ΠPOΣ TOYΣ ENOPKOYΣ KAI TA  MEΛH TOY MIKTOY OPKΩTOY ΔIKAΣTHPIOY THΣ AΘHNAΣ

 

Tο κατηγορητήριο του Eισαγγελέα του Tριμελούς Eφετείου Kακουργημάτων Aθήνας, κ. Aντώνη Πλομαρίτη, εξετάστηκε με υπομονή από την πλευρά μου παρ' όλες τις δυσκολίες που έχω. Συνοπτικά στο κατηγορητήριο αναφέρεται ότι η είσοδος ενός πολιτικού ηγέτη που δεν έχει δικαίωμα να εισέλθει στην Eλληνική Δημοκρατία θεωρείται ως βλαβερή απόπειρα που μπορεί να προκαλέσει ανεπιθύμητα αποτελέσματα στις σχέσεις της χώρας με συμμάχους της και ιδιαίτερα με την Tουρκία βλάπτοντας τις  ειρηνικές και φιλικές μεταξύ τους σχέσεις και για αυτούς τους λόγους απαιτείται η εφαρμογή του Eλληνικού Ποινικού Δικαίου στην περίπτωση αυτή.  Πρόκειται για μια εγωιστική και στενή προσέγγιση, η οποία στερείται ιστορικής προοπτικής και αγνοεί τα πραγματικά συμφέροντα του ελληνικού λαού. Tο χειρότερο από όλα είναι ότι η προσέγγιση αυτή στο πρόσωπό μου αγνοεί τη βούληση και την πραγματικότητα του κουρδικού λαού, δε δίνει την παραμικρή σημασία και δεν κάνει αναφορές στα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα σε κανένα επίπεδο και τέλος είναι μια οπισθοδρομική-σοβινιστική συμπεριφορά στην ιστορία, που θεωρεί τους ξένους ως "βαρβάρους" και ανήκει στην κυρίαρχη παραδοσιακή τάξη και στην πόλη-κράτος. Aυτή η προσέγγιση βρίσκεται σε αντίθεση τόσο με το Δίκαιο της Eυρωπαϊκής Ένωσης, της οποίας η Eλλάδα είναι μέλος όσο και  με την Eυρωπαϊκή Σύμβαση για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Aνθρώπου και των Θεμελιωδών Eλευθεριών. Xαρακτηρίζεται η απαγωγή μου ως δικαίωμά τους και θεωρείται ως "εκδίωξη". Eπίσης αγνοείται, σαν να μην έχει γίνει, η πιο σημαντική προδοσία βασιζόμενη στη συνωμοσία.

 

H προσέγγιση αυτή, που καταπνίγει το δικαστήριο με απλούς και τεχνικούς όρους, βλέποντας το κράτος υπεράνω των πάντων και αγνοώντας τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά και τα ατομικά δικαιώματα του, αντιμετωπίζει τη συνωμοσία ως μια κατάσταση από την οποία πρέπει να απαλλαγούν και για αυτό επιδιώκει να κατευθύνει την δίκη. Eπαναλαμβάνοντας συνέχεια και δίνοντας υποτιθέμενη έμφαση και σημασία  στην ειρήνη στην Eλλάδα, σαν να  έχω πάρει απειλητικές πρωτοβουλίες εις βάρος της, νομίζει ότι μπορεί να καλύψει τη συνωμοσία και τη μεγάλη προδοσία ή διαφορετικά προβάλλοντας την προδοσία ως ένα νομικό λάθος ότι μπορεί να μειώσει τη σημασία της. Δεν κάνει ούτε μια αναφορά στους πραγματικούς ενόχους και ευθύς εξ αρχής αποδέχεται ότι αυτοί εκπλήρωσαν τα καθήκοντά τους σωστά. Γνωρίζοντας ότι η λέξη "δημαγωγία" προέρχεται από την ελληνική κυρίαρχη πολιτικά τάξη δεν μας εκπλήσσει  καθόλου η  προσέγγιση των δικαστικών αρχών. Aν και καθυστερημένα, επιδιώκουν να εκπληρώσουν το καθήκον που τους έχει ανατεθεί από τις πολιτικές αρχές, κατά τρόπον ώστε να μην βλάπτονται τα αφεντικά του.

 

Oι κύριοι τακτικοί δικαστές και ένορκοι δεν πρέπει να δεχτούν αυτή την λογική και αυτή την προσέγγιση. H συγκεκριμένη δίκη  θα αποφέρει ιστορικά αποτελέσματα και είναι ισάξια με μια από τις πιο τραγικές δίκες στην ιστορία της Aθήνας, τη δίκη του Σωκράτη, ενός ανθρώπου που αντιπροσωπεύει μια από τις αξίες της ανθρωπότητας. H αυτοκτονία εκατοντάδων συντρόφων  μου με αυτοπυρπόληση και το καθημερινό τραύμα που ζει ο κουρδικός λαός είναι τα πρώτα αποτελέσματα που φανερώνουν τη σοβαρότητα του ζητήματος. Για αυτούς τους λόγους έχει μεγάλη σημασία να αποκαλύψω το εγχείρημα της Aθήνας και τα σχετιζόμενα  αποτελέσματα αν και  για κάποιους φαίνονται ασήμαντα.

 

Διανύω τον πέμπτο χρόνο της τραγωδίας. Περνάω κάθε μέρα χειρότερα από το θάνατο. Eάν αγνοούμε ότι η αιτία  που με οδήγησε σε αυτήν την κατάσταση  προέρχεται από την Aθήνα, τότε κάτι τέτοιο σημαίνει προδοσία εις βάρος της ιστορικής πραγματικότητας και της ελπίδας του μέλλοντος. Έτσι, οι πραγματικοί συνωμότες και η προδοσία θα καλυφθούν και θα αμαυρωθούν -σαν να είναι ένοχοι- "όμορφοι και καλοί" άνθρωποι, οι οποίοι έχουν στην καρδιά τους μόνο και μόνο το δίκαιο αγώνα των λαών τους και την αφοσίωση σε αυτόν τον αγώνα. H συνωμοσία πρέπει να αποκαλυφθεί.  Δεν μπορώ να αποφύγω ένα τέτοιο καθήκον και να μην το εκπληρώσω για τον ελληνικό, κουρδικό και τουρκικό λαό και για τους άλλους φίλους. Mετά την παράδοσή μου οι ελληνοτουρκικές σχέσεις εξομαλύνθηκαν. Nιώθουμε ικανοποίηση από κάτι τέτοιο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, όμως, ότι, εάν δεν βασίζονται σε βασικές αλήθειες, μπορεί να έχουν απογοητευτικό τέλος. Iσχυρίζομαι ότι η απόπειρά μου στην Aθήνα δεν  θα αποτελέσει απειλή ενάντια στην ειρήνη και την φιλία, αλλά θα αποτελέσει ένα ιστορικό βήμα και θα παίξει ένα ιστορικό ρόλο.  Eνώ η ψεύτικη ελληνοτουρκική φιλία ήταν ένα έμμεσο αποτέλεσμα της απόπειράς μου, η αληθινή φιλία και ειρήνη θα είναι άμεσο αποτέλεσμά της. 1/4πως έκανε ο εισαγγελέας, εγώ δεν θα συνδέσω το λάθος και το έγκλημα με τον ελληνισμό και ούτε θα κατηγορήσω ολόκληρο τον ελληνικό λαό για την οδύνη που βιώνω, όπως θα περίμενε κανείς σύμφωνα με την κυρίαρχη κουλτούρα. Θα κατακρίνω την προσωπικότητα και την ταυτότητα της δειλίας, του εγωισμού και των απατηλών θεών, οι οποίες ώθησαν τον ελληνισμό σε μία εκφυλιστική κατάσταση που δεν του αξίζει. Eπίσης, αυτές ανάγκασαν τον ελληνισμό να ζήσει τους πόνους, τις μεγάλες ήττες και τις οπισθοχωρήσεις που άδικα βίωσε. Θα υποστηρίξω την προσέγγιση που δεν απαρνείται την ιστορική -αν και μακρινή- συγγένειά μας με τον ελληνικό πολιτισμό και τη σημασία του για τον πολιτισμό της Mικράς Aσίας. Έχοντας τη συνείδηση ότι το μέλλον όλων των λαών της περιοχής, πρώτα από όλα των Kούρδων, Tούρκων και Aρμενίων, περνάει από την ελευθερία, τη φιλία και την ειρήνη, θα έχω ως αρχή την παράδοση των μεγάλων, σοφών ανθρώπων της ιστορίας μας.

 

Παρ' όλες τις δύσκολες συνθήκες και παρά τη σχεδόν πλήρη έλλειψη μέσων θεωρώ ως καθήκον μου να ετοιμάσω την υπεράσπισή μου βασιζόμενος στην ιστορία, στη φιλοσοφία και στην επιστήμη, για να συμβάλω σε αυτή την προσέγγιση. Γνωρίζοντας ότι δεν μπορώ να ζητήσω κάτι σε ατομικό επίπεδο, είμαι αποφασισμένος να εκπληρώσω το καθήκον μου απέναντι στο λαό μου και στην ανθρωπότητα. Eλπίζω ότι η προσέγγιση αυτή θα αποτρέψει το ενδεχόμενο να αποτελέσει η δίκη αυτή  ντροπή για τον 20ο αιώνα και θα της δώσει την θέση που της αξίζει. Eπομένως, οι όροι εκδίκασης μίας ουσιαστικής δίκης θα εκπληρωθούν.

 

 

1- H ΠEPIΠETEIA ΣTHN EYPΩΠH KAI TO TEΛOΣ MIAΣ EΠOXHΣ

 

H προσπάθεια που έκανα για να περάσω στην Eυρώπη μέσω Aθηνών στις 9 Oκτωβρίου 1998 και η μετέπειτα περίοδος στην ουσία αποτελούν απόδειξη της χρεωκοπίας του σύγχρονου παραδείγματος -ή οπτικής γωνίας- στην περίπτωσή μου. Eίναι ξεκάθαρο ότι η μη-διεισδυτική και καχύποπτη νοοτροπία μου, παρόλες τις  προσπάθειες μου για αλλαγή δεν κατόρθωσαν να δώσουν στην χώρα την δυνατότητα απελευθέρωσης. Eπιπλέον όλα τα άλλα εμπόδια που μας επιβλήθηκαν με ανάγκασαν ουσιαστικά να περάσω στην Eυρώπη, η οποία αναγνωρίζεται ως μία εκ των  ισχυρών δυνάμεων εκπροσώπησης του πολιτισμού. Mε άλλα λόγια, αυτή η πραγματικότητα ομολογεί την έλλειψη εμπιστοσύνης στις ίδιες μας τις δυνάμεις. H ιστορία που διανύουμε ως χρόνος και ως χώρος φανερώνει ένα βαθύ αδιέξοδο. H περίπου 20χρονη (1979-1999) προσπάθειά μου στη Mέση Aνατολή, παρότι προκάλεσε σημαντικές εξελίξεις, δεν κατάφερε να απελευθερώσει μόνιμα την κοινωνία της Mέσης Aνατολής από το γόρδιο δεσμό στον οποίο έχει παγιδευτεί. Eίχα τη δυνατότητα να επιλέξω τον "πόλεμο στα βουνά". Aυτή ήταν μια από τις δυο επιλογές που είχα. Kαθώς ήταν πλέον αργά για το τελευταίο και καθώς έβλεπα ότι οι ένοπλες δυνάμεις θεωρούσαν τον πόλεμο ιερό αλλά σε περίπτωση εκφυλισμού του θα μπορούσε να φέρει αποτελέσματα αντίθετα προς τα αναμενόμενα, μειωνόταν η ελπίδα μου για μια γρήγορη και εύκολη λύση σε αυτό το πεδίο. Eπίσης, σε ό,τι αφορά στις θέσεις των  υπαρχουσών δυνάμεων είχαν υπερισχύσει συνήθειες που, αντί να καταλήγουν σε μια εύκολη λύση, είχαν γαντζωθεί σε ένα τυφλό τρόπο του τύπου "σκότωσε ή θα σκοτωθείς" και όλα αυτά έδειχναν ότι τα άτομα πορεύονταν σε λάθος δρόμο από ηθικής και φιλοσοφικής απόψεως. H στροφή μου προς τα βουνά θα μπορούσε να προκαλέσει τεχνική και τακτική εξομάλυνση. Aλλά ήταν αβέβαιο το κατά πόσον θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια οριστική και στρατηγική λύση. Kαθώς εμπιστευόμουν πάντα τη διανοητική μου δύναμη και την γνώση ότι θα έπρεπε να παίξω το ρόλο μου στην ιστορία αποφάσισα να ενεργήσω όπως προανέφερα. Δεν εγκατέλειψα ποτέ την άποψη ότι ο απαραίτητος τρόπος επίλυσης των ζητημάτων που ταιριάζει στην κοινωνία της Mέσης Aνατολής δεν πρέπει να είναι η αιματοχυσία αλλά η ώθηση προς την αλλαγή νοοτροπίας. Δίσταζα ανάμεσα σε δύο τάσεις. Mέσα μου υπήρχε σύγκρουση μεταξύ των αιματηρών και διανοητικών τάσεων. Δεν είχα καμία αμφιβολία ότι με την πρώτη ευκαιρία θα έδινα βάρος στο πολιτικοδιανοητικό άνοιγμα. Iδιαίτερα το αδιέξοδο και οι εξελίξεις στο αραβοϊσραηλινό ζήτημα  μου κατέστησαν πιο σαφή την ανοησία της τυφλής βίας, γεγονός που με ώθησε αναπόφευκτα στην εκ νέου ανάλυση της "φιλοσοφίας της βίας". O εκφυλισμός που βίωνε το PKK και που του είχε επιβληθεί  από τους υπέρμαχους του τυφλού πολέμου είχε φτάσει σε σημείο που δεν μπορούσε να παρεμποδιστεί εύκολα και ενθάρρυνε αυτή την τάση βίας, γεγονός που με οδήγησε στην αναθεώρηση αυτή. H πίστη ότι η σύγχρονη αναζήτηση για την επίλυση όλων των προβλημάτων περνάει από την Eυρώπη, μας ωθούσε αναγκαστικά προς την επίλυση των προβλημάτων μέσω της Eυρώπης. Σαν να είχα κατακερματιστεί στα δύο. Tελικά η ευκαιρία που μου δόθηκε για να εισέλθω  μέσω των Aθηνών και η ασφυκτική πίεση της κυβέρνησης της Tουρκίας πάνω στην Συρία με οδήγησαν στην γνωστή έξοδο.

 

Ήταν φανερό από την αρχή ότι η περιπέτεια φρίκης που ξεκίνησε από την Aθήνα προς την Mόσχα, τη Pώμη και που μετά ξανά μέσω της Aθήνας κατέληξε στο Nαϊρόμπι της Kένυας θα με έφερνε αναπόφευκτα μπροστά σε μια αναγέννηση. Σε αυτό το σημείο δεν έχει νόημα πλέον να υπερασπίσω την καλή θέληση και την μεγάλη μου προσπάθεια σε προσωπικό επίπεδο. Tο αποτέλεσμα που έχουμε δεν είναι μόνο προσωπική καταστροφή αλλά  και σταύρωση. H άμεση ενοχοποίηση της τουρκικής κυβέρνησης και η λανθασμένη και μη διεισδυτική αξιολόγηση του ρόλου της Tουρκίας στο παγκόσμιο σύστημα και του ιστορικού περιεχομένου αυτού του ρόλου οδηγεί στην άμεση ή έμμεση κάλυψη των συνωμοτικών δυνάμεων, όπως και οι ίδιες προσδοκούν. Για αυτό τον λόγο και στην υπεράσπιση μου στο Eυρωπαϊκό Δικαστήριο Aνθρωπίνων Δικαιωμάτων προσπάθησα να εξηγήσω με ποιο παγκόσμιο σύστημα βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι. H υπεράσπισή μου είχε ως σκοπό να προβάλει την κουρδική οντότητα και το κουρδικό φαινόμενο μέσα από την ιστορική του διαδρομή και με όλες τις πλευρές του, το οποίο έχει εξαφανιστεί σχεδόν μέσα στην ιεραρχία του κοινωνικού πολιτισμού. Έκανα αυτή την προσπάθεια γνωρίζοντας καλά ότι η σωστή προβολή ενός ζητήματος σήμαινε σχεδόν επίλυση του μισού ζητήματος. H προσπάθεια αυτή επιβεβαίωσε θαυμάσια όχι μόνο τις προβλέψεις μου κατά τη διάρκεια της εισβολής στο Iράκ αλλά και αύξησε τις πιθανές δυνατότητες της επίλυσης και τις έκανε πιο φανερές. H σταύρωση και το κάρφωμα σε ένα βράχο, όπως στην περίπτωση του Προμηθέα, μέθοδοι των κλασικών και μυθολογικών αιώνων, δε δημιουργούν -όταν χρησιμοποιούνται από το σημερινό σύστημα- παρόμοια αποτελέσματα. Aυτό υποβοήθησε και ενδυνάμωσε τις δυνατότητες των λαών για την αναζήτηση της "παγκόσμιας δημοκρατίας" απέναντι στην "παγκόσμια επίθεση" του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και επίσης ήταν πιο εφικτή πλέον η επίλυση του κουρδικού ζητήματος.

 

Iδιαίτερα η διάρκεια παραμονής μου στο "ατομικό κρατητήριο του νησιού Iμραλί" απέδειξε ότι απέναντι στις μεθόδους εκφυλισμού της ιστορίας η πρακτική-επιστημονική λύση θα μπορούσε να βρει διέξοδο όχι μόνο για το πρόσωπό μου και τον κουρδικό λαό αλλά και για όλη την ανθρωπότητα. Ωστόσο δεν θα ήταν σωστό να κατηγορήσω όλο μου το παρελθόν. Aκόμα ήταν υπαρκτή μια ζωντανή και δίκαιη ουσία και όλα αυτά αποτελούσαν την άλλη πλευρά της αλήθειας. Για αυτόν το λόγο έχει μεγάλη σημασία να διευκρινίσω μερικά σημεία τα οποία συμπληρώνουν τις προηγούμενές μου απολογίες και ανακοινώσεις. Oι θεωρητικές τοποθετήσεις μου θα είναι πιο διαφωτιστικές με την ανάλυση των δεδομένων, δηλαδή των Eλλήνων, των Tούρκων και των Kούρδων.

 

α) H προσέγγιση προς το κράτος, την πολιτική και το σύγχρονο καπιταλιστικό σύστημα, που αποτελεί την πηγή όλων αυτών, και "ο υπαρκτός σοσιαλισμός" που εμφανίστηκε ως εναλλακτική λύση απέναντι στο σύστημα έπαιξαν κάποιο ρόλο στα θεμέλια του λάθους. Πρέπει να αποδεχτώ ότι γενικά δεν έχω ξεπεράσει την δογματική αξιολόγηση του ιεραρχικού πολιτισμού και της πιο αναπτυγμένης μορφής του, που είναι το καπιταλιστικό σύστημα καθώς και  του υπαρκτού σοσιαλισμού, που εμφανίστηκε ως εναλλακτική λύση έναντι του καπιταλισμού. Παρ' όλες τις προσπάθειές μου και παρ' όλο που χρησιμοποιούσα ως όρο τον "επιστημονικό σοσιαλισμό", αυτά δεν επέφεραν δημιουργικά αποτελέσματα και δεν κατάφεραν να διαπεράσουν το κάλυμμα των γενικεύσεων και των αποστηθήσεων. Δεν ξεπέρασαν τις επίσημες αναλύσεις των συστημάτων. 1/4ταν έκανα τα πρώτα μου βήματα προς το σοσιαλισμό, διάβασα τυχαία το 1969 το βιβλίο "Tο αλφάβητο του σοσιαλισμού" και θυμάμαι ότι είπα "O Mωάμεθ έχασε, ο Mαρξ κέρδισε". Kατ' εμέ, αν και αυτοί είναι ηγέτες διαφορετικών ιδεολογιών στην ουσία δεν κατόρθωσαν να προκαλέσουν αλλαγές ικανές να ξεπεράσουν τον ίδιο αυτό δογματισμό. Στην πραγματικότητα παλινδρομούσα από τον ένα δογματισμό στον άλλο. Aναμφίβολα, υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ του Iσλάμ, που ήταν μία επαναστατική ιδεολογία του Mεσαίωνα και του μαρξιστικού σοσιαλισμού, που ισχυριζόταν ότι θα ξεπεράσει τον καπιταλισμό του νέου αιώνα.  Aλλά το βασικό ζήτημα που προκύπτει είναι η αξιολόγηση αυτής της πραγματικότητας με αντικειμενικότητα. Aυτό απαιτεί μια άψογη γνώση της ιστορίας. 1/4μως το επίπεδό μας δεν ξεπερνούσε τη σημιτική αντίληψη της ιστορίας. Aπό την άλλη πλευρά έγινε φανερό ότι ο μαρξισμός, που δεν ξεπέρασε ουσιαστικά τον ιεραρχικό πολιτισμό της κοινωνίας, όχι μόνο δεν υλοποίησε το βασικό του ισχυρισμό για την ανατροπή των κοινωνικών τάξεων αλλά συνέβαλε στη γέννηση της πιο άγριας μορφής του και άνοιξε το δρόμο στον "υπαρκτό σοσιαλισμό". Eίναι ξεκάθαρο ότι η μαρξιστική επίφαση των άκαμπτων προσωπικοτήτων που αναπτύσσονται στη Mέση Aνατολή όχι μόνο δεν είχε καμία δύναμη για να επιλύσει τις αντιφάσεις αλλά και δεν κατάφερε να αποκτήσει τέτοια δυναμική ώστε να επιλύσει το πρόβλημα.  Eίναι ένα συχνό φαινόμενο αλλά και μία πραγματικότητα ότι η εθνικιστική -δεξιά και αριστερή παραδοσιακή ρητορεία- που έχει καθιερωθεί στην Mέση Aνατολή αλλά και παγκοσμίως, σε τελική ανάλυση κοσμεί την καπιταλιστική ιδεολογία. H κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλιστικού συστήματος από το 1990 αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα για αυτό. Tότε θα έπρεπε να επιταχύνουμε την ιδεολογική ανανέωση, όμως συσσωρευμένοι παράγοντες επιβάρυναν την κατάσταση. Yπάρχει μια παροιμία που λέει "οι άνθρωποι πετάνε όταν φτάσουν στο σημείο του γκρεμού" η οποία ισχύει και στην περίπτωσή μου. Aπέναντι στην ασύστολη επίθεση του συστήματος με το αληθινό πρόσωπό του θα μπορούσαμε να φθάσουμε στις βασικές αξίες της ανθρωπότητας και στην πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από αυτές, αν σκεφτόμασταν ελεύθερα σαν να είχαμε φτερά.

 

β)   H ιδεολογική μου μεταμόρφωση και ανάπτυξη εκφράσθηκαν δια μέσου της αναλύσεώς μου της σύγχρονης πολιτικής, του κράτους και του πολιτισμού, που αποτελεί πηγή των δύο προηγούμενων. Πρέπει να ομολογήσω με ειλικρίνεια ότι από μικρά παιδιά σκεπτόμασταν να σναρριχηθούμε σε μια καλή θέση μέσα στο κράτος. H ανατροπή του κράτους με επανάσταση δεν ήταν παρά μια υπόθεση για να συγκροτήσουμε το δικό μας κράτος. H παγίδα βρισκόταν εδώ και κατά την γνώμη μου "οι κρατικές ιδεολογίες" δεν αποτελούν πλέον για μένα μέσα απελευθέρωσης. Tα κράτη -σοσιαλιστικά, εθνικά, ενωμένα, ομοσπονδιακά ή δημοκρατικά- όχι μόνο δεν μπορούν να λύσουν τα ζητήματα της ιεραρχικής κοινωνίας, όπως αυτά της θρησκείας, της πόλης-κράτους, της οικολογίας και της ταξικής κοινωνίας αλλά αποτελούν πηγή όλων αυτών. H λύση βρίσκεται εκτός της πηγής αυτής και έχει μεγάλη σημασία να βασιστεί στην πολύπλευρη αναζήτηση "νέων δρόμων", όπως είναι η κατάσταση του ατόμου που είναι παγιδευμένο μέσα στην οικογένεια καθ' όλη την διάρκεια της ιστορίας, από τη νεολιθική ακόμη περίοδο, το φαινόμενο των φυλών που αντιστέκονται στα βουνά και στην έρημο, η αντικειμενική αντίσταση της γυναίκας μέσα στις κλειστές θρησκευτικές ομάδες με χίλιους τρόπους, η υπεράσπιση των βασικών κοινωνικών φορέων και η απόκτηση της χαμένης ελευθερίας του ατόμου. H αναζήτηση διεξόδου από τη σημερινή κοινωνία και τον πολιτισμό, που επιβαρύνει την οικολογία και το περιβάλλον, προς μια οικολογική κοινωνία σε  στενή συνεργασία με την επιστήμη έχει γίνει  επιτακτικό καθήκον μας. H ταξική αντίληψη που δεν δέχεται την ανύψωση των δούλων, εργατών και δουλοπάροικων, τους οποίους υποκινεί ο μαρξισμός, αποτελεί τον απαραίτητο άξονα αυτής της αναζήτησης. Πρέπει να κατευθυνθούμε σε μία "σοσιαλιστική" αντίληψη, η οποία υιοθετεί ως αρχή την αντίσταση κατά της ορολογίας για την περιγραφή των ανωτέρω εννοιών, ενώ θεωρεί ως ταπείνωση την υποδούλωση, τη δουλοπαροικία και την εργατιά. Δεν μπορεί να υπάρχει καλός δούλος, δουλοπάροικος και εργάτης. Kαι οι τρεις κατηγορίες σημαίνουν ότι εκπίπτουμε από την ανθρωπιά και την ελευθερία. Aν θεωρούμε ως βάση την απελευθέρωση, αυτή απαιτεί  συνεχή αντίσταση. Άρα πρέπει να αξιολογούμε ως μεγαλόπρεπο κάθε κοινωνικό φαινόμενο που αντιστέκεται στην εννοιολόγηση. Για αυτό το λόγο η μεγάλη αντίσταση χιλιάδων χρόνων στα βουνά, στις ερήμους, στα βάθη των δασών, στις πόλεις-κράτη καθώς και η αντίσταση της γυναίκας στην οικογένεια ως καταπιεσμένο φύλο, είναι βαθιά ιστορικά φαινόμενα μεγαλύτερης σημασίας από την αντίσταση των δούλων, των δουλοπάροικων και των εργατών. H φιλοσοφία και οι πράξεις μας στην νέα κοινωνία πρέπει να βασιστούν σε αυτές τις αρχές. Oι παραδόσεις χιλιάδων χρόνων των προφητών και σοφών ως κοινωνικά φαινόμενα μπορεί και  να έχουν χιλιάδες φορές πλουσιότερο και ευρύτερο περιεχόμενο από τις μαρξιστικές, φιλελεύθερες και σύγχρονες αντιστάσεις. Aξιολόγησα την κοινωνική και οικολογική φιλοσοφία που μπορεί να γίνει ένα θέμα της κοινωνικής-ιστορικής ανάλυσης και διατύπωσα τον όρο "δημοκρατική και οικολογική κοινωνία". Προσπάθησα να τη θέσω ως  στόχο της λύσης.

 

γ) Tο κουρδικό φαινόμενο και οι αναζητήσεις μου για την  επίλυσή του πρέπει να αξιολογηθούν με βάση αυτές τις αρχές  και υπό το φως των νέων δεδομένων. H κλασική, ισλαμική αναζήτηση της Mέσης Aνατολής και η κλασσική εθνικιστική αναζήτηση της Δύσης για την επίλυση των προβλημάτων έχουν χάσει κάθε  ελπίδα επιτυχίας. Tο Iσλάμ με την επίσημη σουνιτική ερμηνεία του δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να περάσει ένα νέο λούστρο πάνω στα 1400 χρόνια υποδούλωσης των Kούρδων και καθιέρωσε την υποδούλωση ακόμα πιο πολύ. H προσέγγιση των γειτονικών χωρών και το καθυστερημένο κοινωνικό επίπεδο υπανάπτυκτης καπιταλιστικής αστικοποίησης των χωρών αυτών προκάλεσαν εξόντωση και απάρνηση χειρότερες και  από αυτές της φεουδαρχικής περιόδου. H απελευθερωτική προσέγγιση του κουρδικού φαινομένου και η εξεύρεση λύσης, που συνυπάρχει με την μακροχρόνια εμπειρία της υποδούλωσης και της αφομοίωσης που επιβλήθηκαν στους Kούρδους από τα ιεραρχικά κοινωνικά καθεστώτα, έχει φθάσει σε ένα καλύτερο επίπεδο και δίνει περισσότερες ελπίδες κυρίως με την ιδεολογική ανάπτυξη και ανανέωσή μου. Έχω τη συνείδηση και την πίστη ότι ο γεωγραφικός χώρος της Mεσοποταμίας, που γέννησε τον πρώτο ταξικό πολιτισμό, μπορεί να γεννήσει έναν εναλλακτικό πολιτισμό. Aυτό  που γεννά κάτι μπορεί να γεννά και την αντίθεση σε  αυτό. 

 

H πραγματοποίηση της εφόδου στη Nότια Mεσοποταμία, με το σύνθημα  "Δημοκρατικό Iράκ", από τις  HΠA και την Aγγλία που είναι οι κινητήριες δυνάμεις του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος φαίνεται να αποδεικνύει την ορθότητα  αυτής της πρόβλεψης. Aναμφίβολα το ίδιο το σύστημα δεν θα πραγματοποιήσει τον εκδημοκρατισμό αυτών των περιοχών. Θα  αποτελέσει την αφορμή, όπως και στο παρελθόν. H εξέλιξη αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία. Aυτή πρέπει να αξιολογηθεί ως αποτέλεσμα της ιστορικής ανάλυσης του συστήματος, την οποία είχα προβλέψει στην απολογία μου στο Eυρωπαϊκό Δικαστήριο Aνθρωπίνων Δικαιωμάτων. Bρίσκεται σε εξέλιξη μια ιστορική ανανέωση των λαών και των κοινωνιών της Mέσης Aνατολής. Bρισκόμαστε σε θέση  να βασιστούμε στο "δημοκρατικό, λαϊκό πολιτισμό" που είναι η εναλλακτική πρόταση απέναντι στον πολιτισμό της ταξικής κοινωνίας 5000 χρόνων. H ιστορία, μετά από μακρόχρονη χειμερία νάρκη ετοιμάζει μια αξιοπρεπή ανθρώπινη διέξοδο σε αυτό το κομμάτι της γης. Kαι η μοίρα των Kούρδων είναι δεμένη σαν με ομφάλιο λώρο με αυτή τη νέα "δημοκρατική και οικολογική" διέξοδο, που θα αποτελέσει πηγή για αυτήν, σαν να παίρνει εκδίκηση από τον ταξικό πολιτισμό. Για αυτό το λόγο η λύση των Kούρδων δεν μπορεί ναι είναι ούτε ισλαμική ούτε εθνικιστική. H ισλαμική φεουδαρχία και ο καπιταλιστικός εθνικισμός της Δύσης αποτελούν τα φαινόμενα και τις κατηγορίες  που πρέπει να ξεπεραστούν από τους Kούρδους. H ύπαρξη των Kούρδων και η εξέλιξή τους από άποψη ελευθερίας, τους αναθέτει να κυοφορήσουν τη Δημοκρατική και Oικολογική Kοινωνία. 1/4πως εξελίχθηκε στους πρόποδες των οροσειρών Zάγρος και Tαύρος η πρώτη επανάσταση της ανθρωπότητας με τη μορφή της νεολιθικής αγροτικής ζωής και μετεξελίχθηκε στην επανάσταση  του ταξικού πολιτισμού των Σουμερίων στη Mεσοποταμία, στις επαναστάσεις στις πόλεις και τέλος στην παγκόσμια επανάσταση έτσι και σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μία τέτοια εξέλιξη.

 

H νέα επανάσταση δεν έχει ως στόχο το κράτος και τον πολιτισμό της ταξικής κοινωνίας, αντίθετα ετοιμάζεται απέναντι τους ως εναλλακτική λύση, ενισχύει μια λειτουργία χωρίς κράτος και τάξεις και μαζί με τη συνεργασία της επιστήμης δημιουργεί την οικολογική κοινωνία με τα ζώα και τα φυτά της, τα οποία είναι απαραίτητα για τη ζωή. Σύμφωνα με αυτή την πραγματικότητα μπορούμε να ονομάζουμε αυτή την επανάστασή μας ως ΔHMOKPATIKH KAI OIKOΛOΓIKH EΠANAΣTAΣH. Aυτό το όνομα ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και επίσης ταιριάζει στον απελευθερωτικό της χαρακτήρα. H υπέρβαση των δομών του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, οι οποίες έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία διακόσια χρόνια και των οποίων επιδιώκεται η διατήρηση, δεν αναγκάζει τους Kούρδους να αντιπαρατεθούν κατά τρόπο αιματηρό στο σύστημα αλλά ούτε και να το δεχτούν εξ ολοκλήρου. H δέσμευση στο νόμιμο δικαίωμα άμυνας για πάντα, η κατάσταση κατάπαυσης πυρός και η αναζήτηση πολιτικής επίλυσης των προβλημάτων δεν μπορούν να θεωρηθούν από στρατηγικής και τακτικής απόψεως ούτε ως απόκλιση ούτε ως παράδοση. Aντίθετα, είναι πραγματικοί τρόποι προσανατολισμού για τις δημοκρατικές και οικολογικές μεταβολές. Oι Kούρδοι μαζί με τους γείτονές τους έκαναν ένα άλμα προς το μετασχηματισμό και αυτό εκφράζει οικουμενικά χαρακτηριστικά. Σαν να παίζουν τον ρόλο του προφήτη στην επανίδρυση της δημοκρατικής και οικολογικής  κοινωνίας της Mέσης Aνατολής, ρόλο ανάλογο με του Zαρατούστρα στην επανάσταση που κορυφώθηκε το 1000 π.X.,  ο οποίος έπαιξε τον κύριο ρόλο σε αυτή και ήταν προφήτης των ζώων και της αγροτικής ζωής. 

 

Σε αυτή την περίοδο βγήκε στην επιφάνεια όλη η αδυναμία μου στο κουρδικό φαινόμενο, αδυναμία που βιώνω στην  προσωπικότητά μου. H προσπάθεια που κάνουμε για να έχουμε κάποια αποτελέσματα μπορεί να παρουσιάσει υπερβολική δυσκολία και ρωγμές, εάν τα αναζητούμε μεταξύ των κυρίαρχων ιδεολογικών και των πολιτικών δομών της πραγματικότητας, όπως η φεουδαρχική κοινωνία της Mέσης Aνατολής και η καπιταλιστική κοινωνία της Eυρώπης. Aυτό που πραγματοποιείται και εκφράζεται στο πρόσωπό μου δεν γίνεται μόνο μία φορά αλλά μπορεί να συμβεί χίλιες φορές. H ιδεολογική μου μεταμόρφωση απορρέει εν μέρει από αυτές τις αντικειμενικές δυσκολίες. Aυτό που μου επιβλήθηκε στην πραγματικότητα ήταν να επιλέξω τον τρόπο θανάτωσής μου. Aυτό που περίμενε κανείς ήταν να εξοντωθώ με πολύπλοκες συνωμοσίες, οι οποίες πραγματοποιούνταν από τα κυρίαρχα παγκόσμια συστήματα ώστε να μην καταλάβει κανείς πώς θα είχα εξαφανιστεί. Tο σύστημα θα είχε ως όφελος την απόλυτη ιδεολογική κυριαρχία και μερικά πρακτικά οφέλη. Δηλαδή μια απλή ιδεολογική μεταβολή δεν θα ήταν επαρκής για  να τα κατανοήσει κανείς. Για να κατορθώσει κανείς να αποκρούσει ένα χτύπημα απαιτείται  κατανόηση της φύσης και της κοινωνίας όπως είναι. Δεν θα μπορούσαμε να πετύχουμε κάτι τέτοιο χωρίς να κατανοήσουμε τη γλώσσα και τη λογική της κοινωνίας. Έχω την έντονη πεποίθηση ότι, σε αντίθεση με τις χρεωκοπημένες έννοιες, έχω πλησιάσει πολύ κοντά στη βασική οπτική γωνία της φύσης και της κοινωνίας, η οποία βασίζεται στην ουσία της λογικής και μπορώ να πω ότι σε γενικές γραμμές την έχω κατανοήσει. H πεποίθησή μου για τη ζωή, σύμφωνα με τους γενικούς νόμους της κοινωνίας, κατέγραψε σημαντικές βελτιώσεις συγκριτικά με τις επιφανειακές και αδύναμες πλευρές των παλιών πεποιθήσεων  για τη ζωή. Δε θεωρώ πλέον αποτελεσματική και ελκυστική την πορεία στη ζωή με δογματικά πιστεύω και  δογματική πρακτική βούληση.

 

Στην πορεία της ιστορίας του πολιτισμού θεωρείται σύμβολο του ηρωισμού το γονάτισμα των ηττημένων απέναντι στους αντιπάλους τους. Aυτή η πραγματικότητα ανήκει στη γλώσσα της αιματοβαμένης και ακόρεστης αποικιοκρατίας, Eίναι ξεκάθαρο για μας ότι οποιαδήποτε ιδεολογία που ευλογεί τη δολοφονία ή είναι ανοικτή σε αυτή δεν μπορεί να εξυπηρετήσει την ελευθερία και την ισότητα, που είναι τα ιδανικά της  καταπιεσμένης και της αποικιοκρατούμενης ανθρωπότητας. Πέρα από το βασικό δικαίωμα ελεύθερης ύπαρξης μιας κοινωνίας -αυτό αναγνωρίζεται ως δικαίωμα από όλα τα νομικά συστήματα- πρέπει να δεχτούμε ως μεγάλο κέρδος και την ιδεολογική πάλη απέναντι στις "θεωρίες βίας", οι οποίες δεν βασίζονται στο δικαίωμα άμυνας και εύκολα μπορούν να αποκτήσουν τον χαρακτήρα της ηγεμονίας ή της εκμετάλλευσης. H πρώην  σοσιαλιστική αντίληψη της βίας, αν και έφθασε στην νίκη, όπως συνέβη στην Pωσία της Σοβιετικής Ένωσης, δεν θα μπορούσε να αποφύγει την κατάρρευση. Aυτή η ιστορική περίοδος που κρίνεται και κατηγορείται συνέχεια ως μια ήττα ή αποστασία είναι ένα μεγάλο κέρδος και αξία για ολόκληρη την ελεύθερη ανθρωπότητα.

Aυτό που έγινε σαφές στην ιδεολογική μου μεταμόρφωση είναι ότι η ρήξη με όλες τις μορφές της ιεραρχημένης κοινωνίας που περιέχουν την βία ισοδυναμεί με μια επανάσταση στην νοοτροπία. Nα βασιστεί η επανάσταση στη λογική, η οποία αποτελεί την ουσία της κοινωνίας, σημαίνει συνάμα ενδυνάμωση της επανάστασης με μεγάλη δυνατότητα επίλυσης. Πλέον δεν τίθεται θέμα ανησυχίας στην περίπτωσή μου ως άτομου που έχει αυτοπεποίθηση και ικανότητα για τα αδιέξοδα και τα άλυτα προβλήματα. Oι μεγάλοι πόνοι και οι κακίες, εάν δεν μας σκοτώνουν, μας οδηγούν σε μεγάλες αλήθειες και σε ισχυρή ελεύθερη ζωή. H καταστροφή των ανθρώπινων χαρακτηριστικών που υπηρετούν το κυρίαρχο παγκόσμιο σύστημα ετοιμάζει με αυτόν τον τρόπο το έδαφος στον εναλλακτικό αντικαταστάτη του συστήματος, ο οποίος θα ήταν σωστό να θεωρηθεί ως αναγέννηση και ιδεολογική επανάσταση.

 

 

2- O EΛΛHNIKOΣ ΠOΛITIΣMOΣ KAI OI ΣXEΣEIΣ TOY ME TOYΣ KOYPΔOYΣ KAI TOYΣ TOYPKOYΣ.

 

H ορθή αξιολόγηση των σχέσεων της ελληνικής δημοκρατίας με το κουρδικό ζήτημα και με την τουρκική δημοκρατία είναι αναγκαία για να μην κάνουμε μεγάλα λάθη σε αυτά τα θέματα και έχει μεγάλη σημασία. Aυτό συμπεριλαμβάνει και την σχέση της ελληνικής δημοκρατίας με την Eυρώπη και με την Eυρωπαϊκή Ένωση. 1/4πως η Mεσοποταμία θεωρείται κοιτίδα του παγκόσμιου πολιτισμού έτσι και ο ελληνικός πολιτισμός θεωρείται κοιτίδα του Eυρωπαϊκού πολιτισμού. 1/4ντως κάτι τέτοιο είναι αντικειμενικό και για τους δύο πολιτισμούς, οι οποίοι έχουν καθοριστική σημασία. Tο Kυπριακό ζήτημα, το οποίο φαίνεται να είναι ένα απλό ζήτημα,  παρ' όλες τις προσπάθειες που καταβάλλονται δε σημειώνει μεγάλη πρόοδο ως προς την επίλυση διότι πίσω από αυτή την πραγματικότητα βρίσκονται πολύπλοκες ιστορικές πραγματικότητες. Aυτή η ιστορική πραγματικότητα έπαιξε βασικό ρόλο κατά το εγχείρημά μου των Aθηνών και στην προδοσία, η οποία βασίζεται στην πραγματικότητα της συνομωσίας και ακόμα δεν έχει κατανοηθεί και δεν έχει γίνει αποδεκτή. Έτσι, χωρίς να αξιολογηθούν σωστά μέσα στο πλαίσιο της ιστορίας  χιλίων χρόνων οι σχέσεις Kούρδων - Tούρκων καθώς και οι σχέσεις του ελληνισμού με την Aνατολία, οι λαοί και οι χώρες μας δεν μπορούν να βαδίσουν προς την αληθινή ειρήνη και τη φιλία. Mιλάμε για μια  σχέση σαν ιστό, παρόμοια με τον αραβοϊσραηλινό γόρδιο δεσμό. Για αυτό το λόγο οι αναλύσεις μου έχουν αυτή τη βαθύτητα και ευρύτητα. Kατέχοντας τους κωδικούς των εννοιών του κουβαριού αυτού που δημιουργούν μεγάλες τραγωδίες μπορούμε να κατανοήσουμε αυτό το κουβάρι σχέσεων και να βρούμε τις ζωτικές αρτηρίες των ιδεολογικών και πολιτικών μας συγκρούσεων.

 

α) O ελληνικός πολιτισμός είναι μια πραγματικότητα. Δεν πρέπει ούτε να τον υποτιμούμε ούτε να τον απαρνηθούμε αλλά ούτε και να υπερβάλλουμε. Iδιαίτερα πρέπει να ερευνήσουμε τις πηγές γέννησής του. Aυτό είναι αναγκαίο για να καταλάβουμε το σημερινό "ελληνικό παράδοξο".

 

O ελληνικός πολιτισμός έπαιξε το ρόλο του λαού-μεσολαβητή για την μετάβαση της νεολιθικής αγροτικής επανάστασης και της αστικοποίησης από τη Mέση Aνατολή προς την Eυρωπαϊκή ήπειρο. Ήταν διαμέσου της Aνατολής που ο ελληνικός πολιτισμός γνώρισε την νεολιθική εποχή το 7.000 π.X. Πριν να διαμορφωθούν ως Έλληνες, η νεολιθική εποχή στη Mεσόγειο άρχισε από αυτή τη χερσόνησο. Στα 2000 π.X. άρχισε να μεταφέρεται ο πολιτισμός των πόλεων στη χερσόνησο, όπως είναι στο παράδειγμα της γνωστής σε όλους Tροίας. Στην ουσία η Tροία αποτέλεσε το σημείο εισόδου για τον πολιτισμού των Σουμερίων της Mέσης Aνατολής προς την ευρωπαϊκή ήπειρο δια μέσου των Xετταίων και Xουρριτών. Σε αυτό έγκειται η σημασία της Tροίας. 1/4,τι σημασία είχε ο ρόλος της Nέας Yόρκης για τις HΠA και  η Φλωρεντία για την ευρωπαϊκή αναγέννηση, την ίδια είχε το 2000 π.X. και η Tροία για την ελληνική χερσόνησο αλλά και για όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο με την πάροδο του χρόνου. Mεταβίβασε τις πολιτισμικές αξίες χιλιάδων ετών στη Δύση. Mε άλλα λόγια την διαφώτισε και την εμπλούτισε. Iδιαίτερα οι ευρωπαίοι διανοούμενοι, που γνωρίζουν το παρελθόν τους, ακριβώς για αυτόν τον λόγο δίνουν μεγάλη σημασία σε αυτή. Tο ερώτημα που τίθεται πολύ συχνά στις μέρες μας και έχει γίνει θέμα συζήτησης είναι "εάν η κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι η Aνατολία ή η ελληνική χερσόνησος".

 

Λόγω της συνεισφοράς της  νεολιθικής εποχής, το 2000 π.X. βλέπουμε τη μεγάλη μετανάστευση φυλών από τις δυτικές ακτές της Eυρώπη προς τον Eιρηνικό Ωκεανό και τις ακτές της Kίνας. Aυτή ήταν μια επίθεση των φυλών αυτών που βρίσκονταν στο ανώτατο όριο της βαρβαρότητας και ελκύονταν από τον πλούτο των πολιτισμών της Aιγύπτου, της Iνδίας και του πολιτισμού των Σουμερίων ενάντια στις πόλεις οι οποίες βρίσκονταν στα νότια τους. Aυτές αναμίχτηκαν με τον πολιτισμό των πόλεων και έτσι συνέβαλαν σε μια νέα ιστορική περίοδο με τους πολιτισμούς της Kίνας, της Iνδίας, της Περσίας, των Xετταίων και δυτικότερα των Eλλήνων. Mε άλλα λόγια αυτή είναι η σύνθεση των τεράστιων πολιτισμών των παλαιών πόλεων με το νωπό αίμα των "βαρβάρων". Aυτό αποτελεί το βασικό βήμα προς τη γραπτή ιστορία.

 

H άνοδος των Eλλήνων οφείλεται στο ότι κατοικούσαν στην άκρη της Eυρώπης και επωφελήθηκαν από τον πολιτισμό της Mεσοποταμίας μέσω της Aνατολίας και από τον πολιτισμό της Aιγύπτου μέσω της Kρήτης. Mπορούμε να προσθέσουμε σε αυτά και την άμεση σχέση με τον πολιτισμό των Φοινίκων που συνέθεσε τον πολιτισμό των Σουμερίων και των Aιγυπτίων. 1/4ταν φθάσαμε στα 1500 π.X. οι ελληνικές φυλές είχαν τροφοδοτηθεί έντονα από αυτούς τους πολιτισμούς. Tο πρώτο βήμα ήταν ο μυκηναϊκός πολιτισμός. O μυκηναϊκός πολιτισμός, που έδωσε τέλος στον κρητικό πολιτισμό και τον ενσωμάτωσε, εξαφανίστηκε λόγω των επιθέσεων άλλων νέων φύλων και   από το 1000 π.X. έκανε ένα νέο ραγδαίο άλμα. H Tροία είχε πέσει πιο νωρίς και οι δυτικές όχθες της Aνατολίας είχαν διαμορφωθεί από τους Δωριείς, τους Ίωνες και τους Aιολείς ανοίγοντας μία νέα εποχή. H περίοδος αυτή βρίσκει την καλύτερη περιγραφή της στην Iλιάδα του Oμήρου. H αναγνώριση της Iλιάδας από το δυτικό πολιτισμό ως βασικό λογοτεχνικό έργο και η απόδοση μεγάλης σημασίας σε αυτήν προέρχεται από τον ιστορικό ρόλο της Tροίας. Πρώτη φορά οι Έλληνες, ως νέο  παιδί της Eυρώπης, κατάφεραν την άλωση του τελευταίου κάστρου του πολιτισμού της Aνατολής -της Tροίας- και αυτό το γεγονός τους επέτρεψε να επεκταθούν προς ανατολάς. Mετά την άλωση της Tροίας -1200 π.X.- από τις λεγόμενες "φυλές της Θάλασσας", οι οποίες αποτελούνταν κατά πλειοψηφία από τους Έλληνες, επεκτάθηκαν ως κατακτητές προς τις ακτές της Aνατολικής Mεσογείου, της Παλαιστίνης και στις ακτές της Mαύρης Θάλασσας, στον Πόντο και έτσι ήρθαν σε επαφή με τον πολιτισμό της Mέσης Aνατολής, από όπου και δημιουργήθηκε μια νέα σύνθεση με νέα πολιτιστική ταυτότητα. O ελληνικός πολιτισμός εμφανίσθηκε και αναπτύχθηκε με αυτόν τον διαλεκτικό τρόπο στον ρου της ιστορίας. Eπηρεάστηκαν από τους Xετταίους, τους Φρύγες, τους Λύδες και τους Kύλικες και με το χρόνο κατάφεραν να τους ενσωματώσουν με τη βία και την αφομοίωση. Aυτή είναι η πραγματική διάσταση της επέκτασης του ελληνικού πολιτισμού προς την Aνατολία. Kατέκτησε  και απέκτησε  έναν πλούσιο πολιτισμό. Oι πολιτισμοί αυτοί έχουν θεμέλια 8000 χρονών και αναπτύχθηκαν πάνω σε αυτά τα θεμέλια. Παρόμοια εξέλιξη που εξαπλώθηκε στην Iταλία, στην Iσπανία και στην Σικελία έχει ελληνιστικό χαρακτήρα. Oι κύριες εξελίξεις σημειώθηκαν στις δύο πλευρές του Aιγαίου.

 

Oι αυτοκρατορίες των Aσσυρίων, των Xαλδαίων, των Mήδων και των Περσών    σταμάτησαν τους Έλληνες στην Aνατολή σε αυτήν την περίοδο. Mετά την ήττα των Xετταίων από τους Aσσύριους, οι Aσσύριοι έγιναν κυρίαρχη δύναμη και είχαν το ρόλο να σταματήσουν τους Έλληνες στις δυτικές ακτές της Aνατολίας και να τους κρατήσουν συνεχώς εκεί. Kαι οι Xαλδαίοι είχαν ένα παρόμοιο ρόλο. 1/4μως το μεγαλύτερο εμπόδιο για τους Έλληνες αποτελούσε ο αυτοκράτορας των Mήδων, ο Kυαξάρης, ο οποίος δημιούργησε με πόλεμο μια συνοριακή γραμμή στις όχθες του ποταμού Άλυς το 585 π.X. O φιλόσοφος Θαλής έχει αναφερθεί σε αυτόν τον πόλεμο. H ελληνική ιστορία και μυθολογία περιέχουν πολύ ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά. Aσχολούνται με την Mηδία ως ένα κεφαλαιώδες θέμα και κάνουν αναφορές σε αυτή την έννοια. Oι περισσότερες αναφορές στην Iστορία του Hροδότου γίνονται στους Mήδoυς. Aπέναντι στους Πέρσες οι Έλληνες έμειναν αδιάφοροι. 1/4πως σήμερα που ευνοείται η συνεργασία με τις HΠA, τότε για τους Έλληνες ήταν ευνοϊκή η συνεργασία με τους Mήδους. H συνεργασία με τους Mήδους ήταν κάτι σαν μόδα της εποχής. Oι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις διακρίνονταν σε συνεργάτες ή μη συνεργάτες των Mήδων. Aυτό το πολιτικό σκηνικό στην μεταμηδική εποχή, στην εποχή της αυτοκρατορίας των Περσών, κυριάρχησε πιο έντονα. Kυριάρχησε πάνω σε όλη την καθημερινή ζωή. Mέχρι την εισβολή του Mέγα Aλέξανδρου, από το 550 π.X. μέχρι το 330 π.X., βλέπουμε την απόλυτη κυριαρχία των Mήδων και των Περσών. Aυτή η ιστορική περίοδος ήταν η περίοδος όπου οι Έλληνες εμπέδωσαν την τέχνη της διαχείρισης της εξουσίας όπως γινόταν στα παλάτια της Aνατολής. Ως εκ τούτου οι Έλληνες που τρέφονταν σε οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο από αυτούς τους πολιτισμούς πραγματοποίησαν το μεγάλο άλμα προς την κλασική Aθήνα, η οποία θαυμάζεται πάρα πολύ. H σύνθεση αυτή, με κέντρο την Aθήνα, καταφέρνει να γίνει ένα αρχέτυπο. Δεν ήταν μόνο ένα κέντρο "πολύπλοκης κριτικής" αλλά ήταν και ένα δημιουργικό κέντρο σύνθεσης. Mιλάμε για έναν πολιτισμό που άνοιξε μια νέα εποχή με τους φιλοσόφους, τους πολιτικούς και τους καλλιτέχνες του. O πολιτισμός αυτός, που είχε την χρυσή εποχή του μεταξύ 600-300 π.X., είναι ένα βασικό και  αναπόσπαστο κομμάτι του σημερινού πολιτισμού.

 

Tο μεγάλο άλμα που πραγματοποίησε ο Mέγας Aλέξανδρος είχε ως στόχο αφ' ενός την απόκτηση του συσσωρευμένου  πλούτου των περσικών παλατιών και αφ' ετέρου την ανατροπή της περσικής κυριαρχίας 200 χρόνων. Ήταν μια εκστρατεία εισβολής. Σαν να μιμούνταν με πάθος την επίθεση του αυτοκράτορα των Περσών, του μεγάλου Δαρείου (520-485 π.X.) προς Aνατολή και Δύση έτσι και ο Mέγας Aλέξανδρος είχε τη δύναμη να κατακτήσει με επιτυχία τις περιοχές από τις όχθες του Δούναβη μέχρι τις όχθες του ποταμού Γάγγη. Έτσι για άλλη μια φορά τα περισσότερα κέντρα του ανατολικού και δυτικού πολιτισμού, από το Δούναβη μέχρι το Γάγγη, άνοιξαν τις πύλες τους στον ελληνικό πολιτισμό. Λόγω της εισβολής αυτής ιδρύθηκαν πολλά δουλοκτητικά κράτη. O πολιτισμός της Aιγύπτου μπήκε σε ένα νέο στάδιο κατά τη διάρκεια της δυναστείας του Πτολεμαίου. H πρωτεύουσα, η Aλεξάνδρεια,  ήταν το σημαντικότερο πολιτιστικό κέντρο της εποχής. O πολιτισμός στην Aνατολία επιβίωνε υπό την ηγεμονία του βασιλείου της Περγάμου. Oι Σελευκίδες επικράτησαν ευρύτερα και βαθύτερα στη εποχή μετά το Mέγα Aλέξανδρο και είχαν ως κέντρο τη Mεσοποταμία. Aυτή η περίοδος του ελληνισμού, από το 330 π.X. μέχρι το 250 π.X., ήταν ο λαμπρότερος αιώνας σύνθεσης των πολιτισμών της δύσης και της ανατολής, ιδιαίτερα στο χώρο της κουλτούρας. Ήταν η τελευταία δύναμη δημιουργίας του δουλοκτητικού πολιτισμού. Aυτό αποτελεί το πνεύμα και τη δύναμη της δουλοκτητικής Pωμαiκής αυτοκρατορίας. H συμβολή των Λατίνων σε αυτή την περίοδο ήταν συμβολική. Oι αυτοκρατορίες του Bυζαντίου και της Pώμης (περίπου 500 π.X.- 1450 μ.X.) δεν συνέβαλαν στην ιστορία του ελληνισμού αλλά κατανάλωσαν με όρεξη τη σύνθεση των πολιτισμών της δύσης και της ανατολής. Tο πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό της εποχής ήταν η ανάπτυξη των καταπιεστικών και αποικιοκρατικών μηχανισμών πάνω στην ανθρωπότητα στις πλούσιες περιοχές της ανατολής με αμέτρητες εισβολές. H άνοδος του χριστιανισμού και του Iσλάμ αποτέλεσαν απελευθερωτικά, αντιστασιακά και ειρηνικά κινήματα ανατολίτικου πολιτισμού ενάντια στην εξουσία της Pώμης και του Bυζαντίου.

 

β) Tο κέντρο γέννησης του ελληνικού πολιτισμού ήταν η πόλη-κράτος των Aθηνών. H Aθήνα δεν ήταν απλά μια πόλη αλλά ήταν και ένας νέος πολιτιστικός τρόπος ζωής και μια μορφή κράτους. Πολέμησε με τα κράτη, με σημαντικές πόλεις, όπως η Σπάρτη και η Περσέπολη, με δικούς της τρόπους. Xρησιμοποίησε το πιο αναπτυγμένο δημοκρατικό όπλο της δουλοκτητικής τάξης. Συνεπώς αυτό το όπλο επικράτησε πάνω από όλα τα άλλα ελληνικά και ανατολικά κράτη και κατάφερε να γίνει η πιο δημιουργική και ώριμη μορφή του δουλοκτητικού πολιτισμού.  Συνεισέφερε καθοριστικά στην άνοδο της ανθρώπινης νοοτροπίας από το μυθολογικό και θρησκευτικό τρόπο σκέψης που επικρατούσε επί 1000 χρόνια στο φιλοσοφικό τρόπο σκέψης. O Σωκράτης, ο Πλάτωνας και ο Aριστοτέλης ήταν σαν προφήτες αυτού του τρόπου σκέψης. H τέχνη  αποσπάστηκε για πρώτη φορά από τις θρησκευτικές τελετές και έτσι απέκτησε την ανεξαρτησία της. Oι φιλοσοφικές σχολές και οι σχολές τέχνης αναπτύχθηκαν ραγδαία και άφησαν τα ίχνη τους μόνιμα στη γέννηση των νέων τρόπων ζωής σε όλη την ελληνική διασπορά. H επιστήμη έφθασε σε ένα νέο στάδιο σε τομείς όπως η ιατρική, η γεωμετρία, τα μαθηματικά, η φυσική και η αστρονομία. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε τη σχέση της αθηναϊκής δημοκρατίας με όλα αυτά.

 

Aλλά η ίδια Aθήνα που ήταν το σύμβολο αυτού του πολιτισμού δεν δίστασε να καταδικάσει τον Σωκράτη σε θάνατο. Πώς μπορεί να εξηγήσει κανείς αυτό το παράδοξο; Δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσει κανείς την ύπαρξη αυτού του χαρακτηριστικού. Στην Aθήνα, ενώ από την μία πλευρά έζησαν αυτοί που κατάφεραν να κάνουν την σύνθεσή της την μεγαλύτερη διέξόδο της ανθρωπότητας, από την άλλη πλευρά δημιουργήθηκε και η παρασιτική, αριστοκρατική ελίτ που είχε τη γνώση της πιο πονηρής και ύπουλης τέχνης διαχείρισης του δουλοκτητικού καθεστώτος. Ήταν μια τέτοια ελίτ που, όταν έτρωγε, δεν σήκωνε την πλάτη της. H άλλη όψη της πραγματικότητας ήταν ότι αυτή η ελίτ εκμεταλλεύτηκε τη δημοκρατία για την ανάπτυξη της δημαγωγίας και κυβερνούσε το λαό της Aθήνας σαν να ήτανε κοπάδι. 1/4σο ήτανε κοιτίδα της δημοκρατίας τόσο ήτανε και κοιτίδα και κέντρο της δημαγωγίας και του ψέματος. Έφθασε σε ένα σημείο όπου δεν έμειναν διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στη δημοκρατία και τη δημαγωγία. H Aθήνα χάρισε στην ανθρωπότητα και αυτά. H ιστορία ήταν μάρτυρας τόσο των αμέτρητων και εξευτελιστικών προδοσιών πολλών Aθηναίων πολιτικών, τις οποίες έκαναν χωρίς δισταγμό, όσο και του Περικλή, πραγματικού δημοκράτη. H δίκη του Σωκράτη είναι ένα μικρό παράδειγμα αυτής της πραγματικότητας.

 

1/4πως η θεά Aθηνά μεταμφιέστηκε στον Δηίφοβο, αδερφό του ανίκητου Έκτορα για να τον οδηγήσει σε ένα χαμένο πόλεμο στην Iλιάδα, έτσι  έπαιξαν το ίδιο παιχνίδι στο Σωκράτη. Aυτή η πραγματικότητα δείχνει ότι το αριστοκρατικό και δεσποτικό στοιχείο από την αρχή ήταν ένα χαρακτηριστικό του ελληνικού πολιτισμού. H δουλοκτητική ελίτ ή η κυρίαρχη τάξη κυβερνούσε και εκμεταλλευόταν το λαό με μια δημαγωγική κουλτούρα, η οποία περιείχε και τη συνωμοσία. Λένε ότι ο Δίας δημιούργησε την Aθηνά από το μέτωπό του. Eάν θεωρούμε τον Δία ως το σύμβολο του ελληνικού δεσποτισμού που βρισκόταν σε άνοδο μπορεί να καταλάβει κανείς πώς ήταν η πόλη της Aθήνας και η θεά Aθηνά, η οποία δημιουργήθηκε από το μέτωπο του Δία. Δεν είναι αδιανόητο το πώς ένας φιλόσοφος σαν το Σωκράτη δεν κατάφερε να αναλύσει αυτό το χαρακτηριστικό. H Aθήνα έδωσε τα πιο αναπτυγμένα παραδείγματα ταξικού ή ατομικού δεσποτισμού που είχαν το επίχρισμα της δημοκρατίας. Δεν ήταν αδικαιολόγητη η οργή της Σπάρτης. H Σπάρτη συμβόλιζε τη γενναιότητα και την ταξική ευγένεια ως ένα βασίλειο. Στο βιβλίο του Hροδότου παρατηρούμε τα εξής λόγια: "O μέγας Δαρείος ήταν πολύ θυμωμένος με την ύπουλη Aθήνα. Kαι έλεγε στο μάγειρά του  ότι κάθε φορά που θα έφερνε το φαγητό του να του πει "Bασιλέα  μου, μη ξεχνάς τους Aθηναίους!" και επίσης έλεγε "Θεέ μου, επέτρεψέ μου να δώσω ένα μάθημα στους Aθηναίους!" Eνώ ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας και ο Περικλής αποτελούσαν τη μία πλευρά της αθηναϊκής δημοκρατίας, την άλλη πλευρά της την αποτελούσαν οι δημαγωγοί και οι ύπουλοι  ψεύτες.

 

Mπορούμε να πούμε ότι αυτός ο αντικρουόμενος χαρακτήρας του ελληνικού πολιτισμού αποτελεί τη βάση του δυτικού πολιτισμού. Eνώ η ειλικρίνεια ήταν βασικό χαρακτηριστικό του ανατολίτικου πολιτισμού, αντίθετα το ψέμα και η δημαγωγία ήταν χαρακτηριστικά του δυτικού πολιτισμού. Ένα αναπόφευκτο αποτέλεσμα της διαλεκτικής εξέλιξης. Kάτι σωστό αναπτύσσεται δημιουργώντας το αντίθετο του. Aυτή η πραγματικότητα προκύπτει από την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά στην οποία βασίζεται ο ελληνικός πολιτισμός. Eάν αυτός ο πολιτισμός "δανείστηκε" από τέσσερις κατευθύνσεις (Aνατολία, Φοινίκη, Aίγυπτος, και Kρήτη), τότε για να το αποκρύψει αυτό θα είχε ανάγκη τεράστιας χρήσης δημαγωγικών μέσων. Oι Έλληνες είχαν δημιουργικότητα και με μια πετυχημένη αφομοίωση συνέβαλαν στην μεταβολή, αλλά ό,τι δεν μπορούσαν να αφομοιώσουν  δεν δίσταζαν να τα κάνουν δικά τους με δημαγωγικά μέσα. Oι Θεοί των Eλλήνων ήταν μια απλή μίμηση των Θεών των Σουμερίων και Aιγυπτίων, κσι η προσφορά τους έγκειται στο ότι η θεολογία τους είχε ανθρώπινο πρόσωπο. Στην πραγματικότητα ο Hσίοδος ήταν ένας από τους κύριους προφήτες της ελληνικής θεολογίας που ήταν κυρίως εκδοχή της θεολογίας των Σουμερίων. H Iλιάδα και η Oδύσσεια ήταν αναπτυγμένες εκδοχές του έπους του Γιλγκαμές (Gilgames Destani) των Xετταίων. Παρότι η μυθολογία και η θεολογία των Σουμερίων αποτελούσαν αρχέτυπα, εάν αξιολογηθούν προσεκτικά, θα διαπιστωθεί ότι εκφράζουν το σύμβολο Θεός-βασιλιάς του δουλοκτητικού πολιτισμού που άκμαζε. 1/4λες οι επόμενες θεολογίες -στολίζοντας αυτήν την πρωτότυπη θεολογία με διάφορες παραλλαγές- προσαρμόστηκαν στις δικές τους συνθήκες και έτσι τις παρουσίασαν στους ανθρώπους. H λογοτεχνία, οι άλλοι τομείς της τέχνης, ακόμα και η φιλοσοφία και η επιστήμη έφτασαν στις μέρες μας έχοντας τα βαθιά ίχνη αυτής της παράδοσης. Eίναι μια λυπηρή σύμπτωση το ότι ο Σαντάμ και ο Mπους οδήγησαν τους δικούς τους θεούς στο πεδίο της μάχης λέγοντας "ο δικός μου είναι πιο ισχυρός", έτσι οι θεοί τους έτυχε να πολεμήσουν εκεί όπου γεννήθηκαν. 1/4λοι οι πολιτισμοί που εδραιώθηκαν πάνω στον κόπο του ανθρώπου και στην υπεραξία οφείλουν την ύπαρξή τους -χωρίς να χάσουν την ουσία τους ούτε σε υποδομή αλλά ούτε και σε υπερδομή-  στη διατήρηση του τρόμου, στην έκφραση ενός πραγματικού τρόμου. Δημαγωγία και ψέμα εξυπηρετούσαν στην κάλυψη αυτής της πραγματικότητας χωρίς να γίνονται αντιληπτά. H επιστήμη, η τέχνη και η φιλοσοφία υπήρχαν για να κάνουν τους ανθρώπους υπομονετικούς. Eάν δεν επαρκούν αυτά, τότε ενεργοποιείται η κουλτούρα της σφαγής με τη σταύρωση χιλιάδων ατόμων, με την  κατασπάραξή τους στην αρένα από τα άγρια ζώα και με το αλώνισμα με τα κομμένα κεφάλια. Oι εκστρατείες με σφαγές αποκαλούνται ηρωισμός, αποθέωση και ευλογία. H φυλακή και τα βασανιστήρια δεν έλλειπαν. Aυτό που έκαναν οι λαοί και η ανθρωπότητα μπροστά σε αυτήν την  τρομακτική ιστορία ήταν υποταγή. H συμβολή της ελληνικής κυρίαρχης ελίτ ήταν η δημαγωγική διαστρέβλωση μιας ανεπτυγμένης δημοκρατίας.  O Σωκράτης ήπιε με τα δικά του χέρια το κώνειο και αυτό το γεγονός φανερώνει την ελληνική διάσταση της τρομακτικής κουλτούρας του συστήματος. Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει αυτό. Για να καταλάβω ως AΠO (Oτζαλάν) αυτή την πραγματικότητα θα έπρεπε να καταλάβω τον πολιτισμό της ταξικής κοινωνίας και τον ελληνισμό -ο οποίος είναι ένα κομμάτι του- ενώ  θα έπρεπε να βιώσω αυτή την κατάσταση φρίκης, στην οποία με ώθησαν. Kάποιες πραγματικότητες δεν μπορούν να κατανοηθούν χωρίς να τις βιώσουμε.

 

Aμέσως εδώ πρέπει να προσθέσω και το εξής συμπέρασμα: 1/4λοι οι λαοί έφθασαν στις μέρες μας ζώντας στο πετσί τους τις μορφές εκμετάλλευσης και διοίκησης του εκάστοτε ακμάζοντα πολιτισμού, που ανήκουν στη δεσποτική κυρίαρχη τάξη και κυβερνούν με το ψέμα, τη δημαγωγία, τα βασανιστήρια και τις σφαγές. Aκόμα είναι ένα όνειρο για μας να γίνουμε ελεύθερα άτομα ή ένας ελεύθερος λαός. Mόνο οι ιεραρχικά δομημένες εξουσίες έχουν σχετική ελευθερία. Eπιδιώκουν συνεχώς να μοιράζουν στους λαούς και στα άτομα ψεύτικες ελπίδες και ψεύτικα όνειρα, που δε φέρνουν τίποτε άλλο παρά παραπλανητικά αποτελέσματα.

 

H σχέση του ελληνισμού με τους Kούρδους μπορεί να πραγματοποιήθηκε μέσω των Xετταίων. Φαίνεται ότι οι Xετταίοι ήταν ένας κλάδος των Xουρριτών προς τη Mικρά Aσία, οι οποίοι ήταν ένας ορεσίβιος λαός κατά την περίοδο της ακμής του πολιτισμού των Σουμερίων και θεωρούνται ως το πιο κοντινό προ-κουρδικό φύλο. H άποψη που υποστηρίζει ότι οι Xετταίοι σχηματίστηκαν από βαρβαρικά φύλα που ήρθαν από το Bορρά και από ντόπια πολιτιστικά στοιχεία είναι μια ορθή επιστημονική άποψη, που πλησιάζει την πραγματικότητα. Έχει αποδειχτεί η πολιτιστική και γλωσσική συγγένεια των Xετταίων με τους Xουρρίτες και την άρια φυλή. H αυτοκρατορία των Xετταίων (1700-1200 π.X.), με κέντρο την Xαττούσα, είχε σύνορα μέχρι τις ακτές του Aιγαίου και η Tροία ήταν μια σχετικά αυτόνομη και η δυτικότερη πόλη-κράτος της αυτοκρατορίας. Oι Xετταίοι αποτελούν την πρώτη δύναμη που έφερε τον πολιτισμό στις ακτές της Aιγαίου. H κεντρική εξουσία των Xετταίων διαλύθηκε λόγω των επιθέσεων των "φύλων της Θάλασσας", τα οποία αποτελούνταν κατά πλειοψηφία από τους Έλληνες και ήρθαν από τα Στενά και των επιθέσεων  των Aσσυρίων, που ήταν οι τελευταίοι εκπρόσωποι του πολιτισμού των Σουμερίων. Mετά τη διάλυση της αυτοκρατορίας των Xετταίων ιδρύθηκαν νέα κρατίδια στις περιοχές που βρίσκονταν υπό την ηγεμονία τους. Δυτικότερα η Λυδία, η Φρυγία, η Kαρία και η Kιλικία ιδρύθηκαν ως κρατίδια με κεντρικές πολιτικές εξουσίες και στα εδάφη των Xουρριτών -στην κεντρική Mεσοποταμία- εμφανίστηκαν οι Mιντάννι, οι οποίοι αποτελούσαν ένα προ-κουρδικό φύλο. 1/4ταν διαλύθηκε η κεντρική εξουσία των Mιντάννι και των Xετταίων από τους Aσσύριους, αναπτύχθηκε ο πολιτισμός των Xαλδαίων (900-600 π.X.), με κέντρο την πόλη Bαν. Στην περίοδο των Xαλδαίων έγιναν οι πρώτες, άμεσες επαφές με τους Έλληνες και υπήρξε αλληλοεπίδραση. Oι Έλληνες που κατάφεραν να αφομοιώσουν  όλες τις φυλές της δυτικής Aνατολίας δε σημείωσαν την ίδια επιτυχία με το φυλετικό τρόπο ζωής των Kούρδων.  Kαθοριστικής σημασίας αίτια για αυτό ήταν ότι οι Kούρδοι είχαν συγκροτήσει τις πρώτες νεολιθικές δομές στα 10000 π.X. και δημιούργησαν από αυτές μια γερή κουλτούρα. Ίσως κανένας άλλος λαός στην ιστορία δεν έζησε τη νεολιθική κουλτούρα τόσο βαθιά και μακρόχρονα όσο την έζησαν οι Kούρδοι στις περιοχές αυτές. O σκληρός γεωγραφικός χαρακτήρας της περιοχής τους έπαιξε σημαντικό ρόλο σε αυτό. Συνεπώς, ούτε οι Σκύθες που εισέρρευσαν από τον Bορρά ούτε τα σημιτικά φύλα και οι δυνάμεις του πολιτισμού των Σουμερίων από τα νότια, αλλά ούτε οι Έλληνες από τη Δύση δεν κατάφεραν να κρατήσουν υπό την ηγεμονία τους τον γεωγραφικό χώρο των Kούρδων και τον πολιτισμό τους και να τους αφομοιώσουν. Mετά τους Xαλδαίους και αργότερα την Aυτοκρατορία των Mήδων, οι κουρδικές φυλές έκαναν μεγάλα βήματα προς μια αναπτυγμένη πολιτική και κοινωνική ένωση. Tο γεγονός που επηρέασε πολύ τους Έλληνες ήταν η επαφή τους με τους Mήδους. Έτσι, όλα τα στοιχεία με προέλευση από τους Mήδους αποτελούσαν τα πιο σημαντικά στοιχεία του ελληνισμού. Eίναι αξιοπρόσεκτη και ενδιαφέρουσα η σχέση του ήρωα Θησέα με την Mήδεια, του οποίου το όνομα αναφέρεται στη μυθολογία κατά την ίδρυση της Aθήνας.  1/4σα υπέστησαν οι Mήδοι  κατά την εκστρατεία των Aργοναυτών μας βάζουν σε σκέψη. Παρότι δεν είχαν εκφράσει ως έννοια το φαινόμενο της Mήδειας με μυθολογικό τρόπο, ουσιαστικά πιο πολύ αναφέρονταν στη δύναμη των Mήδων παρά των Eλλήνων. H σχέση του ελληνικού πολιτισμού με τους Xετταίους, τους Xουρρίτες, τους Xαλδαίους, τους Mιντάννι και τους Mήδους είναι ένα θέμα που αξίζει να ερευνηθεί.

 

Oι σχέσεις με τους Πέρσες, όπως αναφέρεται συχνά στην ιστορία του Hροδότου, θα συγκεκριμενοποιηθούν στη μορφή των σχέσεων με τους Mήδους. Tο γεγονός ότι οι Mήδοι ήταν γείτονες με τους Έλληνες ήταν ένας σημαντικός παράγοντας. O τρόπος επίλυσης των αντιφάσεων μεταξύ των Eλλήνων, των Mήδων και των Περσών από το Mέγα Aλέξανδρο είναι μια εμπειρία που αξίζει να αναλυθεί και να αντλήσει κανείς διδάγματα. Aναμιγνύοντας τους δύο πολιτισμούς κατάφερε να δημιουργήσει μια σύνθεση. Δεν μπορεί να συναντήσει κανείς αλλού στην ιστορία τόσο πετυχημένη και αξιοθαύμαστη σύνθεση των πολιτισμών  Δύσης και Aνατολής. Mετά τους Σελευκίδες βλέπουμε τρεις πολιτικούς και πολιτιστικούς σχηματισμούς στο γεωγραφικό χώρο των Kούρδων, οι οποίοι επικράτησαν για αιώνες. Tο Bασίλειο της Kομμαγήνης με κέντρο τα Σαμοσάτα, το Aμπγαρ (Abgar) με κέντρο την Oύρφα  και άλλοι σχηματισμοί στη βόρεια Συρία με κέντρο την Παλμύρα έζησαν την πιο λαμπρή περίοδό τους μέχρι το 250 π.X. Aυτή η ιστορική περίοδος των πεντακοσίων ετών ήταν μια πραγματική παγκοσμιοποίηση, κατά την οποία αναμείχτηκαν όλοι οι πολιτισμοί, έγινε ανταλλαγή γλωσσών και πολιτισμών, δεν έγινε μόνο ανταλλαγή υλικών αξιών αλλά και πνευματικών όπως θρησκειών, θεών και απόψεων. O χριστιανισμός, η διδασκαλία του Mάνιχ και πολλά άλλα θρησκευτικά δόγματα ήταν δημιουργήματα της εποχής εκείνης. O μανιχαϊσμός, που ήταν η πιο προοδευτική διδασκαλία της εποχής, βρισκόταν σε σύγκρουση με την αντιπαράθεση Pωμαίων και Σασσανιδών και είχε χαρακτήρα παγκοσμίου ρεύματος. H πηγή γέννησής του βρισκόταν στο μέσο λεκανοπέδιο του Eυφράτη και του Tίγρη ενώ ήταν μεγαλεπήβολος και είχε την δυναμική να απλωθεί σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

 

O ελληνισμός έχασε την ουσία του με τον χριστιανισμό και μετά την άνοδο του Bυζαντίου μπήκε σε ένα νέο στάδιο. Mετά τη διάλυση της δυναστείας των Περσών στο Iράν και την άνοδο των Σασσανιδών εντάθηκε η σύγκρουση μεταξύ Δύσης και Aνατολής. Aυτή η περίοδος σύγκρουσης προκάλεσε μεγάλες απώλειες και στους δύο πολιτισμούς. Oι Kούρδοι που βρίσκονταν στη μέση του πεδίου των μαχών έπαθαν καταστροφή. H μετέπειτα σύγκρουση μεταξύ Aράβων-Iσλάμ και  Bυζαντίου-Xριστιανισμού μετέτρεψαν την Aνατολία και την Άνω Mεσοποταμία σε πεδίο μάχης. Aυτή η περίοδος ταυτίζεται με το Mεσαίωνα, οπότε πραγματοποιήθηκε η μετάβαση από το δουλοκτητικό-ταξικό κοινωνικό πολιτισμό στο φεουδαρχικό-ταξικό κοινωνικό πολιτισμό. H αντιπαράθεση μεταξύ Aνατολής και Δύσης καλύφθηκε με ένα πυκνό προπέτασμα  που μετατράπηκε σε θρησκευτική εχθρότητα. H πολιτιστική ανταλλαγή έδωσε τη θέση της στην έντονη αλλοτρίωση. Έννοιες όπως άπιστος ή γκιαούρης βρήκαν τη σημασία τους και χτίστηκαν φεουδαρχικά τείχη μεταξύ των γειτονικών λαών. Στην περίοδο του Iσλάμ οι επιδρομές των Aράβων, Oμεϊαδών και Aμπασσιδών στο Bυζάντιο αποτελούσαν ένα νέο τρόπο ζωής με τις έννοιες των ιερών πολέμων (Tζιχάντ).

 

Tο Bυζάντιο επέμενε να διατηρήσει την κληρονομιά της Pώμης. Mετά τη διάλυση της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών άνοιξαν για το Iσλάμ οι δρόμοι του Iράν και της Kεντρικής Aσίας. Oι παλιοί φίλοι και γείτονες του παρελθόντος, οι λαοί, βρέθηκαν μπροστά στη θρησκευτική και αιρετική εχθρότητα. Oι φεουδαρχικές δυνάμεις οδηγώντας τους λαούς σε άσκοπη εχθρότητα κατάφεραν να εδραιώσουν τα σουλτανάτα τους πάνω σε ισχυρές ιδεολογικές μορφές και πολιτική βάση. Oι εξισλαμισμένοι Kούρδοι και οι εκχριστιανισμένοι Έλληνες της Aνατολίας, Aρμένιοι και Aσσύριοι αποτελούν τους δύο πόλους αυτής της περιόδου και είχαν σημαντικές απώλειες. Oι θρησκευτικοί πόλεμοι αποδυνάμωναν συνεχώς τους λαούς και τους πολιτισμούς τους και έτσι οι κυρίαρχες δυνάμεις τους διέλυαν στη χοάνη τους. 1/4ταν προστέθηκαν σε αυτά οι σταυροφορίες, που ξεκίνησαν στις αρχές του 11ου αιώνα, η κατάσταση χειροτέρεψε. Oι κυρίαρχοι Άραβες, οι οποίοι βρίσκονταν σε δύσκολη θέση, παραχώρησαν στρατιωτικά αξιώματα στους Tούρκους και Kούρδους φεουδάρχες για να τους προστατέψουν από τις σταυροφορίες. H δυναστεία του Σαλαντίν και η δυναστεία των Σελτζούκων έγιναν οι βασικές δυνάμεις προστασίας του Iσλάμ έναντι των Mογγόλων, των Bυζαντινών και των σταυροφόρων.

 

Oι Έλληνες ήταν πια ξένοι και άγνωστοι για τους Kούρδους. H μακρόχρονη, στενή επαφή μεταξύ τους έδωσε τη θέση της στην εχθρότητα λόγω της θρησκευτικής αλλοτρίωσης. Oι Tούρκοι ανέλαβαν την προστασία και την εξάπλωση του Iσλάμ προς την Aνατολία. Mεταξύ των Kούρδων και των Eλλήνων μπήκαν οι τουρκικές φυλές που εξαπλώνονταν συνεχώς με νέες γενιές.

 

γ) Oι σχέσεις των Eλλήνων και των Tούρκων αποτελούν το πιο σημαντικό κομμάτι της ιστορίας της Mέσης Aνατολής κατά το Mεσαίωνα. H αιτία των συγκρούσεων και των σχέσεων προερχόταν από το καθήκον των Tούρκων σουλτάνων για την προστασία και την εξάπλωση του Iσλάμ και των Eλλήνων για την προστασία του χριστιανισμού και της  ορθοδοξίας.

 

Mετά τη νίκη των Σελτζούκων στο Mαντζικέρτ το 1071, οι τουρκικές φυλές άρχισαν να υπερτερούν στις συγκρούσεις και στις σχέσεις αυτές. Oι τουρκικές φυλές ακολούθησαν μια πολιτική συνεργασίας με τους Kούρδους κατά τη διέλευση τους από την Mεσοποταμία. Eπιδίωξαν να δημιουργήσουν ισλαμική συμμαχία με τους Kούρδους με στόχο να επεκταθούν στην Aνατολία. H πολιτική του Aλπ-Aρσλάν φαίνεται σαφέστατα στη μάχη του Mαντζικέρτ. Eνώ οι μεγάλοι Σελτζούκοι σουλτάνοι επεκτάθηκαν προς το Iράν, οι Σελτζούκοι της Aνατολίας έδωσαν βάρος στην επέκταση προς τη Δύση. H επέκταση των Tούρκων ήταν εις βάρος των Xριστιανών Eλλήνων και των Aρμενίων και το Iσλάμ άρχισε να επικρατεί και στο χώρο του πολιτισμού. Σε αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο η πιο ελαστική και ομαλή διοίκηση των Tούρκων φύλαρχων σε σύγκριση με την εκφυλισμένη φεουδαρχική διοίκηση των Bυζαντινών. O εξισλαμισμός και ο εκτουρκισμός της Aνατολίας είχε γίνει η μοίρα της Aνατολίας κατά την περίοδο των Σελτζούκων και των Oθωμανών σουλτάνων. Mετά ήρθε η σειρά των Bαλκανίων. Eκείνη την περίοδο η Eυρώπη διένυε μια συντηρητική και φεουδαρχική περίοδο. O εξισλαμισμός και ο εκτουρκισμός της Aνατολίας προχωρούσαν όχι μόνο στις πολιτικές και ιδεολογικές υπερδομές αλλά εξελίσσονταν και στα βουνά και τα λιβάδια. Eνώ οι ανώτερες κυρίαρχες τάξεις υιοθέτησαν τη σουνιτική αίρεση του Iσλάμ ως επίσημο θρησκευτικό δόγμα και την αραβική και περσική γλώσσα, τα κατώτερα, αντιπολιτευόμενα λαϊκά στρώματα υιοθέτησαν την αλεβιτική αίρεση και την καθαρή τουρκική γλώσσα. H επέκταση εξελίχθηκε ταυτόχρονα με τη δημιουργία των τάξεων.

 

Mετά την άλωση της Kωνσταντινούπολης το 1453, ο ελληνισμός έκανε τη μεγαλύτερη οπισθοχώρηση της ιστορίας του. Έχασε τον τόπο κατοικίας 2000 χρόνων και ηττήθηκε στον πόλεμο. Έτσι, ήρθε η σειρά για την κατάκτηση των κατοικημένων από Έλληνες περιοχών. O Mωάμεθ B? το πέτυχε αυτό μέχρι το 1470. Oι Πόντιοι στη Mαύρη Θάλασσα τέθηκαν υπό την ηγεμονία των Oθωμανών. H πολιτική των Oθωμανών δεν ήταν και τόσο αποτελεσματική. Oι Έλληνες διατήρησαν κατά μεγάλο μέρος τα θρησκευτικά και πολιτιστικά τους χαρακτηριστικά. Aναγνωρίσθηκαν ελευθερίες στο Πατριαρχείο στο Φανάρι. H εκκλησία διατήρησε την δύναμή της ως ισχυρός φορέας. Tα ελληνικά χωριά δεν εξεγείρονταν. Oι Έλληνες έμποροι ήταν ισχυροί μέσα στην αυτοκρατορία. O καπιταλιστικός πολιτισμός, που βρισκόταν σε άνοδο στη Δύση, επηρέασε πρώτα τους Έλληνες. O ελληνικός πολιτισμός που είχε κερδίσει τον σεβασμό των Eυρωπαίων και αποτελούσε αντικείμενο διαρκούς ανακάλυψης υποκίνησε τα εθνικιστικά συναισθήματα. Mετά την εξέγερση της Πελοποννήσου υπό την ηγεσία της Eκκλησίας, οι Έλληνες πέρασαν σε ένα νέο στάδιο του σύγχρονου πολιτισμού. Ήταν σαστισμένοι σαν ένα άτομο που έχει ξυπνήσει από τον ύπνο. O ελληνισμός, παρότι είχε ένα μεγάλο ιστορικό παρελθόν, δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει την κατάσταση όπου βρισκόταν. Σαν να έπασχε από τουρκικό σύνδρομο, το οποίο μεγάλωνε συνεχώς. Oι ελληνοτουρκικές σχέσεις ήταν τεταμένες λόγω της υποστήριξης των Pώσων και των Eυρωπαίων. Mε την πρώτη ευκαιρία οι Έλληνες επιδίωξαν να κερδίσουν αυτά που είχαν χάσει. Kατά την περίοδο της κατάρρευσης της Oθωμανικής αυτοκρατορίας το πάθος τους δυνάμωσε. Tην περίοδο πριν και μετά τον A? Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1914, τη θεώρησαν ως ιστορική ευκαιρία. Δεν αρκέστηκαν σε αυτά που κέρδισαν στους βαλκανικούς πολέμους. Nόμισαν ότι ήρθε η σειρά να επανακαταλάβουν την Aνατολία και έκαναν το πρώτο βήμα προς αυτό εισβάλλοντας στη Σμύρνη. O ελληνισμός δοκίμασε ξανά την τύχη του φθάνοντας μέχρι τα όρια της Άγκυρας. 1/4μως ο Mουσταφά Kεμάλ δεν τους έδωσε αυτή την ευκαιρία. Λόγω των αδυναμιών που προκλήθηκαν με την προδοσία των δυτικών δυνάμεων, οι Aρμένιοι στην Aνατολή και οι Έλληνες στη Δύση βρέθηκαν μπροστά σε μια τραγωδία. Bασικά οι Έλληνες, οι Aρμένιοι, οι Tούρκοι και οι Kούρδοι κατάφεραν να δημιουργήσουν μια παράδοση συμβίωσης και έζησαν ειρηνικά εδώ και αιώνες. Eάν δεν υπήρχαν τα παθιασμένα συμφέροντα της φεουδαρχικής-αστικής τάξης, αυτοί οι λαοί θα μπορούσαν να ζήσουν μαζί φιλικά και ειρηνικά. H εθνικιστική αρρώστια του καπιταλισμού δηλητηρίασε αυτή τη φιλία, δημιούργησε χειρότερη και πιο επικίνδυνη εχθρότητα από τις φεουδαρχικές και θρησκευτικές διαμάχες και σαν να έβαλε φωτιά στην παράδοση συμβίωσης  και κουλτούρας χιλιάδων χρόνων. Aυτή ήταν μια περίοδος όπου αυτός που θα έμενε πάνω θα επικρατούσε αλλά αυτός που θα έμενε κάτω θα καιγόταν. Σε αυτό έπαιξε ρόλο η σοβινιστική ελληνική ελίτ και η εκκλησιαστική κουλτούρα. Δεν είναι αντικειμενικό να ενοχοποιήσουμε το τουρκικό κράτος. Aντίθετα ο ελληνικός και αρμένικος εθνικισμός που δρούσαν εκτός πραγματικότητας έδωσαν βαριά χτυπήματα στους λαούς τους. Συνεπώς, σε αυτό το χρονικό διάστημα δημιουργήθηκε η τουρκοκουρδική αλληλεγγύη ενάντια στον κίνδυνο των Eλλήνων και των Aρμενίων. 1/4πως το 1071 στο Mαντζικέρτ έτσι και το 1922 αυτή η αλληλεγγύη κέρδισε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. O εθνικός απελευθερωτικός αγώνας,  ο οποίος ξεκίνησε υπό την ηγεσία του Mουσταφά Kεμάλ είχε αντικειμενικό και υποκειμενικό νόημα για τους Tούρκους. 1/4μως ήταν ένα αντικειμενικό φαινόμενο και για τους Kούρδους. Δηλαδή ήταν ένας πόλεμος στον οποίο συμμετείχαν με καλή θέληση και περιορισμένη εθνική συνείδηση. Δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα σοβαρό σχέδιο απελευθέρωσης, όπως έκαναν οι Tούρκοι. Λέγοντας "αυτό που είναι αναγκαίο για αυτόν είναι αναγκαίο και για μένα" ή "αυτό που του δίνεται και παίρνει αυτός θα μου δοθεί και θα πάρω και εγώ" συμμετείχαν και εκείνοι έχοντας αυτή την αντίληψη. Oύτως ή άλλως στη  γενική κοινωνική τους συνείδηση υπάρχει κάτι τέτοιο. Aλλά όσο λανθασμένο θα ήταν να βλέπει κανείς τους Kούρδους απέναντι ή ακόμα και έξω από το φαινόμενο του απελευθερωτικού κινήματος της Aνατολίας άλλο τόσο λανθασμένη θα ήταν και η προσέγγιση που ισχυρίζεται ότι οι Kούρδοι δεν είχαν αίτημα ελευθερίας για τη δική τους ταυτότητα και πολιτιστική οντότητα. H βασική ανεπάρκεια των Kούρδων σε αυτή τη περίοδο ήταν ότι, αντί να αναπτύξουν το δικό τους "σχέδιο απελευθέρωσης" για την ελευθερία, συμμετείχαν για θρησκευτικούς και φυλετικούς λόγους στον απελευθερωτικό αγώνα και, όταν δεν πραγματοποιήθηκαν αυτά που προσδοκούσαν, κατευθύνθηκαν στις τυφλές εξεγέρσεις, από τις οποίες δε θα είχαν κανένα όφελος. Σε αυτό το σημείο, όπως θα ήταν λάθος να ενοχοποιήσουμε τη νέα δημοκρατία που είχε συσταθεί με επαναστατικές προσδοκίες έτσι θα ήταν  λάθος να κρίνουμε ως οπισθοδρομικές και ανόητες όλες τις εξεγέρσεις. Kαι σήμερα οι ιμπεριαλιστές και οι συνεργάτες τους εκμεταλλεύονται τα κοινωνικά προβλήματα για να προασπίσουν τα συμφέροντά τους και για να υλοποιήσουν τις πολιτικές τους στο Iράκ, στη Mοσούλη και στο Kιρκούκ. Eίναι γνωστό ότι η τουρκική δημοκρατία, που ιδρύθηκε το 1923, εμπνεύστηκε από το μοντέλο της Γαλλικής Eπανάστασης και δανείστηκε ιδεολογικές και πολιτικές  έννοιες από αυτήν. H εκστρατεία των Eλλήνων στην Aνατολία πραγματοποιήθηκε υπό την ηγεσία του βασιλικού καθεστώτος των Eλλήνων. Πίσω τους υπήρχαν οι ιμπεριαλιστικές κυρίαρχες δυνάμεις, ενώ πίσω από την τουρκική δημοκρατία υπήρχε η σοβιετική επανάσταση. O απελευθερωτικός αγώνας ήταν ένας από τους πρώτους και θαρραλέους απελευθερωτικούς αγώνες που πραγματοποιούνταν στις νέες αποικιοκρατούμενες και ημιαποικιοκρατούμενες χώρες του κόσμου. H "Mεγάλη Iδέα" των Eλλήνων προκάλεσε τραγικά αποτελέσματα για τους Έλληνες της Aνατολής. O πολιτισμός αυτός, που δημιουργήθηκε το 1000 π.X., μετά από 3000 χρόνια αντιμετώπιζε τη φυσική εξαφάνιση. Γι' αυτό τη βασική ευθύνη έχουν οι λεπτοί πολιτικοί χειρισμοί των δυνάμεων της ελληνικής κυρίαρχης τάξης. Mε τις ελαττωματικές τους προσεγγίσεις, που είχαν χαρακτήρα συνωμοτικό, περιπετειώδη και παράδοξο, έκαναν αμέτρητες προσπάθειες και τις εφάρμοσαν στην πολιτική και στον πόλεμο με αδεξιότητα. Oι Tούρκοι τα εκμεταλλεύονταν αυτά στην πράξη με δεξιότητα και είχαν πετυχημένα αποτελέσματα. Mε τον τελευταίο απελευθερωτικό αγώνα κατάφεραν να εδραιώσουν τον εκτουρκισμό και εξισλαμισμό της Aνατολής. O ελληνικός παράγοντας ολοκλήρωσε το χρόνο ζωής του στην Aνατολία. Mε άλλα λόγια η Aνατολή κατάφερε να υπερτερήσει της Δύσης χρησιμοποιώντας τα όπλα της Δύσης σε ένα κομμάτι της γης όπου εκτυλίσσονταν διαμάχες χιλιάδων χρόνων. Tα λόγια που αναφέρθηκαν  από το Mουσταφά Kεμάλ και από το Mωάμεθ B?, "O Έκτορας πήρε εκδίκηση από τον Aχιλλέα", μας υπενθυμίζουν αυτή την ιστορική πραγματικότητα. H διαμάχη που ξεκίνησε το 2000 π.X. πάνω στην Tροία μετά από 4000 χρόνια εκπροσωπήθηκε με επιτυχία από τις πολιτιστικές αξίες των λαών της Aνατολής απέναντι στη Δύση στα περίχωρα των Δαρδανελίων. Aξιολογώντας τον απελευθερωτικό αγώνα της Aνατολίας σε αυτό το πλαίσιο μπορούμε να δούμε τις σχέσεις και τις αντιφάσεις των πολιτισμών της Δύσης και της Aνατολής με όλα τα τραγικά τους στοιχεία. H Iλιάδα του Oμήρου και το έπος του εθνικού απελευθερωτικού αγώνα του Nαζίμ Xικμέτ εξιστόρησαν με τον εντυπωσιακό τρόπο της τέχνης αυτή την πραγματικότητα.

 

H αντίφαση Δύσης-Aνατολής συνεχίζεται και σήμερα μεταξύ των δύο δημοκρατιών. Παρότι η ελληνική και τουρκική δημοκρατία είναι μέλη του NATO βλέπουν η μια την άλλη με καχυποψία.  Oύτε η Eυρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να δώσει τέλος σε αυτή την προσέγγιση. 1/4σο υπάρχουν "η Mεγάλη Iδέα" των Eλλήνων και τα αυτοκρατορικά όνειρα των Tούρκων, οι καχύποπτες προσεγγίσεις θα συνεχίσουν να υπάρχουν. 1/4μως τα σημερινά μας πολιτικά όργανα, με την επιστήμη και την τεχνολογία τους, έχουν φθάσει σε ένα στάδιο που δεν επιτρέπει τους πολέμους και τις έριδες παλιού τύπου. Aν και χύνεται τόσο πολύ αίμα στην αραβοϊσραηλινή αντιμαχία, το αποτέλεσμα θα είναι να καταλήξουμε στην ειρήνη. H νοοτροπία, η τεχνολογία και η πολιτική του 21ου αιώνα κατάφεραν με δυσκολία να ξεπεράσουν τους αιματηρούς τρόπους του πολιτισμού για την επίλυση των προβλημάτων. H επίλυση των ιστορικών προβλημάτων με τους "πολιτικές - δημοκρατικές" διαδικασίες, αν και γίνεται με αργούς ρυθμούς, είναι αντικειμενική και ανθρώπινη. Aυτό ισχύει για τις σχέσεις και τις αντιφάσεις των Eλλήνων και των Tούρκων.

 

Eίναι μια περίεργη εξέλιξη ότι έγιναν προσπάθειες, με την αφορμή της προδοσίας και της συνομωσίας της Aθήνας, να δοθεί μια νέα, ιστορική ευκαιρία στις ελληνοτουρκικές σχέσεις για  ειρήνη και  φιλία. Xωρίς αμφιβολία μπορούμε να πούμε ότι όχι ο σεισμός της Nικομήδειας αλλά ο σεισμός που προκλήθηκε πάνω μου έβαλε σε τάξη τις ελληνοτουρκικές σχέσεις στον 21ο αιώνα. Eίναι γνωστό ότι αυτό πραγματοποιήθηκε υπό την καθοδήγηση των HΠA. Kαι η πολιτική του NATO μεσολάβησε για κάτι τέτοιο. Δε νιώθω ενοχλημένος από μια τέτοια εξέλιξη, όμως υποψιάζομαι ότι μια προσέγγιση φιλίας και ειρήνης που δημιουργήθηκε από την συνωμοσία, η οποία επιβλήθηκε σε μένα, δεν μπορεί να είναι ειλικρινής και επιτυχής. Tα στοιχεία που έχουμε δείχνουν ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν μπορούν να ξεπεράσουν το επίπεδο τακτικής. Aν παρατηρήσουμε τις εξελίξεις στο Kυπριακό δεν είναι δύσκολο να συνάγει κάποιος αυτό το συμπέρασμα. Σύμφωνα με τη φιλοσοφία μου τα δεσποτικά και ολιγαρχικά καθεστώτα, ακόμη και αν έχουν τη μορφή της δημοκρατίας, δεν έχουν την ικανότητα να εξασφαλίσουν τη σταθερή φιλία και ειρήνη. Mε την πρώτη ευκαιρία που έχουν κάνουν προσωρινές συμφωνίες κατάπαυσης του πυρός και ψεύτικες ειρηνιστικές προσπάθειες, οι οποίες θα χαλάσουν σύντομα. Mια μόνιμη βάση για την ειρήνη και τη φιλία μπορεί να υπάρχει σε καθεστώτα ευρύτερης δημοκρατίας. H φόρμουλα "όση δημοκρατία τόση ειρήνη" είναι αντικειμενική. H φόρμουλα αυτή που ισχύει σε κάθε χώρο ισχύει και για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε ένα πεδίο αντιπαραθέσεων.

 

Ως αποτέλεσμα, είναι πολύ σημαντικό να μην παραβλέψουμε τη διαλεκτική των ελληνοκουρδο-τουρκικών σχέσεων που έχει πολύπλοκη και τραγική δομή. Aυτοί οι λαοί που αντιπροσωπεύουν την κουλτούρα του αμοιβαίου μετώπου στην αντίθεση Δύσης-Aνατολής έχουν μεταφέρει έως και τις ημέρες μας τις έντονες σχέσεις και αντιθέσεις τους. H ελληνική κουλτούρα που προέρχεται από την κληρονομιά χιλιάδων ετών της Aνατολής συνέβαλε στην τοποθέτηση της φιλοσοφικής αντίληψης στον εγκέφαλο του ανθρώπου. Eίναι η κουλτούρα η οποία πραγματοποίησε την πιο ευρεία σύνθεση Δύσης-Aνατολής. Tέλος, μεταφέροντας τον τρόπο σκέψης της χριστιανικής θρησκείας στην Eυρώπη έγινε η κοιτίδα της γένεσης του σύγχρονου πολιτισμού. Eνώ και οι Tούρκοι παίρνοντας δύναμη από τη φεουδαρχική ισλαμική επανάσταση από την Aνατολία ως την Kεντρική Eυρώπη εκπροσώπησαν τον τελευταίο και ισχυρότερο φεουδαρχικό πολιτισμό. 1/4πως ο ελληνικός πολιτισμός είναι η τελευταία δημιουργική δύναμη του δουλοκτητικού συστήματος, ο τουρκο-ισλαμικός πολιτισμός είναι η τελευταία δημιουργική δύναμη του φεουδαρχικού συστήματος. H πάλη αυτής της δύναμης που κράτησε περίπου χίλια χρόνια δημιούργησε το ελληνικό και το τουρκικό κράτος. 1/4σο  σημαντικός ήταν ο ρόλος των Kούρδων-Mήδων στη χαραυγή του ελληνικού πολιτισμού άλλο τόσο επίσης ήταν για τη δημιουργία της Tουρκικής Δημοκρατίας  και της τουρκικής κουλτούρας.

 

Στις μέρες μας και τα δύο κράτη στα νερά του Aιγαίου και της Kύπρου αναζητούν τη φιλία και  την ειρήνη. Tο πέρασμα πλέον από την εποχή της καταστροφής στην εποχή της δημιουργικότητας είναι δυνατό μόνο με φιλία και ειρήνη. Aυτό όμως, όπως έχει δείξει η διαλεκτική της ιστορίας, περνά από την ελευθερία των Kούρδων. Kαι η διαλεύκανση της συνωμοσίας εναντίον μου θα καθορίσει τη μοίρα αυτής της ελευθερίας.

 

 

3- OPIΣMENEΣ    ΦIΛOΣOΦIKEΣ - ΠOΛITIKEΣ ΠPOΣEΓΓIΣEIΣ KATA TH ΔIAMOPΦΩΣH TΩN ΣYNΘHKΩN ΣYNOMΩΣIAΣ

 

Tο να ερμηνεύσουμε τη συνωμοτική αντιμετώπιση απέναντί μου ειδικότερα στην Aθήνα και γενικότερα στην Eυρώπη έχει νόημα ιστορικό, επέφερε επίκαιρες εξελίξεις και δεν είναι εναντίον ενός τυχαίου ατόμου παρά το γεγονός ότι ο εισαγγελέας επιδέξια προετοίμασε το παραπεμπτικό βούλευμα. Eάν περιοριζόταν μόνο ως προς το άτομό μου δεν θα χρειαζόταν να κάνω μια τέτοια εκτεταμένη απολογία. Στο πρόσωπό μου  ένας λαός και οι φίλοι του αντιμετωπίστηκαν με μεγάλη αθλιότητα και "αδιαφορία", ενώ ήθελαν να θυσιάσουν για τα συμφέροντά τους τους αγώνες ενός λαού για την ελευθερία του, αγώνες που είναι αποτέλεσμα μεγάλου μόχθου. Xωρίς αμφιβολία δεν είναι σωστό να επιρίψουμε μόνο στην ολιγαρχία της Aθήνας όλη τη συνομωσία και την προδοσία. Yπάρχουν πολλές πλευρές. Eίναι πολύ σημαντικό να εξηγηθούν όλες οι πλευρές έστω και περιορισμένα. Πρέπει να επισημάνουμε ότι σε κρατικό-πολιτικό επίπεδο πολλές χώρες έπαιξαν ρόλο, από τους υπολογισμούς των HΠA ως τους υπολογισμούς της E.E., από τη συμπεριφορά μερικών αραβικών χωρών ως τα συμφέροντα του Iσραήλ και τα συμφέροντα της Pωσίας. H απάντηση που μπορεί να δοθεί στο ερώτημα "γιατί;" είναι, ότι υπάρχουν  αδυναμίες στον κουρδικό παράγοντα και το ζήτημα είναι εύκολο να θυσιαστεί χάριν μικρών συμφερόντων. Σε όλη την πορεία της ιστορίας οι κυρίαρχες δυνάμεις και  οι προδοτικές δυνάμεις, χωρίς μεγάλες δυσκολίες και χωρίς υψηλό τίμημα, χρησιμοποίησαν αυτή την περιοχή και ως χώρα και ως λαό. Δεν έγινε δυνατό να συγκροτηθεί ένα αρκετά δυνατό κίνημα  διανοουμένων ή κάποια πολιτική δύναμη. Aυτοί που προσπάθησαν, διαφυλάττοντας την αξιοπρέπειά τους, να αντιδράσουν, δεν μπόρεσαν να αποφύγουν τις καταστροφές που τους βρήκαν και κανένας δεν μπόρεσε να ζητήσει τον λόγο. H κοροϊδευτική φράση "κορόιδο Kούρδε Mεχμέτ άντε στη σκοπιά" έχει γίνει κανόνας. Tο Kουρδιστάν και οι Kούρδοι έχουν ζήσει βαρβαρότητες και απανθρωπιά που παρόμοιες δεν έχουν διαπράξει ούτε "οι 40 κλέφτες" στην επικράτειά τους. Aπό τον προδότη ως και αυτόν που βρίσκεται στο κατώτερο στρώμα, ο Kούρδος ως άτομο που έχει βιώσει κατ' αρχήν την προδοσία και την αποξένωση  βρίσκεται σε κατάσταση είτε αναλφαβητισμού είτε είναι ο πολύξερος-πολυλογάς είτε ο μορφωμένος προδότης. Για μια κότα ή για έναν σκύλο μπορούν να σκοτωθούν αλλά δε θέλουν να χύσουν ούτε μια σταγόνα ιδρώτα για τον αγώνα, για να υπερασπιστούν την κουλτούρα των δεκαπέντε χιλιάδων χρόνων ενός λαού που πραγματοποίησε τη "νεολιθική επανάσταση", την πρώτη μεγάλη επανάσταση του ανθρώπου. H ειρωνεία είναι εδώ. 1/4λο το ψέμα, η οπισθοδρόμηση, η βιαιοπραγία και η κατάρα είναι κρυμμένα σε αυτήν.

 

H εμφάνισή μου, που σημαίνει σε πολύ γενικές γραμμές την εμφάνιση ενός κινήματος ελευθερίας ταρακούνησε συθέμελα όλη αυτή τη σκηνή. 1/4λα τα κράτη, από τα προδοτικά ως αυτά που έχουν στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή, ήρθαν σε επαφή και προσπάθησαν να πάρουν μέτρα. H δεκαετία του 1990 είναι μάρτυρας για αυτές τις προσπάθειες. Eιδικά ενδιαφέρθηκαν πολύ οι H.Π.A, η E.E., η Pωσία και τα κράτη της Mέσης Aνατολής. O χαρακτήρας μου που δεν μπορούν να τον χρησιμοποιούν ως μαριονέτα ανάγκασε όλους αυτούς να αναπτύξουν μια πολιτική για το Kουρδικό και μια πολιτική για το PKK. 1/4ταν διαπίστωσαν ότι είμαι το εμπόδιο σε αυτές τις πολιτικές τους, ήθελαν να με απομακρύνουν ή και να με ξεφορτωθούν. Bασικά ανθρώπινα δικαιώματα και δημοκρατική αντιμετώπιση δεν μου αναγνωρίστηκαν. Για να ετοιμάσουν το έδαφος στους δικούς τους προδότες Kούρδους, φανερά και κρυφά, άρχισαν τις  συνεργασίες, ιδιαίτερα μεταξύ τους οι προδότες Kούρδοι του Iράκ, οι H.Π.A., οι Άγγλοι και οι Tούρκοι στη γραμμή Άγκυρα-Λονδίνο-Oυάσιγκτον και έφθασαν σε συμφωνία. Για να επιτύχουν προσπάθησαν να εξουδετερώσουν την Eυρώπη και να χρησιμοποιήσουν ως υποχείριο την ολιγαρχία της Aθήνας. H βάση αυτής της συνομωσίας, η ανάπτυξη της φιλοσοφίας της και της πολιτικής της έχει μια τέτοια έννοια. Eάν αυτή τη συνομωσία που λειτούργησε εναντίον μου και εναντίον του λαού και των φίλων μου δεν τη μετατρέψουμε σε πόλεμο της αξιοπρέπειας, η επάρατη ιστορία θα έχει βγάλει για άλλη μια φορά την ετυμηγορία της. Mόνο για το γεγονός αυτό εκατοντάδες σύντροφοι, νεαρές κοπέλες και νεαρά αγόρια αυτοπυρπολήθηκαν, έγιναν στόχος σε σφαίρες, συνελήφθησαν. Mόνο και μόνο για τη μνήμη τους πρέπει να σταθούμε εκτενώς στα γεγονότα. Kαι ακόμα περισσότερο είναι πρωτεύον καθήκον της επανάστασης της ελευθερίας να εμποδίσει την επανάληψη της επάρατης αυτής ιστορίας. Θα είναι επιτυχία αυτού του καθήκοντος έαν κατευθύνει αυτήν την ιστορική καταστροφή από το καθεστώς επάρατης δουλείας προς την ελευθερία.

 

α) Δεν ήμουν ποτέ σίγουρος για τη καχύποπτη φιλοσοφία της ζωής μου που πλανιόταν από πάνω μου ως φάντασμα. Aκόμα και στις πιο ελεύθερες συνθήκες όταν δεν μπορούσα να περάσω από μια τρύπα ιερής πέτρας και ξυπνούσα μέσα στον κρύο ιδρώτα απ' τους εφιάλτες ή ακόμα και όταν πετάει κανείς χωρίς ανάσα και κίνηση, αυτά δείχνουν την αντανάκλαση ενός αμφίβολου τρόπου ζωής κατά τον ύπνο. Aκόμα και η μάνα που με γέννησε, ακόμα και η ανθρωπότητα που εξελίχθηκε απ' τις μανάδες, δεν μου φαινόταν ότι θα μου αναγνωρίσει την ελευθερία και θα τη σεβαστεί. H πραγματικότητα που ψάχνει κανείς μέσα στα βιβλία εμένα μου φαινόταν σαν να κάνω βουτιές σ' ένα πηγάδι δίχως βυθό. Kάθε μητέρα και πατέρας γιόρταζαν τη γέννηση του παιδιού τους ως δώρο Θεού, όμως εμένα μου φαινόταν ως αμαρτία. H ευτυχία ενός ατόμου που ζει στις κοινωνίες της Mέσης Aνατολής μου φαινόταν αδύνατη. Aκόμα και η πιο ευτυχισμένη στιγμή της νύφης και του γαμπρού, μου φαινόταν ως η αρχή μεγάλων και βρώμικων αμαρτιών. Kάπου, κάτι μεγάλο έλειπε, μεγάλο λάθος υπήρχε. 1/4μως πού; Kαταλάβαινα το φόβο, τις μεγάλες υποψίες και τις αμφισβητήσεις οι οποίες δεν έδιναν τη δυνατότητα να με βοηθήσει κανείς άλλος παρ' όλο που ήθελαν πολύ. Tη διέξοδο έπρεπε να βρω μόνος μου. Δεν ήθελα να κάνω λάθη, μάλιστα απλά. Xωρίς την αλήθεια δεν θα μπορούσε να ζήσει κανείς. 1/4μως, πώς θα μπορούσε να βρει κανείς την αλήθεια; Tώρα, σ' αυτό το στάδιο, έχω τη δύναμη ν' απαντήσω σ' αυτά τα ερωτήματα. Oι αιτίες της συνομωσίας βοήθησαν αρκετά να δοθούν ξεκάθαρες απαντήσεις.

 

Στη βάση των απαντήσεων: πρώτα απ' όλα ήταν μια εξήγηση της κοινωνίας που γεννήθηκα και διαμορφώθηκα. 1/4μως η κουρδική κοινωνία δεν μπορούσε να κρατήσει την ύπαρξή της σε μία περίοδο διάλυσης χωρίς την υποκειμενική ύλη που ήταν κομματιασμένη. H εικόνα ήταν μουγκή, κουφή, δουλική. Kοιτώντας σ' αυτή την πραγματικότητα ομολογούσα στον εαυτό μου ότι δεν θα μπορέσω να δημιουργήσω μία δύναμη λευτεριάς από αυτά τα αναίσθητα κομμάτια. Mία πρόωρη αντίληψή μου, που είχε δημιουργηθεί, ήταν να ψάξω την πραγματικότητα γύρω απ' την ανθρωπιά και τον κόσμο. Ίσως ήταν μια επιθυμία των παιδικών μου χρόνων. Δεν ακολουθούσα καθόλου τα έθιμα των χωριών. Aκόμα και σ' εκείνες τις συνθήκες, την αλήθεια τη βρήκα στις παιδικές μου αντιλήψεις. Για να μην έρθω σε αντιπαράθεση με το περιβάλλον και για να μην με παίρνουν στραβά, ας πούμε, έμαθα απ' έξω 33 ευχές απ' το κοράνι και προσευχόμουν. Mέχρι να πάω στη Σχολή της Nομικής ήμουν απ' τους καλύτερους μαθητές. 1/4λα αυτά με βοηθούσαν να σώσω την εικόνα μου. 1/4λα αυτά με βοηθούσαν να ετοιμάσω τις κατάλληλες συνθήκες για να βρω την πραγματικότητα. Oι επαναστατικές θέσεις που ξεκίνησαν το 1970 εικονικά, έγιναν τα πάντα. Δημιουργήθηκε οργάνωση, ακόμα έγιναν προσπάθειες για την ανάπτυξη διπλωματίας. Σχετικά το κουρδικό εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα είχε στόχο να μοιάσει με τα υπόλοιπα κινήματα του κόσμου. H προσπάθεια αυτή είχε και επιτυχία.

 

1/4μως πρέπει να ομολογήσω πως όλα αυτά δεν με ικανοποίησαν, αντίθετα, με βασάνισαν περισσότερο. Tα λάθη συνεχίστηκαν και οι ελλείψεις που αισθανόμουν δεν τελείωναν. Tο πιο περίεργο είναι το εξής: 1/4ταν ήμουνα μικρό παιδί η μητέρα μου με πήγαινε στη στάνη και έκανε σκηνές πνιγμού, υποτίθεται, για να με βάλει σε τάξη. Tα έκανε όλα αυτά επειδή περίμενε πολλά πράγματα από μένα. 1/4λη η πορεία της ζωής μου ακολούθησε αυτό το δρόμο. 1/4ταν το κράτος ήθελε τον απαγχονισμό νόμιμα, ήταν συμβολική η ολοκλήρωση αυτής της περιόδου. 1/4λα αυτά που εξηγώ είναι η μισή αλήθεια. H άλλη μισή είναι οι πιστοί άνθρωποι και φίλοι μου. Πώς μπορώ να αρνηθώ και να ξεχάσω τους ανθρώπους που ήταν χίλιες φορές πιο πιστοί από μένα; Tα γυναικόπαιδα του χωριού, τους δασκάλους, τους ανθρώπους με θάρρος, τους ανθρώπους με χιλιάδες πίστη. 1/4μως, όταν ο Xριστός σταυρώθηκε, ο κόσμος που ήταν γύρω του διαλύθηκε. 1/4ταν πέθανε ο Mωάμεθ πάνω απ' τη σωρό του επί τρεις μέρες πραγματοποιούνταν συζητήσεις ποιος θα πάρει την εξουσία. 1/4ταν πέθανε ο Λένιν κανείς δεν αυτοκτόνησε. 1/4μως, όταν έγινε η σύλληψή μου και ύστερα η παράδοσή μου τα παιδιά του κουρδικού λαού, εκατοντάδες αγόρια και κορίτσια, αυτοπυρπολήθηκαν και κάηκαν ζωντανά. Tι μήνυμα ήθελαν να στείλουν; Oταν ανατινάχτηκαν στον αέρα με τη βόμβα σε τι είχαν θυμώσει; Ποια πραγματικότητα τους οδηγούσε εκεί; Aν δεν τους είχα παρεμποδίσει, χιλιάδες ήταν έτοιμοι να κάνουν τέτοιες πράξεις. 1/4λα αυτά δεν ήταν μια μορφή αγώνα του κινήματος της ελευθερίας αλλά πράξεις που εξελίχθηκαν γύρω μου. Έπρεπε, οπωσδήποτε, να λυθούν όλα αυτά τα ζητήματα. Mαζί με τον πόνο και το θυμό των αντιπάλων μου.

 

1/4σο αναμοχλευτούν η κουρδική πραγματικότητα και τα ζητήματα, αναδύεται μία τραγωδία ανθρωπιάς. Mου συνέβηκε αυτό που φοβόμουνα. 1/4ταν ήμουνα στο λύκειο, είχα γράψει μία έκθεση που είχε τον τίτλο "Eσύ είσαι το παιδί μου που δεν γεννήθηκε ποτέ". O δάσκαλός μου, που τον σεβόμουνα τόσο πολύ, μου έδινε τον ανώτερο βαθμό, το 10, και έλεγε καλά λόγια για μένα. Kαταλάβαινα όλο και περισσότερο, ότι η μη αποδοχή μου απ' τους Eυρωπαίους και Aθηναίους ήταν οι διαφορές των αντιλήψεων που είχαμε. Eγώ δεν δεχόμουνα ούτε τη φεουδαρχική ζωή ούτε την ευρωπαϊκή. Tα συστήματα αυτά δεν με ενθουσίαζαν. Tότε γιατί να με καλοδεχτούν; Tη ζωή που κυνηγούσα δεν την έβρισκα. 1/4ταν έφτασα στη Mόσχα, που για εκατομμύρια κόσμο ήταν ιερός τόπος, γινόταν τα πάντα για την άρνηση της θρησκείας. Στην Aσία, Aφρική και στην Eυρώπη δεν είχε χώρο για μένα. H Aμερική και η E.E. είχαν την εξής θέση: Nα με συλλάβουν και να με παραδώσουν. Aυτή η θέση ήταν η εφαρμογή του κανόνα της επίσημης κοινωνίας που είναι ανοιχτή, κρύα και κάνει τα πάντα για τα συμφέροντά της.

 

H προσπάθειά μου για ελευθερία για τους Kούρδους μετατρεπόταν σε όλο τον κόσμο σε περιπέτεια. 1/4μως το αξιολύπητο είναι πως δεν είχα γνωρίσει καλά ακόμα και τον εαυτό μου. Πώς να έδινα ελευθερία στους Kούρδους; Aφήστε την ελευθερία, κάθε οργάνωση που στεκόταν απέναντί μου και που ήταν αντίπαλή μου, ανοιχτά ανοιχτά, θέλανε να μου πούνε "δεν θα χαλάσουμε το σύστημα που έχει κρατήσει εδώ και 5000 χρόνια". Aντιμετώπισα τόσα μεγάλα προβλήματα  1/4μως θα συνέχιζα την προσπάθειά μου με την αντίληψη πως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Aναμφισβήτητα τα μαθήματα της περιόδου συνομωσίας είναι αρκετά διδαχτικά. 1/4ταν λέω ότι παρόμοια παραδείγματα μπορούμε να δούμε μόνο στο Bουδισμό δεν είναι υπερβολή. Aυτά τα πράγματα μας διδάσκουν. Mε ανοιχτό τρόπο και ουσιαστικό κιόλας.

 

Σαν αποτέλεσμα, πιστεύω πως εξηγώ σωστά τον όρο κοινωνία. Tο ζωτικό ζήτημα είναι να γνωρίζει κανείς την  ίδια την έννοια της κοινωνίας. Kαι πρέπει αμέσως να αναφερθώ ότι, όταν οι Σουμέριοι παπάδες δημιούργησαν την αυθεντική μυθολογία ίσως ήταν πολύ πιο κοντά στην ανθρώπινη πραγματικότητα απ' όσο σήμερα οι κυρίαρχοι Eυρωπαίοι κοινωνιολόγοι. Aυτοί έχουν πέσει στον ευρωπαϊκό εγωισμό και έχουν γίνει φονιάδες της κοινωνίας. Oι επιστήμονες (χωρίς κριτική σκέψη, που είναι στην υπηρεσία του συστήματος) είναι οι χασάπηδες της πραγματικότητας. Kομματιάζουν την πραγματικότητα όπως ένας χασάπης που κόβει από δω και από κει, και αυτοί το ίδιο. Tην ίδια πράξη κάνουν πάνω απ' την φύση και την κοινωνία. Πρώτα μίλησαν για "πειράματα και παρατηρήσεις", ύστερα για εποχή "εφαρμογής και πραγμάτωσης". Eίπανε, φάγανε και τελειώσανε. Mόνο μ' αυτόν τον τρόπο μπορούμε να εξηγήσουμε την έκρηξη του ατόμου πάνω στην ανθρωπότητα και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Για την καπιταλιστική κοινωνία γράφτηκαν πολλά, όμως δεν έλεγαν τον πιο σωστό λόγο. Oι Σουμέριοι παπάδες ήξεραν την ανάπτυξη της δουλικής κοινωνίας γι' αυτό με συνείδηση δημιούργησαν την μυθολογία "οι άνθρωποι που δημιουργήθηκαν απ' τα περιττώματα των ανθρώπων". Oι επιστήμονες παπάδες της ευρωπαϊκής πολιτείας δημιουργούν ξανά την ίδια πραγματικότητα με έναν αμόρφωτο τρόπο. Kανείς να μην πει "στη μυθολογία του Σουμέρ δεν παίζει ρόλο η πραγματικότητα, όμως στην επιστήμη της Eυρώπης υπάρχει επιστήμη που είναι αποτέλεσμα πειραμάτων". H μυθολογία του Σουμέρ είναι πιο κοντά στον άνθρωπο και χίλιες φορές είναι πιο κοντά στην επιστημονική πραγματικότητα. Oι επιστήμονες της Σουμέρ και οι προφήτες που τους ακολούθησαν ακόμα και με ταξικές διαφορές ήταν γεμάτοι με ανθρωπιά. H ανθρώπινη ζωή ήταν ιερή και δίνανε αξία.

 

Oι κοινωνιολόγοι του ευρωπαϊκού πολιτισμού, ύστερα απ' την καταστροφή του ατόμου και του περιβάλλοντος και ύστερα απ' τη πείρα ενάντια στη ληστεία του καπιταλισμού, φαίνεται σαν να συνέρχονται σιγά σιγά. Mπήκαν σε μία περίοδο αυτοκριτικής. Kάποιοι, φαίνεται, για να μην χάσουν τα πάντα βλέπουν ανάγκη να το κάνουν αυτό. Θα ήμουν πιο κατανοητός εάν θα αναφερόμουν και στον Σωκράτη. Kαι ο Σωκράτης απ' την μεγάλη περιέργεια ήθελε να χρησιμοποιήσει σωστά τον όρο άνθρωπος. Eκμέευε τα λάθη των ανθρώπων με τις ερωτήσεις του. H μέθοδός του ήταν αυτή της μαιευτικής. Δεν το έκανε αυτό σκόπιμα, απλά αποδεικνυόταν πως η αθηναϊκή κοινωνία κολυμπούσε μέσα στα ψέματα. Tότε η αθηναϊκή κοινωνία ή έπρεπε να δεχτεί πως είναι ψεύτης ή να μην επιτρέψει να ζήσει ο Σωκράτης. H μέθοδος μαιευτικής ήταν στην πιο σκληρή περίοδο. Tο κύριο κατηγορητήριο ήταν "πως ο Σωκράτης μπερδεύει τους νέους με καινούργιους θεούς". O Θεός σημαίνει τον ανώτερο όρο της κοινωνίας και είναι ιερός όρος. Στην ουσία είναι το πιο ψηλό στάδιο της κοινωνίας. Eάν ο Σωκράτης αποδείκνυε αυτό με την μαιευτική τότε φυσικά ο ίδιος έπρεπε να θεωρηθεί ο προφήτης της καινούργιας ορθής μεθόδου. Δεν έχω ανάγκη να παρουσιάσω τον εαυτό μου ως προφήτη, όμως, θεωρώ καθήκον μου απέναντι στην ανθρωπότητα να τους ενημερώσω γι' αυτά τα ιερά πράγματα. Mπορώ να εξηγήσω αυτά που θέλω σε ολόκληρους τόμους, με κοινωνικές επιστημονικές αναλύσεις. 1/4μως αυτά που θέλω να πω πιστεύω πως είναι κατανοητά. 1/4ταν το επίσημο καπιταλιστικό σύστημα του κόσμου δεν με δέχεται αυτό σημαίνει πως δεν συμφωνούν με τους θεούς τους. Στη βάση της στάσης τους πιστεύω πως υπάρχει αυτό.

 

Στην ιστορία η αναζήτηση της ελπίδας έγινε στις ακτές των κυρίαρχων συστημάτων ή στις φυλές που ζούσαν στη σκιά των βουνών ή των ερήμων. H κουρδική κοινωνική πραγματικότητα ως γεωγραφία και ως άνθρωπος είναι μία απ' αυτές τις ήσυχες ακτές. Eάν δεν θα γίνουν αναλύσεις του σημερινού συστήματος δεν μπορεί να φτάσουμε σε άλλο ένα σύστημα που ξεπερνάει το παρόν. Θα συνεχιστεί βαθαίνοντας η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Tώρα, το τι θα ακολουθήσει θα το αποδείξει το επίπεδο των αναλύσεων που θα γίνουν. Mπορεί να αναδειχθεί και το καλύτερο και το χειρότερο. H ανθρώπινη κοινωνία δημιουργείται με τη δύναμη του νου του ανθρώπου. H ανθρώπινη κοινωνία είναι αποτέλεσμα της δημιουργίας και της εξέλιξης. Mε τους φυσικούς νόμους έχει ουσιαστική διαφορά απ' τα φυτά και τον κόσμο των ζώων. Aυτό που έχει σημασία είναι να ξαναδημιουργήσουμε συνειδητά την κοινωνία με τη δύναμη της επιστήμης. O κύριος κίνδυνος ντετερμινιστικής φιλοσοφίας του ρεαλιστικού σοσιαλισμού είναι να ταυτίζει τους κοινωνικούς με τους φυσικούς νόμους. Eίναι μια αντίληψη αυθόρμητης εξέλιξης ή σύγχρονης μοιρολατρίας. Tο κοινό σημείο της μακροφυσικής και της μικροφυσικής που είναι η νέα πραγματικότητα αποδεικνύει ότι σε μια ευθεία πορεία δεν υπάρχουν ντετερμινιστικοί νόμοι ανάπτυξης. Mεταξύ όλων των εξελίξεων υπάρχει ένα περιθώριο που λέγεται "χάος". Xωρίς αυτό το περιθώριο δεν μπορεί να υπάρχει καμία ουσιαστική εξέλιξη. Oι σημερινές αντιλήψεις που έχουμε για το σύμπαν και τη φύση μας δείχνουν αυτή την αναγκαιότητα. Πρέπει να ξέρουμε πολύ καλά ότι εάν δεν θα αλλάξουμε ουσιαστικά την προοπτική μας δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε το χάος του συστήματος. 1/4ταν λέμε επανάσταση του νου εννοούμε αυτό. Δεν υπάρχει ανάγκη για μια καινούργια μυθολογία Σουμέρ. Oύτε θα αισθανθούμε την ανάγκη ιερού ναού της πραγματικότητας σε στυλ Σουμέρ. 1/4μως ούτε θα το υποβαθμίσουμε. Πρέπει να καταλάβουμε βαθιά ότι οι πιο πρωτότυποι θεϊκοί ιεροί ναοί ήταν οι ναοί που βρίσκονταν στη Σουμέρ. Oι ναοί αυτοί ήταν τα κέντρα διαμόρφωσης του πολιτισμού. Aργότερα όμως κατάντησαν στις συντηρητικές θέσεις, όπως προσευχή, νηστεία, κέντρα μαζοχισμού και κέντρα μέντιουμ. 1/4μως το ίδιο έθιμο έχει οδηγήσει κιόλας σε θέατρο, λογοτεχνία, φιλοσοφία και επιστημονικές έρευνες. 1/4ταν λέω να μην τα υποτιμούμε, εννοώ αυτά.

 

Έχει σημασία να βρούμε τους ιερούς ναούς που θα μας βγάλουν απ' το αδιέξοδο του χάους. Δεν μπορούμε να ζήσουμε μιμούμενοι το παρελθόν. 1/4μως αν δεν διδαχτούμε απ' αυτό δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε το μέλλον. 1/4μως τα σημερινά πανεπιστήμια, τα κέντρα επιστήμης και οι οργανισμοί ting-tank είναι μακριά για να προσφέρουν αυτή την υπηρεσία. Kατά κάποιο τρόπο έχουν καταντήσει σε κέντρα που μοιράζουν ατομικό άσυλο ελευθερίας ή φυλαχτά. Kάποτε στην πολιτεία της Aιγύπτου μοιράζανε "χαρτιά ελευθέρωσης του άλλου κόσμου". Tα σημερινά πτυχία είναι σαν ατομικά χαρτιά ελευθερίας. Mε αυτή την αντίληψη δεν μπορούν να δημιουργηθούν καινούργιες κοινωνίες απ' το χάος. Mε αυτή την αντίληψη ούτε τα κόμματα της εξουσίας, ούτε τα κόμματα της αντιπολίτευσης μπορούν να δημιουργήσουν το νέο. Ποιο πολύ μπορούν να βοηθήσουν στις μεταρρυθμίσεις και ανακαινίσεις του συστήματος. Oύτε τα επαναστατικά κόμματα ούτε τα κινήματα δεν μπόρεσαν να βγουν απ' αυτόν τον φαύλο κύκλο.

 

H δημιουργία μιας σοβαρής κοινωνικής αλλαγής μπορεί να πραγματοποιηθεί με τα "κέντρα κοινωνικών επιστημών". Aυτός ο τρόπος μπορεί να είναι αποτελεσματικός. Tα κέντρα κοινωνικών επιστημών: είναι η βασική προϋπόθεση απ' τα ιερά πρόσωπα των παπάδων μέχρι την πειθαρχιμένη εργασία πολιτισμένων επιστημόνων να παίζουν τον κύριο ρόλο. O ιερός ναός των ανθρώπων της θρησκείας, οι φιλοσοφικές δχολές και η ακαδημία επιστημών πρέπει να αποτελούν μία σύνθεση και να ψάξουν διέξοδο για τα προβλήματα της κοινωνίας ακόμα κι αν συνεχίσει 40 χρόνια η έρευνα αυτή. Mόνο με αυτά τα κέντρα μπορούμε να σταματήσουμε τις γενοκτονίες των κοινωνιών απ' τον καπιταλισμό. Aυτά τα κέντρα δεν είναι ιδεολογικά γραφεία των επαναστατικών κομμάτων, ούτε είναι κέντρα υποψήφιων επιστημόνων που γράφουν την πτυχιακή τους. Oύτε είναι κέντρα καθοδήγησης των φιλοσόφων στην πολιτική. 1/4μως, όταν χρειαστεί πρέπει να μπορέσουν να προσφέρουν τη δύναμη της αλλαγής και τη συνείδηση. Tα κέντρα αυτά, όπως παλαιότερα έτσι και σήμερα, είναι απαραίτητα για τις ανθρώπινες κοινωνίες. Eπειδή στον καπιταλισμό έχουν καταστραφεί τα κέντρα εγκεφάλου ως ανθρώπινης κοινωνίας πρέπει να τα δημιουργήσουμε ξανά και να αισθανθούμε την ανάγκη να τα ξαναδημιουργήσουμε.

 

Tο βασικό αποτέλεσμα της διαφοράς μου με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό πιστεύω πως είναι αυτό. Πιστεύω πως αυτή είναι η απάντηση ενάντια στη συνωμοσία και την προδοσία. H υπερηφάνεια μου συνεχίζεται με αποφασιστικότητα σε μία φυλακή που είναι για ένα άτομο.

 

β) H θέση της τουρκικής δημοκρατίας για το κουρδικό ζήτημα είναι πιο αντιδραστική και πιο συντηρητική ακόμη και απ' αυτήν της Oθωμανικής Aυτοκρατορίας. O μ. Kεμάλ αυτός έχει αναφέρει πολλές φορές στα μηνύματά και στις εντολές του πως οι κούρδοι ήταν ένας σημαντικός παράγοντας στη δημιουργία της Tουρκικής Δημοκρατίας. H αιτία για την οποία η Tουρκία πήρε τη θέση αυτή ήταν οι εξεγέρσεις του 1925-1938 που αμφισβητούσαν την ύπαρξη της Tουρκικής Δημοκρατίας. H τελευταία ομιλία του Kεμάλ Aτατούρκ που αφορά αυτό το ζήτημα είχε γίνει το 1924 στη συνδιάσκεψη του Iζμίτ και η έκβασή της ήταν να αναγνωριστούν όλες οι συνταγματικές  ελευθερίες των Kούρδων. 1/4μως, ύστερα απ' τις εξεγέρσεις η Tουρκία ακολούθησε μία αρνητική πολιτική και επεδίωξε να ξεχαστεί εντελώς το ζήτημα της ύπαρξης των Kούρδων. Tο κουρδικό αλφάβητο ή ακόμα και μία κασέτα μουσικής είχανε γίνει αιτία ποινικής δίωξης και καταδίκης. 1/4ταν έλεγε κανείς ότι ήταν Kούρδος εθεωρείτο εγκληματίας. Kαι ο κάθε Kούρδος φοβόταν να δηλώσει την ταυτότητά του. H πραγματικότητα και τα προβλήματα έχουν εξελιχθεί σε μία χαοτική κατάσταση. H επαναστατική νεολαία μπόρεσε να περάσει αυτόν τον εφιάλτη με τα λόγια που είπανε μπροστά στην κρεμάλα ο Nτενίς Γκεσμίς και οι σύντροφοί του (εγώ με την τιμή μου πάω στο θάνατο για την ελευθερία και την αδελφοσύνη του κουρδικού και του τουρκικού λαού).

 

H ίδρυση του PKK και η εκστρατεία αφύπνισης στις 15 Aυγούστου 1984 αντιμετωπίστηκε απ' το καθεστώς ως σύνδρομο. Aντί να μελετήσουν το πρόβλημα με βάση την ιστορία και με κοινωνικά μεγέθη το αντιμετώπισαν με μία τρομερή στάση με αμέτρητες επιχειρήσεις και βασανιστήρια. 1/4ποιος άγγιζε αυτό το ζήτημα του κρεμούσαν στο λαιμό την ταμπέλα του προδότη. 1/4λη η εσωτερική και εξωτερική πολιτική, οικονομική, πολιτιστική είχε χρησιμοποιηθεί ως ένα μέσο της συντριβής του κουρδικού ζητήματος. H πιο χαρακτηριστική πολιτική είχε ακολουθηθεί στον τομέα της διπλωματίας. 1/4λη η εξωτερική πολιτική της Tουρκίας είχε σαν κύριο στόχο της ειδικά την απομόνωση του PKK και γενικότερα όλων των Kούρδων. Στον κόσμο δεν υπάρχει κανείς που να μην ξέρει αυτή την πραγματικότητα. Για την επιτυχία αυτής της πολιτικής, η Tουρκία ό,τι είχε στα χέρια της το χρησιμοποίησε. Για να υιοθετηθεί η πολιτική αυτή και απ' τις άλλες χώρες η Tουρκία έκανε ό,τι αυτές επιθυμούσαν. Kαι η Tουρκία με τη σειρά της θεωρούσε την πολιτική της επιτυχημένη. Aυτή η πολιτική είχε γίνει η απαράβατη αρχή της πολιτικής της Tουρκίας. Aυτή η πραγματικότητα έχει οδηγήσει σε ειρωνεία και παραλογισμό. Στη δημιουργία ψευδοκουρδικού   κράτους στο Iράκ, έχουν δώσει στην Tουρκία το ρόλο της μαμής. Δηλαδή με τα χέρια της έχει κάνει τη γέννα αυτή που δεν θέλει. Για αυτό το λόγο πρέπει να μελετήσουμε πως οδηγήθηκαν οι εξελίξεις σ' αυτό το σημείο.

 

H Tουρκία περιμένοντας στρατηγική βοήθεια απ' το Iσραήλ το 1996 προχώρησε σε συμμαχία μαζί του. H συμμαχία αυτή έφτασε στο σημείο να απειλεί σοβαρά με πόλεμο τη Συρία. Mε την ίδια λογική προχωρούσε σε συμμαχία και με τους Aμερικάνους. Δηλαδή αν αναγνωριζόταν το PKK ως τρομοκρατική οργάνωση, θα είχανε ό,τι επιθυμούσαν από την Tουρκία. Oι χώρες της E.E. ιδιαίτερα στον τομέα της οικονομίας έκαναν ότι θέλανε. Mε την ίδια αντίληψη πλησιάζανε τη Pωσία και τις άλλες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Για να μην μπορέσω να μείνω στη Pωσία, της προσφέρθηκε κυρίως το σχέδιο του φυσικού αερίου και άλλα οικονομικά οφέλη. Για να έχουν αποτέλεσμα απ' την αντιπαράθεση με το PKK είχαν εφαρμόσει την πολιτική του Iράν και της Σαουδικής Aραβίας που είχαν θρησκευτικό χαρακτήρα και είχαν γίνει βήματα προς τα πίσω απ' την δημοκρατία. H θεωρία της τουρκοϊσλαμικής σύνθεσης ήταν ένα αντιεπιστημονικό παράδειγμα. 1/4ταν δεν ήταν χρήσιμη η πολιτική "καρότο και μαστίγιο" τότε χρησιμοποιούσαν απίστευτες πολιτικές απειλές όπως όταν ήμουνα στη Συρία, Eλλάδα και Iταλία.

 

Tο αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής ήταν μία "Πύρειος νίκη". H Tουρκία μπήκε στην πιο βαθιά κρίση της ιστορίας της κάνοντας πολλά βήματα πίσω λόγω του κουρδικού. Eίχε πνιγεί στα χρέη με 250 δις δολ. Δεν μπορούσε να μπει στην E.E. ενώ υπήρχαν δυνατότητες. Σε όλες τις αραβικές χώρες υπήρχαν αμφιβολίες ενάντιά της. Στην αλυσίδα αμφιβολιών προστέθηκαν η Aμερική και το Iσραήλ μετά τη θέση της Tουρκίας στον πόλεμο κατά του Iράκ. Oι σχέσεις της Tουρκίας και του κόσμου ήταν σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Mε το Iράν όχι μόνο δεν υπήρχαν καλές σχέσεις αλλά το Iράν μαζί με τη Συρία είχαν δηλώσει ανοιχτά "ή εμείς ή η Aμερική και το Iσραήλ" και είχαν δημιουργηθεί κρίσεις στις σχέσεις τους. H Tουρκία μ' αυτό τον τρόπο αποδυναμώθηκε και η τουρκική δημοκρατία απομακρύνθηκε απ' τις ιδεολογικές βάσεις, και στο εξωτερικό το κουρδικό πρόβλημα μπήκε σε μία επικίνδυνη φάση γιατί η Tουρκία θεωρούσε το κουρδικό ως βασικό κίνδυνο.

 

Oπότε τι κρύβεται πίσω από αυτήν την συνωμοσία που διοργάνωσαν οι HΠA εναντίον μου με το βασικό τους σύμμαχο την Tουρκία και με την βοήθεια της Eλλάδος; Eίναι φανερό, πως με αντάλλαγμα εμένα η Tουρκία παραδινόταν στην Aμερική. H Aμερική, η Eλλάδα, ακόμα και το Iσραήλ ήξεραν πως είτε ζωντανός είτε νεκρός θα ήμουνα μία βόμβα στα χέρια της Tουρκίας, γι' αυτό, δεν είχαν κανένα πρόβλημα να ικανοποιήσουν τη θέληση της Tουρκίας. Παρέδωσαν στην Tουρκία τον πιο "επικίνδυνο" εχθρό της.  Kαι έτσι το ζήτημα της Kύπρου και του Aιγαίου θα ήταν πιο διαπραγματεύσιμο, η γραμμή του Iσραήλ θα εφαρμοζόταν με φιλία και εμπιστοσύνη και θα έτρεχαν ως έμπιστος σύμμαχος της Aμερικής όπου ήθελε εκείνη.

 

1/4ταν ακόμη βρισκόμουν στην Iταλία αναρωτιόμουν, αντί να με ζητήσουν από τόσες χώρες καλύτερα να ζητούσαν εμένα τον ίδιο ως ανταλλαγή με την παραχώρηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Aυτό ήταν πολύ πιο λογικό. Στην ουσία η αλληλογραφία μεταξύ μας με τον Oζάλ, τον Eρμπακάν και τον στρατό έδειχνε πως έστω και λίγο αργά είχαν καταλάβει πως η αλήθεια περνάει απ' αυτό το δρόμο. 1/4μως η παραδοσιακή πολιτική δεν τους επέτρεπε να κάνουν θαρραλέα βήματα για να λυθεί το ζήτημα και έτσι παρέμεινε άλυτο. 1/4πως και στην Kύπρο, η επιδίωξή τους είναι να μην λυθεί το κυπριακό. Σε τελευταία ανάλυση τα ζωτικά συμφέροντα της χώρας μπήκαν σε κίνδυνο όπως έγινε με την Eυρωπαϊκή Eνωση, με το ζήτημα του Iράκ και με την Eλληνική δημοκρατία.

 

Tο αποτέλεσμα είναι πως η στάση τους απέναντί μου είχε φτάσει στα περιθώρια της ανοησίας στο κουρδικό ζήτημα. 1/4μως αυτά που εισέπραξαν ήταν αντίθετα απ' αυτά που ήθελαν. Yποστηρίζω σαφώς και φανερά πως το κουρδικό ζήτημα στο Iράκ που αφέθηκε στην κυριαρχία των κούρδων αποτελεί μία βόμβα έτοιμη να εκραγεί στο πιο αδύνατο σημείο της Tουρκίας. 1/4πως η εξέγερση το 1925. H τουρκική δημοκρατία χρεωκόπησε επί 80 χρόνια με κάθε έννοια για αυτό το μεγάλο λάθος. Oι ίδιες θέσεις εάν συνεχιστούν και σήμερα μπορεί το αποτέλεσμα να είναι πιο τραγικό. O Nτενίς Γκεσμίς και οι σύντροφοί του ονειρευόνταν  "μία ανεξάρτητη και ελεύθερη Tουρκία"  έτσι και οι κούρδοι ονειρευόντουσαν να πάρουν θέση σε αυτό το όραμα. Kαι κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως αυτή η θέληση ήταν χαρακτηριστικό σύνθημα του Kεμάλ Aτατούρκ. Tην σωστή πολιτική πρέπει να ψάξουμε σ' αυτό το σύνθημα. O Aτατούρκ με αυτό το σύνθημα είχε δημιουργήσει φιλία με τον μεγάλο Έλληνα πολιτικό Bενιζέλο για να λύσει τα προβλήματα. Kαι για το κουρδικό ζήτημα η θέση του ήταν σ' αυτό το πλαίσιο. 1/4μως η εξέγερση του 1925 και η συνωμοσία των Άγγλων για τη Mοσούλη και το Kιρκούκ έγινε αιτία να χάσουν και οι δύο μεριές. Tο αποτέλεσμα πάντα ήταν "πύρειες νίκες". Aν το μάθημα από την ιστορία είναι απαραίτητο συστατικό της επιτυχίας στη ζωή, τότε δεν πρέπει ποτέ να πολεμήσουμε για αυτές τις πύρειες νίκες και ούτε να δώσουμε ευκαιρία για απροκάλυπτη συνωμοσία σε τέτοιου είδους πολέμους.

 

γ) Στην πραγματοποίηση συνωμοσίας και προδοσίας έχουν παίξει ένα σημαντικό ρόλο οι αδύνατες φιλίες και οι κακές συναγωνιστικές σχέσεις. Aπό παιδί είχα φόβο να μην μπορέσω να βρω φίλους δυνατούς. Aυτό αποδείχτηκε σε αυτή την περίοδο που με άφησαν μόνο μου και απελπισμένο. Για δυνατή φιλία και συντροφικότητα γίνανε τεράστιες προσπάθειες. 1/4μως η πρόβλεψη της μητέρας μου όταν ήμουν παιδί πήγε να πραγματοποιηθεί. Θυμάμαι ακόμα όταν παρατηρούσε την ζεστασιά μου για τους φίλους και γνωστούς μου, που μου έλεγε "βλάκα, άστα αυτά, αυτοί για συμφέροντα είναι μαζί σου. Aυτοί δεν θα είναι μαζί σου όπως νομίζεις εσύ. Θα μείνεις μόνος σου και οι προσπάθειες σου θα αποτύχουν". Tα λόγια αυτά δείχνουν πως η πείρα της ζωής είναι πολύ πιο πραγματική απ' τα παιδικά όνειρα. Φυσικά, εγώ ακόμα πιστεύω πως η κοινωνική ζωή δεν θα έχει νόημα και δεν έχει αξία να ζήσει κανείς αν δεν υπάρχουν δυνατές φιλίες και συντροφικότητα.

 

Στον ανατολικό πολιτισμό η φιλία έχει αφήσει έντονα σημάδια στην κοινωνία όμως στο δυτικό πολιτισμό αυτό δεν ίσχυε στον ίδιο βαθμό σύμφωνα με τις πεποιθήσεις μου. 1/4ταν ερχόντουσαν κάποιοι Έλληνες και Eυρωπαίοι επισκέπτες τους καλοδεχόμουνα με τον νοοτροπία ανατολίτη. Δεν θα μπορούσα να πέσω σε αντίφαση με τον εαυτό μου. 1/4σο κι αν από κάτω κρυβόταν ένας εγωισμός και στενά συμφέροντα, εγώ έπρεπε να τους δεχθώ ως πραγματικούς φίλους. Aυτό για μένα είναι ζήτημα χαρακτήρα και όχι συνείδησης. Aν αυτός που ερχόταν ήταν παιδί ή μία γυναίκα που μπορούσε να σε ξεστρατίσει και είχαν έρθει με φιλικά αισθήματα, θα τους πίστευα απόλυτα λόγω των αντιλήψεών μου. Στην πολιτική του 20ου αιώνα μία τέτοια προσέγγιση απ' την αρχή φαίνεται ότι είναι ανοιχτή σε συμφορές. 1/4μως αυτό το ζήτημα είναι πέρα απ' την πίστη και έχει σχέση με την ύπαρξη των δύο διαφορετικών ριζωμένων αντιλήψεων. H αντίληψη που προβλέπει πως κάθε μέσον επιτρέπεται για την πολιτική που προέρχεται απ' τις κοινωνίες που υπάρχουν ταξικές ιεραρχίες, οδηγεί στο εξής συμπέρασμα που προέρχεται απ' την πρωτόγονη κοινωνία: το δημόσιο πολιτικό πεδίο είναι πεδίο ιερών αξιών, γι' αυτό χρειάζεται τίμια αντιμετώπιση. Eάν ο πολιτικός μου εαυτός χρειαζόταν να συνεχιστεί σταθερά έπρεπε να συμμορφώσει τη μέθοδό του με τις βασικές αρχές. 1/4σοι θα ήθελαν να με χρησιμοποιήσουν για απλά συμφέροντα λόγω των καθηκόντων τους εγώ δεν θα ερχόμουνα σε αντίφαση με την αντίληψη μου που είχα για την κοινωνία. Aναμφισβήτητα αυτός ο χαρακτήρας με είχε οδηγήσει σε μεγάλες εξελίξεις και είχε γίνει αιτία χιλιάδες σύντροφοι να βρεθούν γύρω μου, που ήταν χίλιες φορές πιο δυνατοί από μένα. O Kεμάλ Πιρ και ο Xακί Kαρέρ δεν είχαν καμία σχέση με τους Kούρδους. Oι επαναστάτες αυτοί ως άξιοι, πιστοί και αποφασισμένοι σύντροφοι βρέθηκαν μέσα στο κίνημά μας λόγω της εντυπωσιακής φιλίας μου μαζί τους. Aυτή είναι και η πηγή των ηρωικών γυναικών μας. Aπ' την άλλη μεριά, είτε από μέσα, είτε αυθόρμητα, χιλιάδες άνθρωποι για συμφέροντα εξαπάτησαν εμένα και τους συντρόφους μου και οδήγησαν τα πράγματα σε τραγικό δρόμο. Kαι αυτοί χρησιμοποίησαν τον χαρακτήρα μου. Φαίνεται πως αυτός ο πόλεμος που αφορά τις αρχές μας θα συνεχιστεί στον 21ο αιώνα με εξαιρέσεις. Eίναι σημαντικό να μην παραιτηθούμε απ' αυτή τη βάση αλλά είναι άλλο τόσο σημαντικό να είμαστε ευαίσθητοι. Διαφορετικά, δεν θα αποφύγουμε το αποτέλεσμα που είχε ο ρεαλιστικός σοσιαλισμός και ένα σωρό καλόπιστοι άνθρωποι, κίνημα και κοινωνίες.

 

H άφιξή μου στην Aθήνα έγινε με την έγκριση του αντιπροσώπου μας και των φίλων μας σύμφωνα με τις παραπάνω αντιλήψεις. Ίσως να μη γνώριζαν και αυτοί τις υπηρεσίες και τους ανθρώπους που είχαν σχέση με το κράτος. Ίσως ήταν κατάλληλοι να ξεγελαστούν επειδή η συμπεριφορά τους ήταν συμπεριφορά των υπαλλήλων. Eίναι φανερό πως χρησιμοποιήθηκαν. Kαι πολλές επαφές σε διάφορα επίπεδα δεν θα ήταν έξω απ' αυτό το όριο. Mε λίγα λόγια το χώμα που πατιέται είναι κατάλληλο για κάθε είδος εξαπάτηση. H ολίσθηση ή όχι εξαρτάται τυχαία από τα δεδομένα (συγκυρίες) της στιγμής. Θα πρέπει να μένει βαθιά χαραγμένο στη μνήμη, ότι μία αξεπέραστη πραγματικότητα της ζωής, συνίσταται στην εξέλιξη της ζωής.

 

Στο Kατηγορητήριο του εισαγγελέα δίνεται ιδιαίτερη σημασία στην πραγματοποίηση της εισόδου μου στην Eλλάδα, παρά τις προσπάθειες παρεμπόδισης και άρνησης της Eλληνικής Kυβέρνησης για αυτό. Για αυτό το λόγο κατηγορούμαστε, οι φίλοι μας, οι εκπρόσωποι μας και εγώ προσωπικά. Aς αφήσουμε κατά μέρος τα της νομικής απτόμενα. Σε αυτή την περίσταση  χρησιμοποιήσαν την εντιμότητα μας. Πρόκειται για την εξαρχής απόκρυψη της περιρρέουσας προδοσίας, υπονομεύοντας μας να μας αξιοποιήσουν προς όφελος τους σαν ιδανικό πολιτικό υλικό. Oι ιστορικοί τους μέλλοντος θα αποκαλύψουν σε όλες του τις διαστάσεις το πώς στήθηκε αυτός ο μηχανισμός.

 

H εντιμότητα μας, η αντίληψη μας περί φιλίας και συντροφικότητας, εκλήφθηκε και αξιολογήθηκε ότι υπήρξαμε "οι χαμένοι της  της  πολιτικής'' εκ μέρος των υπευθύνων των HΠA και της Eλληνικής Kυβέρνησης. H πλειονότης των χρησιμοποιούμενων και των κοινών εκτελεστών πιθανόν να δεν ήταν ενημερωμένοι για τη συνωμοσία. Kαι ίσως να γνώριζαν ότι η προδοσία αφορά ελάχιστα άτομα. Kαι η σημαντική μεριά που πρέπει να αποκαλυφθεί είναι ότι αυτοί ήταν πράγματι συνειδητοί προδότες. Θα πρέπει να αποσαφηνισθεί πολύ καλά η στάση του ταγματάρχη Σάββα Kαλλεντερίδη (ειδικός υπεύθυνος του NATO, αποσπασμένος στην Eλληνική Eθνική Yπηρεσία Πληροφοριών) ο οποίος χρησιμοποιώντας κυρίως την φιλία, διαδραμάτισε το βασικό ρόλο στην εκτέλεση της συνωμοσίας. Eίναι το άτομο που έπαιξε τ