling, çawa ku Şoreşê Cotmehê li Asya û Efrîqayê bibandor bû, çawa ku ŞoreşaÎslamê hejandinek afirandî be; ev şoreş jî di-kire hejandineke wisa bafirîne.Derfet û çavkaniya wê heye. Hûn dibînin, ev serdem jî pir zîz e. Gelek dewletênEwrûpa jî pir zîz tevdigere. Lewra dizanin. Ji ber vê jî pêwîst e ji ŞoreşaKurdis-tanê re wisa bi çaveke biçûk, ji aliyê awireke teng ve neyê me-zandin.Şoreş li Kurdistanê mezin bûye, gel û di herêmên din de jî geş bûye.

Pirsgirêkên mirovatiyê mezin e. Bersivapirsgirêkên mezin ên mirovatiyê, li Kurdistanê bi şoreşê ve tê dayîn. Ger ku tudixwazî mirovatiyek nû were afirandin, tu yê li ser şoreşa Kurdis-tanê rawestî.Îro xweza rûxiya ye. Ger tu dixwazî ji vê re çarese-riyek peyda bikî, dikarî diŞoreşa Kurdistanê de bersiv bibînî.

Mirovê nû, -ku, mirov wek morî bûye-afirandina mirovê mezin, ger tu dixwazî mirovatiyê mezin bikî, vê dikarî diŞoreşa Kurdistanê de bikî. Ev rastiyek e. Şoreşa Kurdistanê ne şoreşeke teng e,fireh e û mirovî ye. Nêzikatiya me jî wisa ye. Min vê şo-reşê ne bi navê Kurd ûKurdîtiyê da destpêkirin. Ez destpêkê mi-rov bûm, dûvre min dest bi Kurdîniyêkir. Ger komar jî bê afirin-din, wê ne komara Kurd û Kurdistanê be, wê bibeKomara Miro-vahiyê.

Xalekek cuda heye. Mirovahî li Mezopatamyayêpêşket. Ajal, li çiya hatin girtin, li Mezopotamyayê hatin kedîkirin. Dexl ûzad cara pêşin li vir hat çandin. Afirandina bingeha mirovahiyê li viravêtin,ev rastiyek e. Îro mirovahî ber bi qedandinê ve diçe, lê belê em ê nûmirovahiyê li Kurdistanê ava bikin. Çawa ku bin-gehê mirovahiyê li vir hatavêtin, dikarin mafê mirovahiyê, azadî û rizgariya wê jî di van axan debafirînin. Ez bi vê rastiyê bawer dikim. Lê mercên wê heye, xebat jê redixwaze.

Her tim alîgirê çareseriya siyasî ne

Pirsa min a herî dawî, pirsa herî girîng e.Mixabin şerê bi-rakujiyê pirsgirêkeke qat nayê pejirandin e. Di vê şerê birakujiyêde nêrîna gelê me çi ye, çi dibêje? Gelek dewletên cîhanê, yên ku dijminê gelêKurd in, vê arîşeyê di destê xwe de weke kart digi-rin. Ji cîhanê re dixwazinvê yekê bidin selmandin: Va ye yekîti-ya gelê Kurd nîne, nikarin bi hevûdu redebara xwe(geçinmek) bidin meşandin. Dibêjin; “gelê Kurd nikare xwe bi rêvebibe, el in.” Di mercên roja îro de jî gelo ma ev rewşa neyînî ya ku dijî jê reçareseriyek peyda nake? Bi taybetî mercên wê çi ne? Tiştê taybet yên ku diderbarê ev kesên ku dixwazin navbera we û PDK’ê de navbeynkariyê bikin, tiştahûn bêjin heye? Spas.

Ez ev şerê ku berdewam dike dîsa dibêjim nebirakuji ye. Ev şerê ku bi dijminan re tê kirine. We bixwe jî rewş fêm kiriye.Artêşa faşîst a Tirk kişiya, lê çekên xwe ji vane re hiştin. Her serê mehê jîmûçe didin. Xalên bingehin ev in. Ên din jî şerê Kurdan, ne pevçûna biratiyêye, şerekî ku li dijî gelê Kurd tê dayîne. Ev şerê ku li dijî dijminên Kurddide, risteke mezin dilîze. Hemû cîhan were gel hev û du jî ji min re nikarebiselmîne ku ev şerê birakujiyê ye. Îxanet, îxanet e. Ev e ku barbar, bidijminê xwîn-mij re hevkariyê dike, komkujîker, ev ê ku ji dijminên Kurdênxwînmêj re rêkeftî navan dike- ku ne rekeftin e, yekser êrîşkirin e, dijmintîye- kî? Îxanet jî, dijmintî jî heya astekê dikare bê pejirandin. Mirovahî heyaasteke dikare wate bide. Lê belê yek-ser bi dijminê faşîst re hevkarî, li dijîgel helwesteke, ji gelê Kurd re dijmintî ye. Ya yekemîn ev e.

Ya duwemîn, gav avêtina mirovê baş e. Barzanîçawa ku tê bila bê, nikare min bide bawerkirin. Tu ji dijminê faşîst mûçewerdigirî, her cûreyê têkiliya te heye. Faşîzma Tirk nikare ji kar-mendên xwere mûçe bide; gundî û karkerên wî di rewşeke birçî de ne. Çima ji gundî ûkarkerên xwe re dirav nade ji te re dide û te li ser her tiştî digire? Ma jiKurdan pir hez dike? Xala bingehin ev e. Heke ji Kurdan hez dike, Kurdên liBakur heye çima ji wan re tiştek nade? Dibêjin; “ji bo zarokên xwe yên çiyêxwedî bikin, dirav werdigirin.” Ma dibe ku tu debara xwe li ser xwîna Kurdandayî bidî meşandin? Biçe çandinî, bazirganiya aboriyê bike, ba-zirganiya esrarêbike, bazirganiya afyonê bike, lê belê bazirgani-ya xwînê neke. Li ser xwînaciwaneke temenê wî hevdeh salî,yanî xwîna pakrewanan bazirganî nabe. Li serciwan, xort, jinên Kurd bazirganî nabe. Yê ku vê dipejirine, ji mirovbûnêder-dikeve. Ev rûreşiyeke mezin e. Rebentiya Kurd di vê derê de ye.

Me dixwest ev tişt bên fêmkirin. Ger bi Tirkanre yek-nebûya, ev îxanet nekiribana, me yê jî di xizmeta malbata Bar-zanî debûbûna. Dev ji çûyîna li pey faşîzma Tirk berdin, hema sibê şer bidinrawestandin. Ez vê dibêjim: Biçe bêje Apo dixwaze bibe leşkerê te, xwe ji vê reamade dikin! Tiştekê cuda naxwazim. Misoger tiştek naxwazim. Tu ji min rebersivek bîne, şeveke din şer bidin rawestandin. Ez dikarim amadekariyên xwe ûhevalên xwe bikim, bikevin xizmeta Başûr. Li dijî dijminên gelê Kurd şer bikin.Misogere şerê birakujiyê çênabe. Ji bo fede-rasyonê alîkarî bikin. Dijminê KurdKomara Tirkiyê ye, ji bo me hemûyan heman e. Lê Barzanî dibêje: “Tirkan jiKurdan re çi bi-ke bila bike tenê dest li min nede.” Ev tê çi wateyê? Yanî yekîbê, bikeve hemiza dayika wî; ew jî bêje ev zilam baş e, bikeve hemiza dayikamin, ev dişibe mînaka tiştek nabe.

Va ye Barzanî vê berde. Wî merê bênamûs jimala xwe derbîxe. Gava ku ji vê durûtiyê derket, gava ku ji vê belayê rizgarbû, ez şer bidim rawestandin. Çima rêbertiya PDK’ê van fêm na-ke. Tiştê  em dixwazin du peyv in. Dema bersiv da, îrojî dikarin, şer bidin rawestandin. Çima fêm nakin? Ji bo vê bazirganî ûçan-dinê jî dikarin bikin. Ev dikarin bi dirav têr bikin. Tiştên ez dixwazim evin. Ger nepejirîne, pir baş dizane ku wê sedî sed di venêrîna serbazên Tirk debibe. Divê xwe nexin vê rewşê. Za-roktî neke. Ma ewqas xebat da meşandin, evqas şehîd da, hewl da. Barzanî li hemberê vana tiştek nake. Nikare bêjetêkiliya me bi Tirkiyê re li ser bingehê sûdê ye.

Divê bi Tirkiyê re têkiliyên xwe diyar bike.Em nabêjin têkiliyên bi van re qet nabe. Dibe, lê belê li ser xwe bisekine. Ezjî dixwazim têkiliyên siyasî pêş bixim, lê belê ne bi hesabkirina li ser tukesî be. Em jî dixwazin arîşeyên Kurd çareser bikin. Ger me bi hev rerêkeftinek bikira, wê li Bakur pêşketinên mezin bûbûya. Weke me got pêşketinênBakur pêşketina Başûr e; wê demê ev bixwe desthilat bûbûya. Divê ev bê çareserkirin.Ew jî arîşeyên Kurd dizane. Lê belê dema ku ji vê re nêznebin çek di-kevedewreyê. Em her tim alîgirê çareseriya siyasî ne; lê belê ger vebijêrkek cudaneyê hiştin neçarin xwe biparêzin. Tenê du daxwaziyên me heye: yekemîn, divêkomkujiyên faşîst ên Tirk nedin meşandin; duwemîn, arîşeyê Kurd heye, biratîheye. Pirs-girêkên di civînan de werin çareserkirin. Tiştekî we cuda hebe emamadene. Bawerim me karî bersiva we bidin.

Serokê min bersiva, ku hat dayîn rast e, diciyê xwe de ye raveker e (açiklayici). Armanca me jî ji bo rastiyê, başnaskirina rêbertiyê, rastiyan ji gel re birin, nakokiyên di mejiyên van deça-reserkirin e.

Rast e. Ez jî van mijaran ji bo gel, ji bo kugel rastiyê bi-nase, ji bo kesên ku serê van hişke vedibêjim.  Pirsên te yên cuda hene?

Pirsek min a cuda nîne. Lewra nêrînên serokatîne bi tenê yên ez diramînim, xeyalên min jî bi cih tîne. Spas.

Mijarê sergihayî kir. Vana ne tenê nêrînên me,we ji me re peyam jî da. Karê ku we çil sal berê di bingehê welatparêziyê dekirî, karê me ye. Yanî dibe xwediyê giyanekê, spas.

Îbrahîm Ehmed: Rêhevalên hêja! Bi hemû dilêxwe ve bi we re me. Min pir dixwest li gel we bim, tevlî wê dibistan û hev-parêhişê we bibim. Min ji we re waneyên ku bikevin xizmeta ji têkoşîn,welatparêztî, gelê Kurd û ciwanên wê re bidaya. Pêncî-şêst sal berê tiştekî kumin gotiye heye: “Divê ji bo mirinê neyê jiyîn, divê mirin jî ji bo jiyanbibe”. Lê belê çiqas heyfe ku, di nav rêberên me de ji me re wekê we wisa kesîbizane, nebû ku van waneyan jî bide fêmkirin.Ev tişta me gotî ji dûrişmên we rejiyan bide qezanckirin, kesên ku me ji jiyana berê rizgar bike, rêka jiyana nûnîşan bide tine bû. Kesê ku ji me re mirinê ji bo ji-yanê, rêyekê di derbarêbûyîna pêwîstiya jiyana rast de nîşan ne-da. Kesê ku em çawa berxwe bidin, çawabixebitin fêr bibin tine bû. Dîsa kesekê ji bo jiyanekê azad ji me re wane bidetine bû.

Dîtin, tevlî civîna we bûyîn min pir daşadkirin. Bawer dikim di Kurdistanekî azad de, di Kurdistanekî demokratîk afe-deral de bi hev re di nav aramiyê de jiyan bikin. Ji we hemûyan re ji PKK’êû di xebatên wê yên Kurdistanê de serkeftin dixwazim. Dîsa ji tevgerên din ênwelatparêz, demokratîk û Kur-distanê re jî serkeftinê dixwazim. Ji we hemûyanre spas dikim.

AbdullahOcalan: Ez jî ji Îbrahîm Ehmed re û ji Mamosta Hawarre silav û rêzên xwe pêşkêş dikim.

M. Hawar: Daxwaziyên Mamoste Îbrahîm Ehmed ezjî parve dikim. Ez jî helbestvanekî pêncî salî me. Çend sale ji bo xwendavanêndibistanê helbest dinivîsinim. Dema ku ji we serxwebûna gelê Kurdistanêdixwest, ji we hemûyan re serkeftinê dixwazim. Em serkeftinê di we de dibînin.Hêviyên me hûn in. Serkeftin ji rêbertiya birayê min yê hêja Serok Apo re.

AbdullahOcalan:  MamostaÎbrahîm Ehmed û Hozanvan Mamosta Hawar ji me re hêz dan. Dixwazim çend peyvbêjim. Min jî destpêkê wisa digot: Bimirim lê belê ji bo vala nebe, ji bojiyaneke bişeref û rûmet, ji bo Kurdistanê bibe. Niha mirina Kur-dan ji bojiyanekê bi şeref e. Ev jî tiştekî mezin e. Dema ku min vê peyvê ji Mamostabihîst tiştek pê hesiyam. Zarokatiya min çi be, zarokatiya wî jî haman e. Livir welatparêztiya Kurd gihişt hevûdu. Bakur û Başûr gihişt hevdu. Em li vir liser van mijaran hemûyan pir bihêz sekinin. Li vir yêkîtiya Kurd, yêkîtiyatev-gerên Neteweya Kurd dibînim. Pir kêfxweş im.

Hatina we ya vir ji bo xebatên PKK’ê gavekemezin e. Ji me re hêviyeke mezin dide. Wisa bawer dikim ku, heya niha xebatênku me kirî ji Kongreya Neteweyî zexm (perçînleme) bi-ke. Mamoste Îbrahîm Ehmeddikare Kongreya Neteweyî bide avakirin, ez piştgirî didim wî. Em dikarinpiştgiriya ku ji bo xebatên Kongreya Neteweyî dixwazin pêşkêş bikin. Hatina vanbi rêzdarî peşwazî dikim. Dîsa bawer dikim ku di van xebatên me de ji bo gelêKurd çareserî peyda bikin. Pir xebat bû, pir ketin çêbûn; lê belê niha di vanxebatan de serkeftina di hemû xebatên parçeyên Kurdistanê de nêzbûnê dibînim.Cejna we pîroz dikim xweşî û tendûristî daxwaz dikim.


Notice: Undefined variable: meta_text in /home/abdullahocalan/public_html/ku/wp-content/themes/xwe/content-single.php on line 53