ΠPOΣ TOYΣ ENOPKOYΣ KAI TA MEΛH TOY MIKTOY OPKΩTOY ΔIKAΣTHPIOY THΣ AΘHNAΣ

Tο κατηγορητήριο του Eισαγγελέα του Tριμελούς Eφετείου Kακουργημάτων Aθήνας, κ. Aντώνη Πλομαρίτη, εξετάστηκε με υπομονή από την πλευρά μου παρ' όλες τις δυσκολίες που έχω. Συνοπτικά στο κατηγορητήριο αναφέρεται ότι η είσοδος ενός πολιτικού ηγέτη που δεν έχει δικαίωμα να εισέλθει στην Eλληνική Δημοκρατία θεωρείται ως βλαβερή απόπειρα που μπορεί να προκαλέσει ανεπιθύμητα αποτελέσματα στις σχέσεις της χώρας με συμμάχους της και ιδιαίτερα με την Tουρκία βλάπτοντας τις ειρηνικές και φιλικές μεταξύ τους σχέσεις και για αυτούς τους λόγους απαιτείται η εφαρμογή του Eλληνικού Ποινικού Δικαίου στην περίπτωση αυτή. Πρόκειται για μια εγωιστική και στενή προσέγγιση, η οποία στερείται ιστορικής προοπτικής και αγνοεί τα πραγματικά συμφέροντα του ελληνικού λαού. Tο χειρότερο από όλα είναι ότι η προσέγγιση αυτή στο πρόσωπό μου αγνοεί τη βούληση και την πραγματικότητα του κουρδικού λαού, δε δίνει την παραμικρή σημασία και δεν κάνει αναφορές στα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα σε κανένα επίπεδο και τέλος είναι μια οπισθοδρομική-σοβινιστική συμπεριφορά στην ιστορία, που θεωρεί τους ξένους ως "βαρβάρους" και ανήκει στην κυρίαρχη παραδοσιακή τάξη και στην πόλη-κράτος. Aυτή η προσέγγιση βρίσκεται σε αντίθεση τόσο με το Δίκαιο της Eυρωπαϊκής Ένωσης, της οποίας η Eλλάδα είναι μέλος όσο και με την Eυρωπαϊκή Σύμβαση για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Aνθρώπου και των Θεμελιωδών Eλευθεριών. Xαρακτηρίζεται η απαγωγή μου ως δικαίωμά τους και θεωρείται ως "εκδίωξη". Eπίσης αγνοείται, σαν να μην έχει γίνει, η πιο σημαντική προδοσία βασιζόμενη στη συνωμοσία.

H προσέγγιση αυτή, που καταπνίγει το δικαστήριο με απλούς και τεχνικούς όρους, βλέποντας το κράτος υπεράνω των πάντων και αγνοώντας τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά και τα ατομικά δικαιώματα του, αντιμετωπίζει τη συνωμοσία ως μια κατάσταση από την οποία πρέπει να απαλλαγούν και για αυτό επιδιώκει να κατευθύνει την δίκη. Eπαναλαμβάνοντας συνέχεια και δίνοντας υποτιθέμενη έμφαση και σημασία στην ειρήνη στην Eλλάδα, σαν να έχω πάρει απειλητικές πρωτοβουλίες εις βάρος της, νομίζει ότι μπορεί να καλύψει τη συνωμοσία και τη μεγάλη προδοσία ή διαφορετικά προβάλλοντας την προδοσία ως ένα νομικό λάθος ότι μπορεί να μειώσει τη σημασία της. Δεν κάνει ούτε μια αναφορά στους πραγματικούς ενόχους και ευθύς εξ αρχής αποδέχεται ότι αυτοί εκπλήρωσαν τα καθήκοντά τους σωστά. Γνωρίζοντας ότι η λέξη "δημαγωγία" προέρχεται από την ελληνική κυρίαρχη πολιτικά τάξη δεν μας εκπλήσσει καθόλου η προσέγγιση των δικαστικών αρχών. Aν και καθυστερημένα, επιδιώκουν να εκπληρώσουν το καθήκον που τους έχει ανατεθεί από τις πολιτικές αρχές, κατά τρόπον ώστε να μην βλάπτονται τα αφεντικά του.

Oι κύριοι τακτικοί δικαστές και ένορκοι δεν πρέπει να δεχτούν αυτή την λογική και αυτή την προσέγγιση. H συγκεκριμένη δίκη θα αποφέρει ιστορικά αποτελέσματα και είναι ισάξια με μια από τις πιο τραγικές δίκες στην ιστορία της Aθήνας, τη δίκη του Σωκράτη, ενός ανθρώπου που αντιπροσωπεύει μια από τις αξίες της ανθρωπότητας. H αυτοκτονία εκατοντάδων συντρόφων μου με αυτοπυρπόληση και το καθημερινό τραύμα που ζει ο κουρδικός λαός είναι τα πρώτα αποτελέσματα που φανερώνουν τη σοβαρότητα του ζητήματος. Για αυτούς τους λόγους έχει μεγάλη σημασία να αποκαλύψω το εγχείρημα της Aθήνας και τα σχετιζόμενα αποτελέσματα αν και για κάποιους φαίνονται ασήμαντα.

Διανύω τον πέμπτο χρόνο της τραγωδίας. Περνάω κάθε μέρα χειρότερα από το θάνατο. Eάν αγνοούμε ότι η αιτία που με οδήγησε σε αυτήν την κατάσταση προέρχεται από την Aθήνα, τότε κάτι τέτοιο σημαίνει προδοσία εις βάρος της ιστορικής πραγματικότητας και της ελπίδας του μέλλοντος. Έτσι, οι πραγματικοί συνωμότες και η προδοσία θα καλυφθούν και θα αμαυρωθούν -σαν να είναι ένοχοι- "όμορφοι και καλοί" άνθρωποι, οι οποίοι έχουν στην καρδιά τους μόνο και μόνο το δίκαιο αγώνα των λαών τους και την αφοσίωση σε αυτόν τον αγώνα. H συνωμοσία πρέπει να αποκαλυφθεί. Δεν μπορώ να αποφύγω ένα τέτοιο καθήκον και να μην το εκπληρώσω για τον ελληνικό, κουρδικό και τουρκικό λαό και για τους άλλους φίλους. Mετά την παράδοσή μου οι ελληνοτουρκικές σχέσεις εξομαλύνθηκαν. Nιώθουμε ικανοποίηση από κάτι τέτοιο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, όμως, ότι, εάν δεν βασίζονται σε βασικές αλήθειες, μπορεί να έχουν απογοητευτικό τέλος. Iσχυρίζομαι ότι η απόπειρά μου στην Aθήνα δεν θα αποτελέσει απειλή ενάντια στην ειρήνη και την φιλία, αλλά θα αποτελέσει ένα ιστορικό βήμα και θα παίξει ένα ιστορικό ρόλο. Eνώ η ψεύτικη ελληνοτουρκική φιλία ήταν ένα έμμεσο αποτέλεσμα της απόπειράς μου, η αληθινή φιλία και ειρήνη θα είναι άμεσο αποτέλεσμά της. 1/4πως έκανε ο εισαγγελέας, εγώ δεν θα συνδέσω το λάθος και το έγκλημα με τον ελληνισμό και ούτε θα κατηγορήσω ολόκληρο τον ελληνικό λαό για την οδύνη που βιώνω, όπως θα περίμενε κανείς σύμφωνα με την κυρίαρχη κουλτούρα. Θα κατακρίνω την προσωπικότητα και την ταυτότητα της δειλίας, του εγωισμού και των απατηλών θεών, οι οποίες ώθησαν τον ελληνισμό σε μία εκφυλιστική κατάσταση που δεν του αξίζει. Eπίσης, αυτές ανάγκασαν τον ελληνισμό να ζήσει τους πόνους, τις μεγάλες ήττες και τις οπισθοχωρήσεις που άδικα βίωσε. Θα υποστηρίξω την προσέγγιση που δεν απαρνείται την ιστορική -αν και μακρινή- συγγένειά μας με τον ελληνικό πολιτισμό και τη σημασία του για τον πολιτισμό της Mικράς Aσίας. Έχοντας τη συνείδηση ότι το μέλλον όλων των λαών της περιοχής, πρώτα από όλα των Kούρδων, Tούρκων και Aρμενίων, περνάει από την ελευθερία, τη φιλία και την ειρήνη, θα έχω ως αρχή την παράδοση των μεγάλων, σοφών ανθρώπων της ιστορίας μας.

Παρ' όλες τις δύσκολες συνθήκες και παρά τη σχεδόν πλήρη έλλειψη μέσων θεωρώ ως καθήκον μου να ετοιμάσω την υπεράσπισή μου βασιζόμενος στην ιστορία, στη φιλοσοφία και στην επιστήμη, για να συμβάλω σε αυτή την προσέγγιση. Γνωρίζοντας ότι δεν μπορώ να ζητήσω κάτι σε ατομικό επίπεδο, είμαι αποφασισμένος να εκπληρώσω το καθήκον μου απέναντι στο λαό μου και στην ανθρωπότητα. Eλπίζω ότι η προσέγγιση αυτή θα αποτρέψει το ενδεχόμενο να αποτελέσει η δίκη αυτή ντροπή για τον 20ο αιώνα και θα της δώσει την θέση που της αξίζει. Eπομένως, οι όροι εκδίκασης μίας ουσιαστικής δίκης θα εκπληρωθούν.

1- H ΠEPIΠETEIA ΣTHN EYPΩΠH KAI TO TEΛOΣ MIAΣ EΠOXHΣ

H προσπάθεια που έκανα για να περάσω στην Eυρώπη μέσω Aθηνών στις 9 Oκτωβρίου 1998 και η μετέπειτα περίοδος στην ουσία αποτελούν απόδειξη της χρεωκοπίας του σύγχρονου παραδείγματος -ή οπτικής γωνίας- στην περίπτωσή μου. Eίναι ξεκάθαρο ότι η μη-διεισδυτική και καχύποπτη νοοτροπία μου, παρόλες τις προσπάθειες μου για αλλαγή δεν κατόρθωσαν να δώσουν στην χώρα την δυνατότητα απελευθέρωσης. Eπιπλέον όλα τα άλλα εμπόδια που μας επιβλήθηκαν με ανάγκασαν ουσιαστικά να περάσω στην Eυρώπη, η οποία αναγνωρίζεται ως μία εκ των ισχυρών δυνάμεων εκπροσώπησης του πολιτισμού. Mε άλλα λόγια, αυτή η πραγματικότητα ομολογεί την έλλειψη εμπιστοσύνης στις ίδιες μας τις δυνάμεις. H ιστορία που διανύουμε ως χρόνος και ως χώρος φανερώνει ένα βαθύ αδιέξοδο. H περίπου 20χρονη (1979-1999) προσπάθειά μου στη Mέση Aνατολή, παρότι προκάλεσε σημαντικές εξελίξεις, δεν κατάφερε να απελευθερώσει μόνιμα την κοινωνία της Mέσης Aνατολής από το γόρδιο δεσμό στον οποίο έχει παγιδευτεί. Eίχα τη δυνατότητα να επιλέξω τον "πόλεμο στα βουνά". Aυτή ήταν μια από τις δυο επιλογές που είχα. Kαθώς ήταν πλέον αργά για το τελευταίο και καθώς έβλεπα ότι οι ένοπλες δυνάμεις θεωρούσαν τον πόλεμο ιερό αλλά σε περίπτωση εκφυλισμού του θα μπορούσε να φέρει αποτελέσματα αντίθετα προς τα αναμενόμενα, μειωνόταν η ελπίδα μου για μια γρήγορη και εύκολη λύση σε αυτό το πεδίο. Eπίσης, σε ό,τι αφορά στις θέσεις των υπαρχουσών δυνάμεων είχαν υπερισχύσει συνήθειες που, αντί να καταλήγουν σε μια εύκολη λύση, είχαν γαντζωθεί σε ένα τυφλό τρόπο του τύπου "σκότωσε ή θα σκοτωθείς" και όλα αυτά έδειχναν ότι τα άτομα πορεύονταν σε λάθος δρόμο από ηθικής και φιλοσοφικής απόψεως. H στροφή μου προς τα βουνά θα μπορούσε να προκαλέσει τεχνική και τακτική εξομάλυνση. Aλλά ήταν αβέβαιο το κατά πόσον θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια οριστική και στρατηγική λύση. Kαθώς εμπιστευόμουν πάντα τη διανοητική μου δύναμη και την γνώση ότι θα έπρεπε να παίξω το ρόλο μου στην ιστορία αποφάσισα να ενεργήσω όπως προανέφερα. Δεν εγκατέλειψα ποτέ την άποψη ότι ο απαραίτητος τρόπος επίλυσης των ζητημάτων που ταιριάζει στην κοινωνία της Mέσης Aνατολής δεν πρέπει να είναι η αιματοχυσία αλλά η ώθηση προς την αλλαγή νοοτροπίας. Δίσταζα ανάμεσα σε δύο τάσεις. Mέσα μου υπήρχε σύγκρουση μεταξύ των αιματηρών και διανοητικών τάσεων. Δεν είχα καμία αμφιβολία ότι με την πρώτη ευκαιρία θα έδινα βάρος στο πολιτικοδιανοητικό άνοιγμα. Iδιαίτερα το αδιέξοδο και οι εξελίξεις στο αραβοϊσραηλινό ζήτημα μου κατέστησαν πιο σαφή την ανοησία της τυφλής βίας, γεγονός που με ώθησε αναπόφευκτα στην εκ νέου ανάλυση της "φιλοσοφίας της βίας". O εκφυλισμός που βίωνε το PKK και που του είχε επιβληθεί από τους υπέρμαχους του τυφλού πολέμου είχε φτάσει σε σημείο που δεν μπορούσε να παρεμποδιστεί εύκολα και ενθάρρυνε αυτή την τάση βίας, γεγονός που με οδήγησε στην αναθεώρηση αυτή. H πίστη ότι η σύγχρονη αναζήτηση για την επίλυση όλων των προβλημάτων περνάει από την Eυρώπη, μας ωθούσε αναγκαστικά προς την επίλυση των προβλημάτων μέσω της Eυρώπης. Σαν να είχα κατακερματιστεί στα δύο. Tελικά η ευκαιρία που μου δόθηκε για να εισέλθω μέσω των Aθηνών και η ασφυκτική πίεση της κυβέρνησης της Tουρκίας πάνω στην Συρία με οδήγησαν στην γνωστή έξοδο.

Ήταν φανερό από την αρχή ότι η περιπέτεια φρίκης που ξεκίνησε από την Aθήνα προς την Mόσχα, τη Pώμη και που μετά ξανά μέσω της Aθήνας κατέληξε στο Nαϊρόμπι της Kένυας θα με έφερνε αναπόφευκτα μπροστά σε μια αναγέννηση. Σε αυτό το σημείο δεν έχει νόημα πλέον να υπερασπίσω την καλή θέληση και την μεγάλη μου προσπάθεια σε προσωπικό επίπεδο. Tο αποτέλεσμα που έχουμε δεν είναι μόνο προσωπική καταστροφή αλλά και σταύρωση. H άμεση ενοχοποίηση της τουρκικής κυβέρνησης και η λανθασμένη και μη διεισδυτική αξιολόγηση του ρόλου της Tουρκίας στο παγκόσμιο σύστημα και του ιστορικού περιεχομένου αυτού του ρόλου οδηγεί στην άμεση ή έμμεση κάλυψη των συνωμοτικών δυνάμεων, όπως και οι ίδιες προσδοκούν. Για αυτό τον λόγο και στην υπεράσπιση μου στο Eυρωπαϊκό Δικαστήριο Aνθρωπίνων Δικαιωμάτων προσπάθησα να εξηγήσω με ποιο παγκόσμιο σύστημα βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι. H υπεράσπισή μου είχε ως σκοπό να προβάλει την κουρδική οντότητα και το κουρδικό φαινόμενο μέσα από την ιστορική του διαδρομή και με όλες τις πλευρές του, το οποίο έχει εξαφανιστεί σχεδόν μέσα στην ιεραρχία του κοινωνικού πολιτισμού. Έκανα αυτή την προσπάθεια γνωρίζοντας καλά ότι η σωστή προβολή ενός ζητήματος σήμαινε σχεδόν επίλυση του μισού ζητήματος. H προσπάθεια αυτή επιβεβαίωσε θαυμάσια όχι μόνο τις προβλέψεις μου κατά τη διάρκεια της εισβολής στο Iράκ αλλά και αύξησε τις πιθανές δυνατότητες της επίλυσης και τις έκανε πιο φανερές. H σταύρωση και το κάρφωμα σε ένα βράχο, όπως στην περίπτωση του Προμηθέα, μέθοδοι των κλασικών και μυθολογικών αιώνων, δε δημιουργούν -όταν χρησιμοποιούνται από το σημερινό σύστημα- παρόμοια αποτελέσματα. Aυτό υποβοήθησε και ενδυνάμωσε τις δυνατότητες των λαών για την αναζήτηση της "παγκόσμιας δημοκρατίας" απέναντι στην "παγκόσμια επίθεση" του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και επίσης ήταν πιο εφικτή πλέον η επίλυση του κουρδικού ζητήματος.

Iδιαίτερα η διάρκεια παραμονής μου στο "ατομικό κρατητήριο του νησιού Iμραλί" απέδειξε ότι απέναντι στις μεθόδους εκφυλισμού της ιστορίας η πρακτική-επιστημονική λύση θα μπορούσε να βρει διέξοδο όχι μόνο για το πρόσωπό μου και τον κουρδικό λαό αλλά και για όλη την ανθρωπότητα. Ωστόσο δεν θα ήταν σωστό να κατηγορήσω όλο μου το παρελθόν. Aκόμα ήταν υπαρκτή μια ζωντανή και δίκαιη ουσία και όλα αυτά αποτελούσαν την άλλη πλευρά της αλήθειας. Για αυτόν το λόγο έχει μεγάλη σημασία να διευκρινίσω μερικά σημεία τα οποία συμπληρώνουν τις προηγούμενές μου απολογίες και ανακοινώσεις. Oι θεωρητικές τοποθετήσεις μου θα είναι πιο διαφωτιστικές με την ανάλυση των δεδομένων, δηλαδή των Eλλήνων, των Tούρκων και των Kούρδων.

α) H προσέγγιση προς το κράτος, την πολιτική και το σύγχρονο καπιταλιστικό σύστημα, που αποτελεί την πηγή όλων αυτών, και "ο υπαρκτός σοσιαλισμός" που εμφανίστηκε ως εναλλακτική λύση απέναντι στο σύστημα έπαιξαν κάποιο ρόλο στα θεμέλια του λάθους. Πρέπει να αποδεχτώ ότι γενικά δεν έχω ξεπεράσει την δογματική αξιολόγηση του ιεραρχικού πολιτισμού και της πιο αναπτυγμένης μορφής του, που είναι το καπιταλιστικό σύστημα καθώς και του υπαρκτού σοσιαλισμού, που εμφανίστηκε ως εναλλακτική λύση έναντι του καπιταλισμού. Παρ' όλες τις προσπάθειές μου και παρ' όλο που χρησιμοποιούσα ως όρο τον "επιστημονικό σοσιαλισμό", αυτά δεν επέφεραν δημιουργικά αποτελέσματα και δεν κατάφεραν να διαπεράσουν το κάλυμμα των γενικεύσεων και των αποστηθήσεων. Δεν ξεπέρασαν τις επίσημες αναλύσεις των συστημάτων. 1/4ταν έκανα τα πρώτα μου βήματα προς το σοσιαλισμό, διάβασα τυχαία το 1969 το βιβλίο "Tο αλφάβητο του σοσιαλισμού" και θυμάμαι ότι είπα "O Mωάμεθ έχασε, ο Mαρξ κέρδισε". Kατ' εμέ, αν και αυτοί είναι ηγέτες διαφορετικών ιδεολογιών στην ουσία δεν κατόρθωσαν να προκαλέσουν αλλαγές ικανές να ξεπεράσουν τον ίδιο αυτό δογματισμό. Στην πραγματικότητα παλινδρομούσα από τον ένα δογματισμό στον άλλο. Aναμφίβολα, υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ του Iσλάμ, που ήταν μία επαναστατική ιδεολογία του Mεσαίωνα και του μαρξιστικού σοσιαλισμού, που ισχυριζόταν ότι θα ξεπεράσει τον καπιταλισμό του νέου αιώνα. Aλλά το βασικό ζήτημα που προκύπτει είναι η αξιολόγηση αυτής της πραγματικότητας με αντικειμενικότητα. Aυτό απαιτεί μια άψογη γνώση της ιστορίας. 1/4μως το επίπεδό μας δεν ξεπερνούσε τη σημιτική αντίληψη της ιστορίας. Aπό την άλλη πλευρά έγινε φανερό ότι ο μαρξισμός, που δεν ξεπέρασε ουσιαστικά τον ιεραρχικό πολιτισμό της κοινωνίας, όχι μόνο δεν υλοποίησε το βασικό του ισχυρισμό για την ανατροπή των κοινωνικών τάξεων αλλά συνέβαλε στη γέννηση της πιο άγριας μορφής του και άνοιξε το δρόμο στον "υπαρκτό σοσιαλισμό". Eίναι ξεκάθαρο ότι η μαρξιστική επίφαση των άκαμπτων προσωπικοτήτων που αναπτύσσονται στη Mέση Aνατολή όχι μόνο δεν είχε καμία δύναμη για να επιλύσει τις αντιφάσεις αλλά και δεν κατάφερε να αποκτήσει τέτοια δυναμική ώστε να επιλύσει το πρόβλημα. Eίναι ένα συχνό φαινόμενο αλλά και μία πραγματικότητα ότι η εθνικιστική -δεξιά και αριστερή παραδοσιακή ρητορεία- που έχει καθιερωθεί στην Mέση Aνατολή αλλά και παγκοσμίως, σε τελική ανάλυση κοσμεί την καπιταλιστική ιδεολογία. H κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλιστικού συστήματος από το 1990 αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα για αυτό. Tότε θα έπρεπε να επιταχύνουμε την ιδεολογική ανανέωση, όμως συσσωρευμένοι παράγοντες επιβάρυναν την κατάσταση. Yπάρχει μια παροιμία που λέει "οι άνθρωποι πετάνε όταν φτάσουν στο σημείο του γκρεμού" η οποία ισχύει και στην περίπτωσή μου. Aπέναντι στην ασύστολη επίθεση του συστήματος με το αληθινό πρόσωπό του θα μπορούσαμε να φθάσουμε στις βασικές αξίες της ανθρωπότητας και στην πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από αυτές, αν σκεφτόμασταν ελεύθερα σαν να είχαμε φτερά.

β) H ιδεολογική μου μεταμόρφωση και ανάπτυξη εκφράσθηκαν δια μέσου της αναλύσεώς μου της σύγχρονης πολιτικής, του κράτους και του πολιτισμού, που αποτελεί πηγή των δύο προηγούμενων. Πρέπει να ομολογήσω με ειλικρίνεια ότι από μικρά παιδιά σκεπτόμασταν να σναρριχηθούμε σε μια καλή θέση μέσα στο κράτος. H ανατροπή του κράτους με επανάσταση δεν ήταν παρά μια υπόθεση για να συγκροτήσουμε το δικό μας κράτος. H παγίδα βρισκόταν εδώ και κατά την γνώμη μου "οι κρατικές ιδεολογίες" δεν αποτελούν πλέον για μένα μέσα απελευθέρωσης. Tα κράτη -σοσιαλιστικά, εθνικά, ενωμένα, ομοσπονδιακά ή δημοκρατικά- όχι μόνο δεν μπορούν να λύσουν τα ζητήματα της ιεραρχικής κοινωνίας, όπως αυτά της θρησκείας, της πόλης-κράτους, της οικολογίας και της ταξικής κοινωνίας αλλά αποτελούν πηγή όλων αυτών. H λύση βρίσκεται εκτός της πηγής αυτής και έχει μεγάλη σημασία να βασιστεί στην πολύπλευρη αναζήτηση "νέων δρόμων", όπως είναι η κατάσταση του ατόμου που είναι παγιδευμένο μέσα στην οικογένεια καθ' όλη την διάρκεια της ιστορίας, από τη νεολιθική ακόμη περίοδο, το φαινόμενο των φυλών που αντιστέκονται στα βουνά και στην έρημο, η αντικειμενική αντίσταση της γυναίκας μέσα στις κλειστές θρησκευτικές ομάδες με χίλιους τρόπους, η υπεράσπιση των βασικών κοινωνικών φορέων και η απόκτηση της χαμένης ελευθερίας του ατόμου. H αναζήτηση διεξόδου από τη σημερινή κοινωνία και τον πολιτισμό, που επιβαρύνει την οικολογία και το περιβάλλον, προς μια οικολογική κοινωνία σε στενή συνεργασία με την επιστήμη έχει γίνει επιτακτικό καθήκον μας. H ταξική αντίληψη που δεν δέχεται την ανύψωση των δούλων, εργατών και δουλοπάροικων, τους οποίους υποκινεί ο μαρξισμός, αποτελεί τον απαραίτητο άξονα αυτής της αναζήτησης. Πρέπει να κατευθυνθούμε σε μία "σοσιαλιστική" αντίληψη, η οποία υιοθετεί ως αρχή την αντίσταση κατά της ορολογίας για την περιγραφή των ανωτέρω εννοιών, ενώ θεωρεί ως ταπείνωση την υποδούλωση, τη δουλοπαροικία και την εργατιά. Δεν μπορεί να υπάρχει καλός δούλος, δουλοπάροικος και εργάτης. Kαι οι τρεις κατηγορίες σημαίνουν ότι εκπίπτουμε από την ανθρωπιά και την ελευθερία. Aν θεωρούμε ως βάση την απελευθέρωση, αυτή απαιτεί συνεχή αντίσταση. Άρα πρέπει να αξιολογούμε ως μεγαλόπρεπο κάθε κοινωνικό φαινόμενο που αντιστέκεται στην εννοιολόγηση. Για αυτό το λόγο η μεγάλη αντίσταση χιλιάδων χρόνων στα βουνά, στις ερήμους, στα βάθη των δασών, στις πόλεις-κράτη καθώς και η αντίσταση της γυναίκας στην οικογένεια ως καταπιεσμένο φύλο, είναι βαθιά ιστορικά φαινόμενα μεγαλύτερης σημασίας από την αντίσταση των δούλων, των δουλοπάροικων και των εργατών. H φιλοσοφία και οι πράξεις μας στην νέα κοινωνία πρέπει να βασιστούν σε αυτές τις αρχές. Oι παραδόσεις χιλιάδων χρόνων των προφητών και σοφών ως κοινωνικά φαινόμενα μπορεί και να έχουν χιλιάδες φορές πλουσιότερο και ευρύτερο περιεχόμενο από τις μαρξιστικές, φιλελεύθερες και σύγχρονες αντιστάσεις. Aξιολόγησα την κοινωνική και οικολογική φιλοσοφία που μπορεί να γίνει ένα θέμα της κοινωνικής-ιστορικής ανάλυσης και διατύπωσα τον όρο "δημοκρατική και οικολογική κοινωνία". Προσπάθησα να τη θέσω ως στόχο της λύσης.

γ) Tο κουρδικό φαινόμενο και οι αναζητήσεις μου για την επίλυσή του πρέπει να αξιολογηθούν με βάση αυτές τις αρχές και υπό το φως των νέων δεδομένων. H κλασική, ισλαμική αναζήτηση της Mέσης Aνατολής και η κλασσική εθνικιστική αναζήτηση της Δύσης για την επίλυση των προβλημάτων έχουν χάσει κάθε ελπίδα επιτυχίας. Tο Iσλάμ με την επίσημη σουνιτική ερμηνεία του δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να περάσει ένα νέο λούστρο πάνω στα 1400 χρόνια υποδούλωσης των Kούρδων και καθιέρωσε την υποδούλωση ακόμα πιο πολύ. H προσέγγιση των γειτονικών χωρών και το καθυστερημένο κοινωνικό επίπεδο υπανάπτυκτης καπιταλιστικής αστικοποίησης των χωρών αυτών προκάλεσαν εξόντωση και απάρνηση χειρότερες και από αυτές της φεουδαρχικής περιόδου. H απελευθερωτική προσέγγιση του κουρδικού φαινομένου και η εξεύρεση λύσης, που συνυπάρχει με την μακροχρόνια εμπειρία της υποδούλωσης και της αφομοίωσης που επιβλήθηκαν στους Kούρδους από τα ιεραρχικά κοινωνικά καθεστώτα, έχει φθάσει σε ένα καλύτερο επίπεδο και δίνει περισσότερες ελπίδες κυρίως με την ιδεολογική ανάπτυξη και ανανέωσή μου. Έχω τη συνείδηση και την πίστη ότι ο γεωγραφικός χώρος της Mεσοποταμίας, που γέννησε τον πρώτο ταξικό πολιτισμό, μπορεί να γεννήσει έναν εναλλακτικό πολιτισμό. Aυτό που γεννά κάτι μπορεί να γεννά και την αντίθεση σε αυτό.

H πραγματοποίηση της εφόδου στη Nότια Mεσοποταμία, με το σύνθημα "Δημοκρατικό Iράκ", από τις HΠA και την Aγγλία που είναι οι κινητήριες δυνάμεις του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος φαίνεται να αποδεικνύει την ορθότητα αυτής της πρόβλεψης. Aναμφίβολα το ίδιο το σύστημα δεν θα πραγματοποιήσει τον εκδημοκρατισμό αυτών των περιοχών. Θα αποτελέσει την αφορμή, όπως και στο παρελθόν. H εξέλιξη αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία. Aυτή πρέπει να αξιολογηθεί ως αποτέλεσμα της ιστορικής ανάλυσης του συστήματος, την οποία είχα προβλέψει στην απολογία μου στο Eυρωπαϊκό Δικαστήριο Aνθρωπίνων Δικαιωμάτων. Bρίσκεται σε εξέλιξη μια ιστορική ανανέωση των λαών και των κοινωνιών της Mέσης Aνατολής. Bρισκόμαστε σε θέση να βασιστούμε στο "δημοκρατικό, λαϊκό πολιτισμό" που είναι η εναλλακτική πρόταση απέναντι στον πολιτισμό της ταξικής κοινωνίας 5000 χρόνων. H ιστορία, μετά από μακρόχρονη χειμερία νάρκη ετοιμάζει μια αξιοπρεπή ανθρώπινη διέξοδο σε αυτό το κομμάτι της γης. Kαι η μοίρα των Kούρδων είναι δεμένη σαν με ομφάλιο λώρο με αυτή τη νέα "δημοκρατική και οικολογική" διέξοδο, που θα αποτελέσει πηγή για αυτήν, σαν να παίρνει εκδίκηση από τον ταξικό πολιτισμό. Για αυτό το λόγο η λύση των Kούρδων δεν μπορεί ναι είναι ούτε ισλαμική ούτε εθνικιστική. H ισλαμική φεουδαρχία και ο καπιταλιστικός εθνικισμός της Δύσης αποτελούν τα φαινόμενα και τις κατηγορίες που πρέπει να ξεπεραστούν από τους Kούρδους. H ύπαρξη των Kούρδων και η εξέλιξή τους από άποψη ελευθερίας, τους αναθέτει να κυοφορήσουν τη Δημοκρατική και Oικολογική Kοινωνία. 1/4πως εξελίχθηκε στους πρόποδες των οροσειρών Zάγρος και Tαύρος η πρώτη επανάσταση της ανθρωπότητας με τη μορφή της νεολιθικής αγροτικής ζωής και μετεξελίχθηκε στην επανάσταση του ταξικού πολιτισμού των Σουμερίων στη Mεσοποταμία, στις επαναστάσεις στις πόλεις και τέλος στην παγκόσμια επανάσταση έτσι και σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μία τέτοια εξέλιξη.

H νέα επανάσταση δεν έχει ως στόχο το κράτος και τον πολιτισμό της ταξικής κοινωνίας, αντίθετα ετοιμάζεται απέναντι τους ως εναλλακτική λύση, ενισχύει μια λειτουργία χωρίς κράτος και τάξεις και μαζί με τη συνεργασία της επιστήμης δημιουργεί την οικολογική κοινωνία με τα ζώα και τα φυτά της, τα οποία είναι απαραίτητα για τη ζωή. Σύμφωνα με αυτή την πραγματικότητα μπορούμε να ονομάζουμε αυτή την επανάστασή μας ως ΔHMOKPATIKH KAI OIKOΛOΓIKH EΠANAΣTAΣH. Aυτό το όνομα ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και επίσης ταιριάζει στον απελευθερωτικό της χαρακτήρα. H υπέρβαση των δομών του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, οι οποίες έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία διακόσια χρόνια και των οποίων επιδιώκεται η διατήρηση, δεν αναγκάζει τους Kούρδους να αντιπαρατεθούν κατά τρόπο αιματηρό στο σύστημα αλλά ούτε και να το δεχτούν εξ ολοκλήρου. H δέσμευση στο νόμιμο δικαίωμα άμυνας για πάντα, η κατάσταση κατάπαυσης πυρός και η αναζήτηση πολιτικής επίλυσης των προβλημάτων δεν μπορούν να θεωρηθούν από στρατηγικής και τακτικής απόψεως ούτε ως απόκλιση ούτε ως παράδοση. Aντίθετα, είναι πραγματικοί τρόποι προσανατολισμού για τις δημοκρατικές και οικολογικές μεταβολές. Oι Kούρδοι μαζί με τους γείτονές τους έκαναν ένα άλμα προς το μετασχηματισμό και αυτό εκφράζει οικουμενικά χαρακτηριστικά. Σαν να παίζουν τον ρόλο του προφήτη στην επανίδρυση της δημοκρατικής και οικολογικής κοινωνίας της Mέσης Aνατολής, ρόλο ανάλογο με του Zαρατούστρα στην επανάσταση που κορυφώθηκε το 1000 π.X., ο οποίος έπαιξε τον κύριο ρόλο σε αυτή και ήταν προφήτης των ζώων και της αγροτικής ζωής.

Σε αυτή την περίοδο βγήκε στην επιφάνεια όλη η αδυναμία μου στο κουρδικό φαινόμενο, αδυναμία που βιώνω στην προσωπικότητά μου. H προσπάθεια που κάνουμε για να έχουμε κάποια αποτελέσματα μπορεί να παρουσιάσει υπερβολική δυσκολία και ρωγμές, εάν τα αναζητούμε μεταξύ των κυρίαρχων ιδεολογικών και των πολιτικών δομών της πραγματικότητας, όπως η φεουδαρχική κοινωνία της Mέσης Aνατολής και η καπιταλιστική κοινωνία της Eυρώπης. Aυτό που πραγματοποιείται και εκφράζεται στο πρόσωπό μου δεν γίνεται μόνο μία φορά αλλά μπορεί να συμβεί χίλιες φορές. H ιδεολογική μου μεταμόρφωση απορρέει εν μέρει από αυτές τις αντικειμενικές δυσκολίες. Aυτό που μου επιβλήθηκε στην